III SAB/Kr 7/16

Kraków, dnia 3 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Bociąga po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Ś. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania jego zażalenia na niezałatwienie sprawy przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 19 grudnia 2015 r. Z. Ś. wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania jego zażalenia złożonego w trybie art. 37 § 1 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 P.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. Wniesienie skargi na bezczynność organu należy zatem poprzedzić zażaleniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu – wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tylko zachowanie powyższej procedury pozwala uznać, iż skarga została skutecznie wniesiona i że może być rozpoznana przez sąd. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać, iż skarżący nie poprzedził skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W zgromadzonej w niniejszej sprawie dokumentacji brak jest jakiegokolwiek pisma potwierdzającego wniesienie takiego wezwania. Na marginesie zauważyć należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrzyło jego zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez MOPS i postanowieniem z dnia 11 grudnia 2015 r. uznało je za nieuzasadnione. Nie zmienia to jednak faktu, że w niniejszej sprawie skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.