III SAB/Kr 62/15

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 21 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. O. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. O. i W. O. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżąca w złożonym na formularzu "PPF" wg dawnego wzoru wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia od kosztów sądowych. Z urzędu stwierdza się, że doręczając skarżącej odpis odpowiedzi na skargę poinformowano skarżącą, że jest zwolniona z mocy ustawy od ponoszenia wszelkich kosztów sadowych na podstawie art. 239 pkt. 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Zgodnie z art. 239 §1 pkt 1 lit. a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązek uiszczenia kosztów sądowych nie ciąży na stronie skarżącej działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. W konsekwencji uznania, że strona korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych - co oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych jak i ponoszenia wydatków – rozpoznanie wniosku skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych jest zbędne. Okoliczność, że wniosek strony nie czyni zadość wymaganiom z art. 252 § 2 ppsa ma w realiach tego konkretnego przypadku znaczenie drugorzędne. W sytuacji bowiem gdy z góry wiadomo, że postępowanie o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych podlegać będzie umorzeniu, bo wniosek dotyczy sprawy, w której strona nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych, działaniem oczywiście bezcelowym byłoby wzywanie strony o wypełnienie formularza PPF. Działanie takie w żadnym stopniu nie przyczyniłoby się do wzmocnienia gwarancji procesowych strony. Przeciwnie jedynym jego refleksem byłoby nieuzasadnione przedłużanie postępowania co stoi w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 7 ppsa nakładającym na sąd (a w zakresie powierzonych czynności także i referendarza) obowiązek podejmowania czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Z przytoczonych względów orzeczono zatem jak w sentencji działając na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt. 7 ppsa.