III SAB/Kr 69/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w dniu 3 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. O. na bezczynność Starosty w przedmiocie ewidencji gruntów postanawia odrzucić skargę. A. O. wniósł pismem z datą wpływu do Starosty 11 czerwiec 2014 r. skargę, w której zarzucił, że organ ten odmawia wpisania go do rejestru gruntów jako samoistnego posiadacza w jednostce rejestrowej [...], obejmującej działki położone w B gmina T, oznaczone nr [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni 1,60 ha. W związku z tym, że treść pisma zawierała szereg zarzutów skierowanych wobec Starosty skarżący został zobowiązany wezwaniem z dnia 22 sierpnia 2014 r., w wykonaniu zarządzenia Sędziego z tego samego dnia, do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez sprecyzowanie czy skarga została wniesiona w trybie działu VIII Skargi i wnioski ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267), czy skarga dotyczy konkretnego pisma Starosty - pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 24 sierpnia 2014 r. Skarżący odpowiedział w piśmie nadanym do Sądu w dniu 29 sierpnia 2014 r., że chodzi o "bezczynność organu - odmowę wpisania go do rejestru gruntów". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 - 7 i w § 3 p.p.s.a., a także na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a powołanej na wstępie ustawy. Badanie jednak merytorycznej zasadności skargi na bezczynność działania organu musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym jej dopuszczalności. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność postępowania, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Stosownie do art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z treści cytowanych przepisów wynika zatem, że uprzednie złożenie zażalenia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Obowiązujące przepisy prawa w zakresie administracyjnego toku postępowania przewidują, że organem wyższego stopnia nad starostą jest samorządowe kolegium odwoławcze, wobec tego skarga na bezczynność Starosty winna zostać poprzedzona zażaleniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Z materiału sprawy nie wynika, by tego rodzaju zażalenie wpłynęło do organu wyższego stopnia, wobec czego skarga A. O. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.