III SAB/Kr 68/14

Dnia 30 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 30 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na bezczynność Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 12 kwietnia 2014 r., uzupełnionym następnie pismem z dnia 23 czerwca 2014 r., J. B. wniosła skargę na bezczynność Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, polegającą na nierozpoznaniu jej wniosku i niewydaniu orzeczenia o niepełnosprawności. W odpowiedzi na skargę z dnia 5 września 2014r. Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wniósł o odrzucenie skargi, gdyż skarga nie została wniesiona za pośrednictwem organu, którego bezczynności dotyczy oraz nie została poprzedzona zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie, względnie ojej oddalenie. Pismem z dnia 14 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wezwał skarżącą o podanie, czy wniosła zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, bądź wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w związku z zarzucaną bezczynnością organu. W odpowiedzi skarżąca nadesłała pismo z dnia 22 lipca 2014 r., w którym wymieniła wszystkie pisma jakie wysłała bądź otrzymała od organów po złożeniu wniosku o orzeczenie niepełnosprawności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), który przewiduje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów i jest dopuszczalna wtedy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w trybie art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego albo w przepisach szczególnych w formie: 1) decyzji administracyjnej (pkt 1 art. 3 § 2 p.p.s.a); 2) postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2 art. 3 § 2 p.p.s.a), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3 art. 3 § 2 p.p.s.a), innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4 art. 3 § 2 p.p.s.a), czy też pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie (pkt 4a art. 3 § 2 p.p.s.a.). Z treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika również, iż niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 5-7 p.p.s.a. W tych zatem sprawach skarga służy wyłącznie na wydane akty, a nie na bezczynność w ich wydaniu. Skarga J. B. podlega odrzuceniu, gdyż skarżąca przed jej wniesieniem nie wyczerpała środków zaskarżenia. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność organu, polegającą na niezajęciu przez organ administracji stanowiska w sprawie w przewidzianej prawem formie, np. decyzji czy postanowienia, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.). Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. Wniesienie skargi na bezczynność organu należy zatem poprzedzić zażaleniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu - wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tylko zachowanie powyższej procedury pozwala uznać, iż skarga została skutecznie wniesiona i że może być rozpoznana przez sąd. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać, iż skarżąca nie poprzedziła skargi na bezczynność Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności zażaleniem wniesionym do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności . W zgromadzonej w niniejszej sprawie dokumentacji brak jest dowodu potwierdzającego wniesienie takiego zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wezwał skarżącą o podanie, czy poprzedziła skargę zażaleniem lub wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi skarżąca nadesłała jedynie pismo z dnia 22 lipca 2014 r., w którym wymieniła pisma jakie wysłała bądź otrzymała od organów po złożeniu wniosku o orzeczenie niepełnosprawności. W ocenie Sądu żadne z tych pism nie może być uznane za zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Należy zatem uznać, że skarżąca nie poprzedziła niniejszej skargi na bezczynność Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności zażaleniem wniesionym do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, a zatem nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia. Mając powyższe na względzie Sąd skargę odrzucił, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. który przewiduje, że Sąd odrzuci skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.