III SAB/Kr 66/12

Dnia 1 kwietnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym zażalenia J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 października 2013 r. oddalające wniosek J. J. o uzupełnienie postanowienia z dnia 5 września 2013 r. o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi J. J. na bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych postanawia odrzucić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 24 października 2013 r. oddalił wniosek J. J. o uzupełnienie postanowienia Sądu z dnia 5 września 2013 r. odmawiającego zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi J. J. na bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 29 listopada 2013 r. z informacją, że na postanowienie to nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Pismem z dnia 10 grudnia 2013 r. zatytułowanym "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" skarżący, jak sprecyzował pismem z dnia 10 lutego 2014 r., zaskarżył ww postanowienie Sądu z dnia 24 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wskazać należy na wstępie, że przepis art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) warunkujący wniesienie skargi na akty lub czynności z art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., gdy ustawa nie przewiduje od nich środków zaskarżenia, uprzednim wezwaniem na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, nie ma zastosowania do wojewódzkich sądów administracyjnych w odniesieniu do orzeczeń wydanych w formach przewidzianych art. 132 i art. 160 P.p.s.a. to jest wyroków i postanowień. Okoliczność, że ustawodawca nie przewidział środka odwoławczego w postaci zażalenia na postanowienie odmawiające uzupełnienia postępowania, nie może uruchomić trybu przewidzianego art. 52 § 3 P.p.s.a., gdyż postanowienie sądu nie ma przymiotu "aktu lub czynności" w rozumieniu art. 52 § 3 P.p.s.a. Z tego względu, pismo skarżącego z dnia 10 grudnia 2013 r. zatytułowane "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", którym "zaskarża" on postanowienie z 24 października 2013 r., Sąd potraktował jako zażalenie, gdyż tylko taki środek odwoławczy przewidują przepisy P.p.s.a. na postanowienia niekończące postępowania w sprawie. Jednakże skoro na postanowienie o oddaleniu wniosku o uzupełnienie postanowienia ustawa P.p.s.a nie przewiduje zażalenia (w ogóle nie przewiduje żadnego środka zaskarżenia) – podlega ono odrzuceniu na podstawie przepisu art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a, o czym orzeczono w sentencji.