III SAB/Kr 67/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Janusz Bociąga (spr.) Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2015 r. sprawy ze skargi A. W. na przewlekłość postępowania Burmistrza [....] w przedmiocie wymeldowania I. stwierdza, przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie wymeldowania T. P., II. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydana orzeczenia w określonym terminie. Pismem z dnia 24 lipca 2014 r. A. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na przewlekłość postępowania Burmistrza w sprawie o wymeldowanie T. P. A. W. organowi zarzucił naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 K.p.a. poprzez rażące przekroczenie terminu do załatwienia sprawy i wniósł o zobowiązanie Burmistrza do wydania decyzji w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia akt organowi, a także o wymierzenie organowi grzywny. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dniu 3 kwietnia 2007 r. złożył wniosek o wymeldowanie T. P. z adresu na os. K w D. Zatem od wszczęcia postępowania do wniesienia skargi upłynęło ponad 7 lat, a sprawa nadal nie została zakończona wydaniem decyzji. Skarżący wykazał, że złożenie skargi zostało poprzedzone wniesieniem zażaleń z dnia 16 grudnia 2010 r. do Burmistrza Miasta oraz z dnia 2 czerwca 2014 r. do Wojewody za pośrednictwem Burmistrza. W dalszej części uzasadnienia skarżący przedstawił przebieg postępowania administracyjnego. Stwierdził, że działania podjęte przez organ pomiędzy 3 kwietnia 2007 r. a 13 sierpnia 2007 r. miały charakter czynności pozornych bowiem w tym okresie przesłuchano świadków naruszając w oczywisty sposób prawo skarżącego do udziału w przeprowadzeniu dowodu ze świadków. Nie można również pominąć okoliczności, że w sprawie wystąpił ponad czteroletni okres całkowitej bezczynności organu I instancji, bowiem pomiędzy 13 sierpnia 2007 r. a 5 września 2011 r., kiedy to wydano pierwszą decyzję o wymeldowaniu T. P. nie podejmowano żadnych czynności. Organ pozostał również obojętny względem skargi z dnia 16 grudnia 2010 r. na niezałatwienie sprawy w terminie. Z akt sprawy wynika, że przed wydaniem w dniu 5 września 2011 r. pierwszej decyzji w sprawie wymeldowania T. P., nie był on informowany o toczącym się postępowaniu. Od tej decyzji złożono odwołanie i decyzją z dnia 5 sierpnia 2013 r. Wojewoda uchylił w całości decyzję Burmistrza z dnia 5 września 2011 r. przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. W następstwie tego Burmistrza w dniu 25 listopada 2013 r. wydał kolejną decyzję w przedmiocie wymeldowania T. P., orzekając o odmowie wymeldowania. Również to rozstrzygnięcie po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego zostało uchylone decyzją Wojewody z dnia 6 lutego 2014 r. i sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W następstwie tego Burmistrz postanowieniem z dnia 18/04/2014 powołując się na art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. zawiesił z urzędu postępowanie. Zawieszenie postępowania, w ocenie skarżącego, było niezgodne z przepisami i zostało zaskarżone do Wojewody. Uznając skargę za zasadną w wyniku autokontroli, bez uzyskania zgody wszystkich stron Burmistrz przeprowadził korektę swojego rozstrzygnięcia. Kolejnym postanowieniem z dnia 5 maja 2014 r. uchylił własne postanowienie o zawieszeniu postępowania. W opinii skarżącego po 6 lutego 2014 r. w sprawie nie podjęto żadnych właściwych czynności zmierzających do jej zakończenia. W sprawie zostały wydane trzy kończące postępowanie decyzje uchylone przez organ odwoławczy, który nakazując ponowne rozpatrzenie sprawy wskazywał sposób jej załatwienia. Zwłoka i nieprawidłowości przy zawiadomieniach już na tym etapie postępowania uniemożliwiała terminowe wydanie rozstrzygnięcia. Burmistrz ignorował obowiązek wynikający z przepisu art. 35 § 3 w związku z 36 § 2 K.p.a., nie zawiadamiając stron o niezałatwieniu sprawy w terminie, lub zawiadamiając je bez wskazania przyczyny zwłoki, wyznaczając nowy termin rozstrzygnięcia z przekroczeniem maksymalnego terminu na załatwienie sprawy określonego w art. 35 § 3 K.p.a. Działania podjęte przez organ w sposób wyraźny naruszają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie cała odpowiedzialność za przewlekłość postępowania spoczywa na organie, który wywołał ją lekceważąc przepisy. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Organ stwierdził, że postępowanie w sprawie wymeldowania A. D. i jej syna T. P. zostało wszczęte na wniosek A. W. w dniu 12 kwietnia 2007 r. W związku z uzyskaniem pełnoletniości przez T. P. jego sprawa prowadzona jest w osobnym postępowaniu. Toczy się ona nieprzerwanie od 2012 r. Organ przedstawił czynności, które były podejmowane w sprawie: - zawiadomienie z dnia 14.05.2012r. o wszczęciu postępowania; - wezwanie T. P., A. W. i R. K. na rozprawę administracyjną z dnia 29.08.2012 r.; - wezwanie T. P., A. W. i R. K. na rozprawę administracyjną z dnia 18.09.2012r.; - wezwanie T. P., R. K., A. B. H. C. na rozprawę administracyjną z dnia 02.10.2012r.; - protokół z rozprawy administracyjnej z dnia 12.10.2012r., - wezwanie T. P., A. W., R. K., A. B., H. C., W. D. na rozprawę administracyjną z dnia 12.10.2012r.; - protokół z rozprawy administracyjnej z dnia 29.10.2012r., - zawiadomienie z dnia 28.11.2012 r. o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy, - zawiadomienie z dnia 28.01.2013 r. o przesunięciu terminu załatwienia sprawy, - wezwanie T. P., A. B., A. W., R. K., M. M., B. S., W. B. z dnia 31.01.2013 r. na rozprawę administracyjną, - protokół z rozprawy administracyjnej z dnia 15.02.2013r., - zawiadomienie z dnia 25.02.2013 r. o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy, - decyzja Burmistrza z dnia 29.03.2013 r. orzekająca o wymeldowaniu T. P. z pobytu stałego spod adresu: D os. K, od której odwołanie złożył T. P. Decyzja ta została uchylona przez Wojewodę w dniu 5 sierpnia 2013 r. Akta sprawy zostały zwrócone przez Wojewodę dnia 8 sierpnia 2013 r., - wezwanie A. W. do uzupełnienia dowodów, - zawiadomienie z dnia 30 września 2013 r. o przesunięciu terminu załatwienia sprawy, - zawiadomienie z dnia 8 października 2013 r. o terminie przeprowadzenia wizji lokalnej na os. K w D, - protokół z dnia 30.10.2013 r. z wizji lokalnej na os. K w D, - zawiadomienie z dnia 31.10.2013 r. o przesunięciu terminu załatwienia sprawy, - zawiadomienie z dnia 06.11.2013 o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, - decyzja Burmistrza z dnia 25.11.2013 r. orzekająca o odmowie wymeldowania T. P. z pobytu stałego spod adresu: D os. K, od której odwołanie złożyła R. K. Decyzja została uchylona przez Wojewodę w dniu 06.02.2014r. Akta sprawy zostały zwrócone przez Wojewodę dnia 10.02.2014 r., - wezwanie T. P., A. W., A. B., H. C., W. B. z dnia 21.02.2014 r. na rozprawę administracyjną, - protokół z odroczonej rozprawy administracyjnej z dnia 24.03.2014r., - zawiadomienie z dnia 24.03.2014 r. o przesunięciu terminu załatwienia sprawy, - postanowienie Burmistrza z dnia 18.04.2014r. o zawieszeniu postępowania, - postanowienie Burmistrza z dnia 5.05.2014 r. uchylające własne postanowienie Burmistrza z dnia 18.04.2014 r. Od postanowienia z dnia 5.05.2014 r. zażalenie złożył T. P. Postanowienie zostało przez Wojewodę uchylone. Akta sprawy zostały zwrócone przez Wojewodę w dniu 23.06.2014r., - zawiadomienie z dnia 24.06.2014 r. o przesunięciu terminu załatwienia sprawy, -wezwanie T. P., A. W., A. B., H. C., W. B. z dnia 1.07.2014 r. na rozprawę administracyjną, - protokół z rozprawy administracyjnej z dnia 28.07.2014 r., - wezwanie z dnia 08.08.2014r., na wniosek R. K. na kolejną rozprawę administracyjną T. P., A. W., E. B., E. P., R. K. Organ podniósł, że przewlekłość postępowania w sprawie o wymeldowanie z pobytu stałego T. P. wynikała między innymi z braku zgody stron postępowania, które są powiązane węzłami rodzinnymi, na każdorazową obojętnie, jaką decyzję podejmowaną przez organ. Ponadto T. P., jako osoba chora, nie zawsze może uczestniczyć w prowadzonym postępowaniu, co skutkuje wyznaczaniem nowych terminów rozpraw i przesłuchań. Aktualnie powyższa sprawa jest w toku i termin jej zakończenia organ ustalił na dzień 31 sierpnia 2014 roku, jednak ze względu na wniosek R. K. o zwołanie kolejnej rozprawy administracyjnej i przesłuchanie kolejnych świadków termin ten został przesunięty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie P.p.s.a., stanowi, że kontrola sądowa działalności administracji publicznej, obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a ww. ustawy. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2). Instytucja skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania została do P.p.s.a wprowadzona ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2011 nr 6, poz. 18 ze zm.). Pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania nie zostało zdefiniowane ustawowo. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 K.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nie istotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Za postępowanie prowadzone przewlekle uznać należy postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal J. Jagielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 dokonując rozgraniczenia zakresu skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania, zauważyć trzeba, iż nowelizacja ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez dodanie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, wymagać będzie reinterpretacji pojęcia "bezczynności", poprzez ograniczenie jego rozumienia do nie wydania w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Ustawodawca dokonał więc rozgraniczenia między bezczynnością, gdy organ nie wydaje w terminie określonej decyzji czy też innego aktu, od przewlekle prowadzonego postępowania, gdy organ takie postępowanie prowadzi niesprawnie, nieskutecznie czy też w sposób nieuzasadniony przedłuża załatwienie sprawy, w sytuacji gdy sprawa mogłaby być załatwiona w terminie krótszym. Przewlekłość postępowanie dotyczyć będzie więc sytuacji innych niż nie wydanie w terminie rozstrzygnięcia. Na uwagę zasługuje również stanowisko NSA zajęte w postanowieniu z 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12, który słusznie zauważył, że ratio legis wprowadzonych zmian jest rozszerzenie środków przeciwdziałania bezczynności organu i przewlekłemu prowadzeniu postępowania administracyjnego oraz naruszaniu przez organ administracji terminów załatwienia spraw, a także umożliwienie efektywnego dochodzenia przez stronę postępowania odszkodowania za poniesioną szkodę od organu administracji z tytułu nie wydania orzeczenia lub decyzji z naruszeniem prawa oraz ponoszenia przez funkcjonariuszy publicznych odpowiedzialności majątkowej za zaniechania prowadzące do wyrządzenia szkody na skutek rażącego naruszenia prawa. Ponadto zauważyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych słusznie podnosi się, że fakt wydania decyzji przed rozstrzygnięciem skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie powoduje, że postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe. Sąd rozpatrując skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania nie tylko obowiązany jest do orzeczenia w zakresie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie akt, ale również do stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnego orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny. Przenosząc powyższe rozważania teoretyczne na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że zarzuty skarżącego są częściowo zasadne. Organ istotnie prowadził postępowanie w sposób przewlekły, ale przyczyniały się do tego także strony postępowania oraz odmienne stanowisko organu odwoławczego, który uchylał decyzje Burmistrza. Art. 12 K.p.a. ustanawia zasadę szybkości postępowania - organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Wyrażona w tym przepisie zasada szybkości i wnikliwości postępowania została skonkretyzowana w art. 35 K.p.a. Organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, przy czym obowiązek ten istnieje również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 K.p.a.). W rozpatrywanej sprawie skarżący zwrócił się do Burmistrza o wydanie decyzji w przedmiocie wymeldowania A. D. i jej syna T. P. Postępowanie administracyjne zostało wszczęte 12 kwietnia 2007 r. W związku z uzyskaniem pełnoletniości przez T. P. jego sprawa w tym przedmiocie, jak twierdzi organ i skarżący, prowadzona jest w osobnym postępowaniu od 2012 r. Jednak z akt sprawy wynika, ze Burmistrz już 5 września 2011r wydał decyzję o wymeldowaniu T. P., a Wojewoda decyzją z 5 sierpnia 2013r. decyzję tą uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Natomiast Burmistrz później po 5 września 2011r z niezrozumiałych względów po wydaniu decyzji o wymeldowaniu T. P., prowadził kolejne postępowanie tym razem z urzędu w przedmiocie wymeldowani T. P. mimo co należy podkreślić, istnienia w obrocie prawnym decyzji z 5 września 2011r o jego wymeldowaniu (T. P.). Konsekwencją tego postępowania z urzędu było wydanie przez Burmistrza 29 marca 2013 decyzji o wymeldowaniu T. P. Wojewoda decyzją z 5 sierpnia 2013r. [...] powyższą decyzję uchylił i umorzył postępowanie wszczęte z urzędu. Działanie organu należy uznać w tym zakresie za nieudolne gdyż powinno się ono skupić na prawidłowym doręczenie decyzji T. P. o wymeldowaniu, a nie wszczynaniu nowego postępowania z urzędu. Kolejnym dowodem przewlekłego nieudolnego prowadzenia przedmiotowego postępowania jest podejmowanie czynności po decyzji Wojewody 6 lutego 2014r. nr [...] który rozpatrzeniu odwołania A. W. od decyzji Burmistrza z 25 listopada 2013r.znak: [...] orzekającej o odmowie wymeldowania T. P. miejsca pobytu stałego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewody wydając tą decyzję stwierdził, ze w uzasadnieniu faktycznym wydanego rozstrzygnięcia organ I instancji nie wskazał dowodów, na których się oparł, faktów które uznał za udowodnione oraz ze wprawdzie wyjaśnił podstawę prawną, to nie przytoczył treści art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych Organ Odwoławczy, zatem jednoznacznie wskazał, ze przy ponownym rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy, organ I instancji będzie, zobowiązany tylko do uzupełnienia materiału dowodnego, zwłaszcza poprzez uzyskanie dodatkowych wyjaśnień stron postępowania, co do okoliczności towarzyszących wyprowadzenia się T. P. z lokalu w D przy Osiedlu K oraz dokonania oceny całości materiału dowodowego z uwzględnieniem wskazań wiedzy i zasad doświadczenia życiowego. Burmistrz natomiast z przedstawionych wyżej wytycznych wywiódł potrzebę wyznaczenia po raz kolejny rozprawy administracyjnej, która doszła do skutku dopiero 28 lipca 2014r. Następnie wyznaczono kolejny termin rozprawy na 26 sierpnia 2014r. Przesłuchiwano H. C. i W. D. przesłuchanych już wcześniej. W efekcie niezastosowania się do wytycznych Wojewody, Burmistrz wydał decyzję dopiero 26 stycznia 2015r.odnośnie wymeldowania T. P. Uwzględniając okres dokonania przez organ niezbędnych czynności do załatwienia sprawy, nie sposób uznać, że prowadził on postępowanie bez zbędnej zwłoki. Od złożenia przez skarżącego wniosku dotyczącego wówczas A. D. i jej małoletniego syna T. P., do wydania decyzji kończącej postępowanie minęło 7 lat, aczkolwiek samodzielna sprawa o wymeldowanie T. P. toczyła się dopiero od 2011r. Organ jednak, zdaniem Sądu, nie dochował należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, Postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było w sposób przewlekły. Sąd uznał, iż przewlekłość prowadzenia postępowania przez organ nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Nie była ona następstwem lekceważenia obowiązków, przejawu złej woli działającego w imieniu Burmistrza pracownika, lecz wynikała z przyczyn obiektywnych (faktycznych), a zwłaszcza toczących się spraw sądowych rodzinnych, cywilnych i spadkowych pomiędzy skarżącym, a matką T. P. A. D., która na pewnym etapie postępowania była stroną. Sprawy te wprawdzie nie mogły uwalniać od zarzutu przewlekłości działania, jednak nie można było ich pominąć określając charakter tejże przewlekłości. O powyższych sprawach Sądowi wiadomo z urzędu w związku ze sprawą III SA/Kr 733/14 o wymeldowanie A. D. Z akt tej sprawy wynikało że podłożem spraw o wymeldowanie były także sprawy majątkowe i spadkowe, które toczyły się w trakcie postępowania o wymeldowanie A. D. i jej syna T. P. Miały one wpływ na sprawność postępowania administracyjnego o ich wymeldowanie. Poza tym należy zauważyć, iż ostatecznie organ załatwił sprawę administracyjną przed wydaniem przez Sąd wyroku. Nadto wskazać należy, że organ częściowo wywiązał się z wynikającego z art. 36 § 1 K.p.a. obowiązku zawiadomienia strony o niezałatwieniu sprawy w terminie. Pismami zawiadamiał skarżącego, iż sprawa nie zostanie załatwiona w terminie, wskazując przewidywany termin załatwienia sprawy, jednak tych terminów nie zdołał dochować. W związku z wydaniem wnioskowanej przez skarżącego decyzji 26 stycznia 2015 r. odnośnie wymeldowania T. P. niemożliwym było rozstrzygnięcie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy w określonym terminie. Reasumując działania powyższe niewątpliwie miały wpływ na tak późne wydanie decyzji kończącej postępowanie, z tym że przewlekłość prowadzenia postępowania przez organ nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, co zdaniem Sądu powoduje niezasadność wniosku o wymierzenie organowi grzywny. W tym stanie rzeczy Sąd uznając skargę na zasadą, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.