III SAB/Kr 74/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie: WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) Asesor WSA Ewelina Dziuban po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 maja 2026 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 17 listopada 2024 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę. K. J. (dalej: skarżący), pismem z dnia 21 lutego 2026 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pomocą środków komunikacji elektronicznej skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 17 listopada 2024 r. o wydanie zaświadczenia następującej treści: "Komendant Powiatowy Policji w Krakowie zaświadcza, w oparciu o postępowania do liczb dziennika PAH.1290.6.2015 i PAH.1290.7.2015, oraz orzeczeń z dnia 23 lipca 2015 roku 6/2015/ZKS i z dnia 4 sierpnia 2015 7/2015/ZKS, że sierż. sztab w stanie spoczynku K. J. nie pełnił i nie mógł pełnić czynnej służby w Policji na zajmowanych stanowiskach służbowych w jej szczególnych warunkach lub właściwościach albowiem nie znalazło to potwierdzenia w toku przeprowadzonych postępowań, jak również brakiem w aktach osobowych policjanta dokumentów to potwierdzających." Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że Komendant Powiatowy Policji w Krakowie na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691, z późn. zm. dalej: k.p.a.), wydał postanowienie Nr 9/2024/ZSK z dnia 21 listopada 2024 r., znak sprawy PAW.L.0511.62.2024, którym odmówił wydania zaświadczenia o treści wskazanej przez skarżącego, gdyż w jego ocenie, pozostawałoby ono w sprzeczności z zasadami wydawania zaświadczeń. W dniu 23 listopada 2024 r. skarżący wniósł odwołanie na ww. postanowienie Nr 9/2024/ZSK z dnia 21 listopada 2024 roku. Po rozpoznaniu dowołania, Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie, postanowieniem z dnia 27 grudnia 2024 r. nr 83/2024/AH utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Dalej organ wyjaśnił, że uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. II OPS 5/19 przesądzono, że "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a." W związku z powyższym - w ocenie organu odwoławczego - skoro przedmiotowa skarga została wniesiona po wydaniu przez organ postanowienia z dnia 27 grudnia 2024 roku, to skarga jest niedopuszczalna. Organ odwoławczy wskazał również, że wniesiona przez byłego policjanta skarga, stanowi kolejny element większego systemu inicjowanego przez niego, licznych spraw administracyjnych, czego wyrazem są kolejne postępowania, jedynie pozornie uzasadnione prawnie, a ignorujące prawomocne rozstrzygnięcia organów drugo instancyjnych i sądów administracyjnych. Od początku 2018 r., były policjant zainicjował tylko w samej Komendzie Powiatowej Policji w Krakowie wiele spraw liczonych w tysiącach, domagając się ich załatwienia w trybie administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie, podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 21 lutego 2026 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 17 listopada 2024 r. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego stan prawny i faktyczny: "sierż. szt K. J. nie pełnił i nie mógł pełnie czynnej służby w Policji na zajmowanych stanowiskach służbowych w jej szczególnych warunkach lub właściwościach albowiem nie znalazło to potwierdzenia w toku przeprowadzonych postępowań, jak również brakiem w aktach osobowych policjanta dokumentów to potwierdzających". Z akt sprawy wynika jednak, że Komendant Powiatowy Policji w Krakowie postanowieniem nr 9/2024/ZSK z dnia 21 listopada 2024 r., znak sprawy PAW.L.0511.62.2024 odmówił wydania zaświadczenia. W wyniku złożonego przez skarżącego odwołania, Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie postanowieniem nr 83/2024/AH z dnia 27 grudnia 2024 r., utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Nie można tez pominąć, że Sądowi z urzędu wiadomym jest, że na skutek skargi od ww. postanowienia, wniesionej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, prawomocnym wyrokiem z dnia 17 czerwca 2025 r. sygn. III SA/Kr 73/25 oddalił skargę, a postanowieniem z dnia 10 września 2025 r. sygn. III SAB/Kr 90/25 odrzucił skargę, albowiem została wniesiona po wydaniu przez organ postanowienia z dnia 21 listopada 2024 r. Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, a nawet sądowoadministracyjnego. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Podkreślić również należy, że formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla postępowań kończących się innymi rozstrzygnięciami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, bowiem że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności". W konsekwencji powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 i art. 119 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.