III SAB/Kr 66/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych postanawia odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 30 marca 2012r. sygn. akt [...] Rzecznik Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych odmówił wszczęcia dochodzenia w sprawie ze skargi J. J. na niezgodne z Kodeksem Etyki Radcy Prawnego postępowanie radcy prawnego M. K. ([...]). J. J., wnosząc o wszczęcie postępowania wskazał na okoliczność, że radca ten po wyznaczeniu go w sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie sygn. akt III SAB/Kr 48/11 pełnomocnikiem z urzędu skarżącego nie powiadomił skarżącego w wymaganym dwutygodniowym terminie o stanowisku w sprawie. J. J. zażalił się na w/w postanowienie do Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych, który postanowieniem z dnia 29 czerwca 2012r. sygn. akt [...] nie uwzględnił zażalenia J. J. i utrzymał w mocy postanowienie Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych z dnia 4 kwietnia 2011r. sygn. akt [...], stwierdzając, że w zachowaniu radcy prawnego brak jest znamion czynu zabronionego i przewinienia dyscyplinarnego. Pismem z dnia 31 lipca 2012r. J. J. wniósł odwołanie od powyższego postanowienia Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych do Wyższego Sądu Dyscyplinarnego. Pismem z dnia 8 sierpnia 2012r. Przewodniczący Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych poinformował J. J., iż jego odwołanie nie może otrzymać dalszego biegu i zostało złożone ad acta, gdyż zgodnie z art. 426 § 1 Kodeksu postępowania karnego od postanowienia Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych z dnia 27 czerwca 2011r. nie przysługuje środek odwoławczy. Następnie, pismem z dnia 25 września 2012r. J. J. wniósł skargę na bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych polegającą na nieprzekazaniu jego odwołania z dnia 31 lipca 2012r. do Wyższego Sądu Dyscyplinarnego. Zdaniem skarżącego bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych narusza art. 54 ust. 2, art. 62 ust. 1, art. 624, art. 704 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010r. nr 10, poz. 65). W odpowiedzi na skargę Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych wniósł o odrzucenie skargi, gdyż ustawa o radcach prawnych nie przewiduje kontroli sądu administracyjnego w zakresie skarg na zarządzenia przewodniczącego okręgowego sądu dyscyplinarnego. Zdaniem organu, zarządzenie to ma charakter administracyjno-porządkowy, gdyż dotyczy załączenia pisma do akt sprawy i nie mieści się w zakresie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi albowiem nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Punktem wyjścia w niniejszej sprawie jest przesądzenie, czy w sprawie zachodzi kognicja sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei § 2 tego przepisu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Istotnym przy tym jest, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów jedynie w sprawach określonych w punktach 1-4 § 2 art. 3 p.p.s.a. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność jest zatem pochodną ustalenia, czy sprawa, której bezczynność dotyczy ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej i podlega kognicji sądu administracyjnego. Postępowania w sprawach dyscyplinarnych podlegają kognicji sądu administracyjnego tylko w przypadku, gdy przepisy szczególne tak stanowią. W przypadku radców prawnych zasady prowadzenia postępowania dyscyplinarnego zostały uregulowane w ustawie z dnia 6 lipca 1982r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010r. nr 10, poz. 65 z późn. zm.). Ustawa ta nie przewiduje możliwości sprawowania kontroli nad orzeczeniami dyscyplinarnymi przez sądy administracyjne. Jedyna droga zaskarżenia prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego po wyczerpaniu wewnątrzkorporacyjnego postępowania, które regulują przepisy rozdziału 6 cyt. ustawy o radcach prawnych została przewidziana w art. 62 (2) ust. 1 tej ustawy, który stanowi, że od orzeczenia wydanego przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny w drugiej instancji przysługuje stronom, Ministrowi Sprawiedliwości, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz Prezesowi Krajowej Rady Radców Prawnych kasacja do Sądu Najwyższego. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznaje, że niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organu, którego orzeczenia nie podlegają kontroli sądu administracyjnego, a w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.