III SAB/Kr 7/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: po rozpoznaniu w dniu w sprawie zeskargi na bezczynność w przedmiocie Sędzia WSA Barbara Pasternak na posiedzeniu niejawnym wniosku J. J. zawartego w piśmie z dnia 6 sierpnia 2013 r. 19 września 2013 r. J. J. Wójta Gminy G rozpatrzenia wniosku o umorzenie opłaty za wywóz odpadów postanawia cofnąć skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego sygn. akt III SAB/Kr 7/13 POSTANOWIENIE Dnia 19 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: po rozpoznaniu w dniu w sprawie zeskargi na bezczynność w przedmiocie Sędzia WSA Barbara Pasternak na posiedzeniu niejawnym wniosku J. J. z dnia 6 sierpnia 2013 r. o zawieszenie postępowania sądowego 19 września 2013 r. J. J. Wójta Gminy G rozpatrzenia wniosku o umorzenie opłaty za wywóz odpadów postanawia odmówić zawieszenia postępowania sądowego W dniu 24 czerwca 2013 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek J. J. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie skargi na bezczynność Wójta Gminy G. Po rozpoznaniu tego wniosku referendarz sądowy WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 17 lipca 2013 r. zwolnił J. J. od kosztów sądowych i ustanowił dla niego radcę prawnego. Jednakże w piśmie z dnia 6 sierpnia 2013 r. J. J. oświadczył, że rezygnuje z przyznanego mu radcy prawnego o oraz "nie wnosi o ustanowienie innego pełnomocnika z urzędu". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", jednoznacznie wynika, że prawo pomocy jest przyznawane stronie na jej wniosek. Zatem to wniosek strony inicjuje postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy i to strona decyduje o tym, czy ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym czy częściowym. Dlatego też, zdaniem Sądu, strona zawsze może zrzec się przyznanego jej prawa pomocy, czyli złożyć wniosek o cofnięcie przyznanego uprawnienia (zob. H. Knysiak - Molczyk w: red. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Warszawa 2012, s. 1095). Natomiast cofnięcie wniosku należy zakwalifikować jako zmianę okoliczności, na podstawie których przyznano prawo pomocy, w rozumieniu art. 249 ppsa (tak WSA w Warszawie w postanowieniu z dnia 26 marca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1366/09 - orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W takiej sytuacji art. 263 ppsa przewiduje możliwość cofnięcia przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny przyznanego stronie prawa pomocy. O cofnięciu sąd orzeka postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym. W rozpatrywanej sprawie skarżący w piśmie z dnia 6 sierpnia 2013 r. wyraźnie oświadczył, że nie zamierza korzystać z prawa pomocy w postaci przyznanego mu profesjonalnego pełnomocnika. Zatem uprawnione jest twierdzenie o zmianie okoliczności w rozumieniu art. 249 ppsa, ponieważ podstawową przesłanką przyznania prawa pomocy jest wniosek strony i nie może ono nastąpić z urzędu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 263 w związku z art. 249 ppsa orzeczono jak w sentencji.