III SAB/Kr 64/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie: WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) Asesor WSA Ewelina Dziuban po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 maja 2026 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 10 grudnia 2017 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę. K. J. (dalej: skarżący), pismem z dnia 6 lutego 2026 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pomocą środków komunikacji elektronicznej skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 10 grudnia 2017 r. o wydanie zaświadczenia "czy wydany sierż. sztab. K. J. rozkaz personalny numer 313/2003 Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie był i jest uznawany za decyzję administracyjną zmieniającą stosunek służbowy funkcjonariusza uregulowany wcześniej wydaną i ostateczną decyzją administracyjną w zakresie przeniesienia do dalszego pełnienia służby w komisariacie Policji w Ś., zmieniającą w sposób trwały stosunek służbowy w zakresie miejsca pełnienia służby i zmiany podległości służbowej". Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w odpowiedzi na powyższy wniosek, Komendant Powiatowy Policji w Krakowie na podstawie art. 217 § 1 k.p.a. wydał skarżącemu Zaświadczenie Nr 24/2017/ZKS z dnia 14 grudnia 2017 roku, którym zaświadczył, iż: 1. Komendant Powiatowy Policji w Krakowie (zwany organem), za pośrednictwem podległych jemu służb, przeprowadził postępowanie pod L.dz. PAH-20/2003/RP w sprawie zmiany miejsca pełnienia służby sierż. sztab. K. J. 2. Na podstawie przeprowadzonego postępowania, po rozpatrzeniu Wniosku Personalnego z dnia 23 grudnia 2003 roku Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie, Komendant Powiatowy Policji w Krakowie w dniu 29 grudnia 2003 roku wydał Rozkaz Personalny Nr 313/2003 na mocy którego z dniem 15 stycznia 2004 roku zwolnił z zajmowanego stanowiska referenta Ogniwa Patrolowo Interwencyjnego Komisariatu Policji w S. sierż. sztab. K. J. (547455) i z dniem 16 stycznia 2004 roku przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby na stanowisko referenta Zespołu Patrolowo - Interwencyjnego Komisariatu Policji w Ś. 3. Powyższy rozkaz personalny jest uznawany za decyzję administracyjną zmieniającą stosunek służbowy funkcjonariusza z uwagi, na zmianę miejsca pełnienia służby i zmianę podległości służbowej. 4. Sierż. sztab. K. J. w dniu 31 grudnia 2003 roku zapoznał się z Rozkazem Personalnym Nr 313/2003 i nie wniósł na powyższą decyzję zażalenia do Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w zawitym terminie 14 dni od daty doręczenia. Wobec powyższego nie można uznać postępowania o zmianę stosunku służbowego jako zawisłego przed organem ds. osobowych. Przedmiotowe zaświadczenie, przesłane zostało skarżącemu w dniu 15 grudnia 2017 roku za pośrednictwem Poczty Polskiej. Ponadto organ wyjaśnił, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w sprawie rozpoznania ww. wniosku z dnia 10 grudnia 2017 r. o wydanie zaświadczenia, który wyrokiem z dnia 24 lipca 2018 r. sygn. III SAB/Kr 72/18, oddalił skargę. Dalej organ podkreślił, że wniesiona przez byłego policjanta skarga, stanowi kolejny element większego systemu inicjowanego przez niego, licznych spraw administracyjnych, czego wyrazem są kolejne postępowania, jedynie pozornie uzasadnione prawnie, a ignorujące prawomocne rozstrzygnięcia organów drugoinstancyjnych i sądów administracyjnych. Od początku 2018 r., były policjant zainicjował tylko w samej Komendzie Powiatowej Policji w Krakowie wiele spraw liczonych w tysiącach, domagając się ich załatwienia w trybie administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie, podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 6 lutego 2026 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 10 grudnia 2024 r. o wydanie zaświadczenia, dotyczącego rozkazu personalnego nr 313/2003 z dnia 23 grudnia 2003 r. Z akt sprawy wynika jednak, że Komendant Powiatowy Policji w Krakowie wydał skarżącemu w dniu 14 grudnia 2017 r. zaświadczenie nr 24/2017/ZKS, które zostało przesłane do skarżącego za pośrednictwem Poczty Polskiej. Nie można też pominąć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 10 grudnia 2017 r. sygn. III SAB/Kr 90/20, oddalił skargę skarżącego na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku z dnia 10 grudnia 2017 r. o wydanie zaświadczenia. Dodatkowo Sądowi z urzędu wiadomym jest, że tut. Sąd postanowieniem z dnia 18 listopada 2024 r. sygn. III SAB/Kr 108/24, odrzucił skargę. Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, a nawet sądowoadministracyjnego. Art. 53 § 2b p.p.s.a., co do zasady dopuszcza wniesienie skargi na bezczynność "w każdym czasie". W ocenie jednak Sądu przepis ten należy odnosić do "czasu" niezakończonego postępowania administracyjnego. Skoro więc organ rozstrzygnął postępowanie w przedmiocie wniosku o wydanie zaświadczenia (tu: wydał zaświadczenie Nr 24/2017/ZKS z dnia 14 grudnia 2017 r.) i doręczył go skarżącemu przed wniesieniem skargi, to sąd administracyjny nie może merytorycznie orzekać w przedmiocie skargi na bezczynność. Analogiczny pogląd wynika z uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. II OPS 5/19, zgodnie z którą, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Podkreślić również należy, że formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla postępowań kończących się innymi rozstrzygnięciami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, bowiem że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności". W konsekwencji powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 i art. 119 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.