III SAB/Kr 61/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 25 stycznia 2021 r. postanawia: odrzucić skargę. Uzasadnienie: K. J., zwany dalej skarżącym, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 25 stycznia 2021 r. o wydanie zaświadczenia i udostępnienia dokumentacji. W odpowiedzi na skargę organ Policji wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie skargi. Wyjaśnił, że K. J. złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji drogą elektroniczną wniosek z dnia 25 stycznia 2019 r., w którym domagał się wydania zaświadczenia o dacie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop w związku ze zwolnieniem ze służby oraz wydania dokumentu, którym Komendant Powiatowy Policji zarządził naliczenie i wypłatę ekwiwalentu. Jak dalej podał organ, w dniu 30 stycznia 2019 r. Główny Księgowy Naczelnik Wydziału Finansów, działający z upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji , wydał skarżącemu zaświadczenie o żądanej treści (L.dz. [...]) oraz przesłał kopie żądanego dokumentu – zestawienia okresów nieprzerwanej służby zaliczonej do wysługi lat dla wypłaty odprawy policjanta zwolnionego ze służby w Policji, sporządzonego w dniu 4 maja 2005 r. przez Komendanta Powiatowego Policji. Jest to dokument zawierający m. in. wyliczenie dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego, stanowiący podstawę wypłaty przez służby finansowe KWP należnego ekwiwalentu pieniężnego. Jest to jednocześnie jedyny dokument odpowiadający temu, który skarżący określił jako "dokument, którym Komendant Powiatowy Policji w Krakowie zarządził naliczenie i wypłatę ekwiwalentu". Doręczenie stronie nastąpiło w dniu 5 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej jako P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 25 stycznia 2019 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji, w przedmiocie niezałatwienia podania z dnia 25 stycznia 2019 r. o wydanie zaświadczenia oraz "dokumentu dowodowego, na podstawie którego świadczy się wypłacenie rzeczonych należności finansowych wraz z dokumentem przekazującym przez Komendanta Powiatowego Policji sprawę zarządzenia do naliczenia i wypłacenia ekwiwalentu do komórki finansowej KWP". Z akt sprawy wynika bezsprzecznie, że organ Policji, któremu skarżący zarzuca bezczynność w załatwieniu jego podania, załatwił sprawę wydając w dniu 30 stycznia 2019 r. zaświadczenie ([...]) zawierające informacje o dacie wypłaty świadczenia oraz przekazując kopie "dokumentu dowodowego, na podstawie którego świadczy się wypłacenie rzeczonych należności finansowych", a to: zestawienie z dnia 4 maja 2005 r. okresów nieprzerwanej służby zaliczonej do wysługi lat dla wypłaty odprawy policjanta zwolnionego ze służby w Policji sierż. szt. K. J. (kopia) oraz zaświadczenie o posiadanym urlopie wypoczynkowym sierż. szt. K. J. (k. 14 akt administracyjnych). Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona niewątpliwie po zakończeniu postępowania przed organem Policji, któremu skarżący zarzucał bezczynność. W takim stanie rzeczy, zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą w dniu 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazał NSA, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Podkreślić również należy, że choć formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla postępowań kończących się innymi rozstrzygnięciami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności". Wydanie wobec powyższego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, po rozpatrzeniu podania skarżącego z dnia 21 stycznia 2019 r. zaświadczenia z dnia 30 stycznia 2019 r. oraz udostępnienie wnioskowanych dokumentów spowodowało ustanie stanu bezczynności. Skarga na bezczynność wniesiona po wydaniu zaświadczenia i udostępnieniu dokumentów, jako niedopuszczalna podlegała, więc odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł, jak w sentencji postanowienia.