III SAB/Kr 71/15

Kraków, dnia 25 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Bociąga po rozpoznaniu w dniu 25 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym skargi P. C. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie o sygn. akt [...] postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 27 lipca 2015 r. P. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W jej uzasadnieniu skarżący podał, że w związku z otrzymaniem wezwania do uzupełnienia braku formalnego wniosku z dnia 31 maja 2015 r. złożył skargę na terminowość i opieszałość działania SKO. P. C. wyjaśnił, że wniosek z dnia 31 maja 2015 r. skierowany do Samorządowego Kolegium Odwoławczego został nadany listem poleconym w dniu 2 czerwca 2015 r. Dopiero w dniu 27 lipca 2015 r. SKO wystosowało wezwanie do uzupełnienia braku formalnego wobec braku własnoręcznego podpisu pod wnioskiem. Dla skarżącego niezrozumiałym wydaje się być dlaczego organ administracji publicznej potrzebuje aż sześćdziesiąt dni, aby stwierdzić brak podpisu pod wnioskiem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie. Organ podał, że skarżący przed wniesieniem skargi do sądu nie wyczerpał środków zaskarżenia i nie wezwał SKO do usunięcia naruszenia prawa. Organ wskazał, że po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 kwietnia 2015 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia 5 sierpnia 2013 r. na podstawie, której utrzymano w mocy decyzję Starosty z dnia 1 lipca 2013 r. o skierowaniu P. C. na badania lekarskie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję z dnia 30 lipca 2015 r. mocą której utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zarządzeniem z dnia 10 września 2015 r. WSA w Krakowie wezwał P. C. do wykazania, że przed wniesieniem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 K.p.a. W odpowiedzi na powyższe P. C. w piśmie z dnia 20 września 2015 r. podał, że wniósł skargę na terminowość realizacji jego sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (D. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis art. 58 P.p.s.a. określa przesłanki odrzucenia skargi przez sąd. Odrzucenie skargi jest następstwem jej niedopuszczalności, a więc sytuacji, w której sąd administracyjny nie może przyjąć skargi do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W przypadku wniesienia skargi w pierwszej kolejności należy rozważyć, czy skarga spełnia ustawowo określone wymagania, w szczególności czy została wniesiona w ustawowym terminie, przez uprawnioną osobę i czy została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, a w przypadku, gdy ustawa nie przewiduje środka zaskarżenia po uprzednim wezwaniu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. Należy, więc ustalić czy zostały spełnione przed wniesieniem skargi przesłanki jej dopuszczalności określone w art. 52 P.p.s.a. W przypadku skargi na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie oznacza to, że skarga na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego powinna zostać poprzedzona wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia prawa - w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 K.p.a. Z akt sprawy nie wynika, żeby takie wezwanie zostało skierowane do organu. Co więcej P. C. mimo jednoznacznego wezwania Sądu w tym zakresie nie przedłożył żadnego dokumentu czy pisma, które miałoby przesądzać o wyczerpaniu przez niego środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu. W świetle art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 P.p.s.a., zaniechanie wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa skutkuje odrzuceniem skargi na bezczynność tego organu. Skarżący nie wyczerpał bowiem przysługujących mu środków zaskarżenia, tak więc nie spełnił jednego z niezbędnych warunków do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, co uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną.