III SAB/Kr 74/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 września 2016 r. sprawy ze skargi S. G. na bezczynność Burmistrza N postanawia: skargę odrzucić. W dniu 1 sierpnia 2016 r. skarżący – S. G. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza N polegającą na rażącym i celowym przekroczeniu terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wypłacenia odprawy rentowej. Skarżący podał, iż w dniu 29 czerwca 2016 r. złożył podanie zawierające żądanie wypłaty odprawy i w jego ocenie termin na zajęcie stanowiska w sprawie przez organ upłynął po 14 dniach od dnia złożenia wniosku. Skarżący wskazał podejmowane przez niego czynności, w tym złożenie zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na niezałatwienie sprawy w terminie. Skarżący zarzucił, iż do dnia złożenia skargi organ nie zajął stanowiska w sprawie, nie wydał stosownego aktu administracyjnego, co oznacza, że jego wniosek nie został rozpoznany, mimo iż upłynął okres 30 dni na załatwienie sprawy, czym organ naruszył art. 35 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Burmistrz N podniósł, iż żaden z obowiązujących przepisów prawa pracy nie określa terminu załatwienia wniosku w przedmiocie wypłaty odprawy, stąd też nie jest możliwe skuteczne postawienie zarzutu pozostawania przez Burmistrza w bezczynności. Brak zatem przepisów prawa w odniesieniu do których sąd mógłby dokonać oceny zasadności zarzutów podniesionych przez skarżącego. Dodatkowo stwierdzić należy, iż sprawa wypłaty odprawy rentowej nie jest sprawą objętą zakresem kodeksu postępowania administracyjnego, i nie jest objęta dyspozycją art. 1 k.p.a., stąd też nie mają do niej zastosowanie przepisy k.p.a., w tym w zakresie terminów załatwienia sprawy. Stanowisko takie zajęło również Samorządowe Kolegium Odwoławcze na skutek zażalenia złożonego przez skarżącego. Organ podniósł, iż po otrzymaniu żądania skarżącego podjął czynności zmierzające do ustalenia prawa skarżącego do wypłaty odprawy. Ostatecznie w dniu 9.08.2016 r. odprawa została wypłacona. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zainicjowanej skargą sąd administracyjny obowiązany jest ocenić jej dopuszczalność, w tym dopuszczalność drogi sądowej. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718; powoływana dalej jako p.p.s.a.), jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, sąd skargę odrzuca. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Burmistrza N polegająca - zdaniem skarżącego – na rażącym i celowym przekroczeniu terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wypłacenia odprawy rentowej. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego przysługuje na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 a p.p.s.a. W oparciu o powyższe regulacje należy stwierdzić, że skarga na bezczynność w niniejszej sprawie do sądu administracyjnego nie przysługuje. Jak wynika z treści skargi oraz znajdujących się w aktach dokumentów, skarżący kwestionuje bezczynność Burmistrza N sprawie z zakresu stosunku pracy, która nie podlega kognicji sądu administracyjnego, lecz powszechnego. Stosunek prawny łączący skarżącego z Burmistrzem N nie ma charakteru administracyjnoprawnego, a Burmistrz w tym zakresie nie wydaje żadnych decyzji, postanowień bądź też innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. W tym znaczeniu nie może także pozostawać w bezczynności, przewidzianej w pkt 8 powyższego przepisu. Mając na uwadze powyższe skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jako nie należącą do właściwości sądu administracyjnego. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.