III SAB/Kr 68/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lipca 2021 r. w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie niezałatwienia wniosku z dnia 20 kwietnia 2021 r. o wydanie zaświadczeń żądanej treści postanawia: odrzucić skargę. K. J., zwany dalej skarżącym, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie niezałatwienia wniosku z dnia 20 kwietnia 2021 r. o wydanie zaświadczeń żądanej treści. W odpowiedzi na skargę organ Policji podał, że w dniu 20 kwietnia 2021 r. do Komendy Powiatowej Policji wpłynął wniosek o wydanie trzech zaświadczeń: "1. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 listopada 2004 r. do sygnatury akt K 7/04 posiada i musi posiadać zastosowanie w sprawach i dla spraw związanych z tym wyrokiem funkcjonariuszy Policji w stanie spoczynku, w sprawach związanych z prawem do lokalu mieszkalnego f-sza Policji w stanie spoczynku stosuje się te same normy prawa, jakie posiadają zastosowanie dla spraw f-szy nadal pozostających w służbie czynnej w Policji, tym samym z mocy art. 190 ust. 4 Konstytucji posiada i musi posiadać zastosowanie w sprawie związanej z prawem strony do przydzielonego lokalu mieszkalnego i zawisłym w tym przedmiocie o przydzieleniu lokalu mieszkalnego postępowaniem administracyjnym, wraz z zakresem prawa podmiotowego przyznanego prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego stronie przez właściwy organ Policji w służbie czynnej, wydanej na rzecz strony f-sza w służbie stałej, z objęciem jej rozstrzygnięciem stanu spoczynku jej adresata z mocy norm prawa z daty wydania tej decyzji źródłowej. 2. Potwierdzenia, iż w sprawie sierż. szt. w stanie spoczynku K. J. istnieje prawo podmiotowe do zastępczego za i wobec nie przydzielenia lokalu mieszkalnego i nie skorzystania z pomocy finansowej na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, a w tym zakresie prawo to zostało ustalone i uznane wiążącymi z mocy art. 153, 170 i 171 wyrokami sądowo administracyjnymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie II SA/Wa 1032/08 z dnia 14 stycznia 2009 roku w sprawie kontrolowanej tym wyrokiem, w której decyzją jako pierwszy wydał Komendant Powiatowy Policji oraz w zakresie sprawy i w tym przedmiocie zwolnienia strony ze służby czynnej w Policji z dniem 30 kwietnia i nabyciem praw z ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji i ich rodzin od dnia 1 maja 2005 roku wykładnia prawna z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie do sygnatury akt III SA/Kr 1018/09. 3. Potwierdzenia na podstawie akt administracyjnych sprawy o przydzielenie lokalu mieszkalnego, że sierż. szt. w stanie spoczynku K. J. lokal mieszkalny nie był nigdy przydzielony decyzją administracyjną organu Policji, jak i strona do dnia wystawienia zaświadczenia nie skorzystała z pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, lub domu stanowiącego odrębność od osób trzecich w myśl ustawy o Policji". Organ wyjaśnił, że w zakresie pkt 1-2 wydano postanowienie nr [...] z dnia 26 kwietnia 2021 r. o odmowie wydania zaświadczenia, odnośnie pkt 3 wydano zaświadczenie nr [...] z dnia 23 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej jako P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 3 maja 2021 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji, w przedmiocie niezałatwienia podania z dnia 20 kwietnia 2021 r. o wydanie zaświadczeń o żądanej treści. Z akt sprawy wynika bezsprzecznie, że organ Policji, któremu skarżący zarzuca bezczynność w załatwieniu jego podania z dnia 20 kwietnia 2021 r. o wydanie zaświadczeń o żądanej treści, załatwił sprawę wydając postanowienie z dnia 26 kwietnia 2021 r. nr [...] oraz zaświadczenie nr [...] z dnia 23 kwietnia 2021 r. Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona niewątpliwie po zakończeniu postępowania przed organem Policji, któremu skarżący zarzucał bezczynność. W takim stanie rzeczy, zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą w dniu 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazał NSA, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Podkreślić również należy, że choć formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla postępowań kończących się innymi rozstrzygnięciami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności". Wydanie wobec powyższego przez Komendanta Powiatowego Policji, po rozpatrzeniu podania skarżącego z dnia 20 kwietnia 2021 r. postanowienia z dnia 26 kwietnia 2021 r. nr [...] odmowie wydania zaświadczenia oraz wydanie zaświadczenia z dnia 23 kwietnia 2021 r. nr [...] spowodowało ustanie stanu bezczynności w sprawie dotyczącej wydania zaświadczeń. Skarga na bezczynność niesiona zatem po wydaniu postanowienia i oświadczenia jako niedopuszczalna podlega więc odrzuceniu. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł, jak w sentencji postanowienia.