III SAB/Kr 75/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Zięba Sędziowie WSA Michał Niedźwiedź (spr.) WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi M. P. na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Krakowie oddala skargę. Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga M. P. (dalej "skarżąca") na przewlekłość postępowania Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w Krakowie (dalej "organ", "ZUS") w przedmiocie rozpoznania wniosku o usunięcie informacji. Pismem z dnia 24 czerwca 2020 r. skarżąca zwróciła się do organu o usunięcie w systemie organu, jej zdaniem, nieprawdziwych informacji o prowadzeniu przez nią działalności gospodarczej oraz o wyjaśnienie skąd takie informacje znalazły się w systemie, kto je wprowadził i w jakim celu, skoro nie odnoszą się do stanu faktycznego Pismem z dnia 31 grudnia 2021 r. skarżąca ponownie zwróciła się do organu o usunięcie z systemu nieprawdziwych informacji o tym, że prowadzi działalność gospodarczą. W piśmie tym zwróciła się również o udzielenie informacji, dlaczego dane te nie zostały usunięte pomimo jej pisma z 24 czerwca 2020 r. W tym stanie rzeczy skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na przewlekłość organu, dotyczącą nie rozpoznania wniosku z dnia 24 czerwca 2020 r. usunięcie informacji dotyczących działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą wnosząc o: 1) zobowiązanie Organu do wydania w określonym terminie decyzji/dokumentu w zakresie usunięcia nieprawdziwego konta z systemu 2) stwierdzenie, że Organ dopuścił się bezczynności w postępowaniu; 3) zasądzenie od Organu II instancji na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Motywując w sposób dość lakoniczny wywiedzioną skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, Skarżąca wyjaśniła, że pismami z dnia 24 czerwca 2020 r. oraz 30 grudnia 2021 r. składała wniosek o usunięcie w systemach organu jej zdaniem nieprawdziwych informacji o tym, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą. Skarżąca wskazała przy tym, że pismo z dnia 30 grudnia 2021 r. było ponagleniem i pomimo upływu 5 lat do dnia złożenia skargi Organ nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie. Organ miał także nie informować skarżącej o wszczęciu lub przedłużeniu postępowania. W odpowiedzi na skargę organ, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego) wniósł o jej oddalenie w całości. Uzasadniając swoje stanowisko pełnomocnik organu wskazał na wstępie, że w systemie informatycznym ZUS nie odnotowano wpływu pisma wskazanego przez skarżącą z dnia 24 czerwca 2020 r. W dalszej części odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu szeroko omówił okoliczności faktyczne i prawne sprawy. W szczególności zwrócił uwagę na okoliczność, że z informacji organu wynika, że wobec skarżącej były wydane decyzje o niepodleganiu obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu, wypadkowemu z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę u niektórych płatników składek. Dodał, że odwołania wpłynęły od obu tych decyzji i aktualnie postępowania są w sądzie zawieszone. Pełnomocnik organu wskazał także, że ZUS również wydał decyzję o niepodleganiu przez skarżącą obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym. Od tej decyzji zostało wniesione odwołanie do Sądu Okręgowego w Krakowie, które wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2025 r. zostało oddalone. Na dzień wniesienia odpowiedzi na skargę brak było informacji o prawomocności tego wyroku. Tym samym pełnomocnik organu stwierdził, że rozstrzygnięcie powyższych spraw będzie miało decydujący wpływ na ustalenie dla skarżącej okresów podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym i obecnie brak jest możliwości wydania decyzji w zakresie okresu podlegania ubezpieczeniom społecznym i wysokości składki na ubezpieczenie zdrowotne dla Skarżącej z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności, do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd kwestii zatrudnienia w ramach umów o pracę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga na przewlekłość Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - Oddział w Krakowie okazała się bezzasadna, dlatego została oddalona. Na wstępie należy wskazać, że sprawa niniejsza została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z treścią przywołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sprawowana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie zaś do art. 149 § 1b p.p.s.a. może też orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązki, a na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. także o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddala natomiast skargę w przypadku stwierdzenia, że na dzień jej wniesienia organ nie pozostawał w bezczynności. Sąd rozpatrując skargę wniesioną na bezczynność i przewlekłość organu administracji publicznej, będąc stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, ogranicza się wyłącznie do ustalenia, czy organowi można przypisać lub nie - stan bezczynności i przewlekłości. Dodać przy tym należy, że w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność i przewlekłe postępowanie organu, nie jest możliwe badanie innych kwestii aniżeli obiektywny fakt pozostawania organu podatkowego w zwłoce. W konsekwencji kognicja sądu jest w tym postępowaniu ograniczona do kwestii bezczynności/przewlekłości co wyklucza możliwość oceny poprawności postępowania związanego z wykonywaniem danego obowiązku publicznoprawnego pod innymi względami. Strona ma natomiast możliwość kwestionowania postępowania i poprawności rozstrzygnięć w odrębnym postępowaniu. Sąd administracyjny rozpoznając sprawę ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania pod kątem zarzutu przewlekłości bada czy podejmowane czynności zmierzały do należytego i szybkiego załatwienia sprawy, w jakich odstępach czasu są podejmowane, a także czy czynności podejmowane przez organ nie mają charakteru pozornego. W orzecznictwie i literaturze przyjmuje się, że bezczynność jest kwalifikowaną formą przewlekłości, gdzie "władza milczy" a sprawa nie jest załatwiana. Natomiast przewlekłość postrzegana jest jako: a) niezałatwienie sprawy w terminie ustawowym przewidzianym dla danego rodzaju sprawy, np. sprawa nie jest załatwiana niezwłocznie; b) nieuzasadnione wyznaczenie dodatkowego terminu załatwienia sprawy; c) niepodjęcie czynności niezbędnej do rozpoznania i załatwienia sprawy, np. stwierdzenia swojej niewłaściwość w sprawie i nieprzekazaniu jej organowi właściwemu; d) podjęcie czynności zbędnej, nawet jeżeli ma ona postać postanowienia, np. wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania mimo braku przesłanek; e) niezastosowanie się do wskazań organu odwoławczego w kwestii okoliczności, które należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, towarzyszących decyzji kasacyjnej; f) niezastosowanie się do oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podejmuje żadnych czynności lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub też nie podejmuje przewidzianej prawem czynności. Bezczynność organu, czyli niekorzystanie z kompetencji, którą ze względu na zaistnienie wymaganych przez prawo okoliczności organ jest obowiązany wykorzystać, stanowi specyficzny przejaw nielegalności zachowań administracji publicznej (M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2012r., s. 92). Tak rozumiana bezczynność oznacza naruszenie prawa obywatela do dobrej administracji, które wynika z treści art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE. z 2007 r. nr C 303 s. 1). Jednym z jego fundamentalnych elementów jest prawo do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. Natomiast przewlekłe postępowanie ma miejsce wówczas, gdy organ podejmuje wprawdzie działania, ale robi to opieszale lub skuteczność podejmowanych czynności jest wątpliwa. Dotyczy to także sytuacji, gdy organ podejmuje czynności nie zmierzając wprost i skutecznie do finalnego załatwienia sprawy. Przewlekłość w prowadzeniu postępowania występuje wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją wyrażoną w art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), bądź mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II GPP 5/10 z przewlekłością postępowania, która narusza prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, mamy do czynienia wówczas, gdy postępowanie trwało dłużej niż było to konieczne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, będących istotnymi dla rozstrzygnięcia sprawy. Zatem pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12). Pojęcie "przewlekłość postępowania" charakteryzuje się więc wykonywaniem szeregu czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywaniem czynności pozornie, kiedy postępowanie trwa dłużej niż jest to konieczne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym również, gdy niezasadnie przedłużany jest termin załatwienia sprawy. W takiej sytuacji, pomimo niezałatwiania sprawy w terminie, organ formalnie nie pozostaje w bezczynności, jednak nie podejmuje czynności procesowych zgodnie z wyrażoną w art. 12 k.p.a. zasadą szybkości postępowania. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (por. wyroki NSA: z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1956/12; z dnia 28 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 3274/14). W badanej sprawie skarga zarzuca wystąpienie w sprawie bezczynności oraz przewlekłości w prowadzonym przez ZUS postępowaniu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o usunięcie informacji dotyczących działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą. Dokonując oceny dotychczasowego przebiegu postępowania kontrolnego prowadzonego przez organ, tut. Sąd doszedł do przekonania, że w opisanych powyżej okolicznościach faktycznych, znajdujących potwierdzenie w przedłożonych aktach sprawy, brak jest podstaw do stawiania organowi zarzutu zarówno bezczynności jak i przewlekłości postępowania, wobec czego skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Przy czym na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy. Stosownie do art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania dowodowego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Załatwienie sprawy w postępowaniu uproszczonym powinno nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3a k.p.a.). Przy czym przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a (art. 35 § 4 k.p.a.). W myśl § 5 tego przepisu, do terminów określonych w § 1-3a nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Zgodnie zaś z art. 36 § 1 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku, gdy niedotrzymanie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Niewątpliwie z przepisów art. 35 i 36 k.p.a. wynika wymóg załatwiania sprawy bez zbędnej zwłoki, lecz nie później niż we wskazanych tam terminach. Niemniej jednak organ ma obowiązek podjęcia wszelkich możliwych działań dla dokładnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), zebrania wyczerpującego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Przy czym, zdaniem Sądu, szybkość postępowania nie może być realizowana kosztem wnikliwości. Okres trwania postępowania administracyjnego nie jest podstawową przesłanką do uznania, że postępowanie to prowadzone jest przez organ w sposób przewlekły. Nie można oceniając pozostawanie organu w zwłoce abstrahować od charakteru sprawy, stopnia jej skomplikowania czy zachowania samego podatnika. Skomplikowany charakter sprawy wymaga od organu przeprowadzenia rozbudowanego postępowania dowodowego. Organ winien tak zorganizować przeprowadzenie kolejnych czynności procesowych, by sprawnie zgromadzić materiał dowodowy niezbędny do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Podjęcie bowiem rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej w oparciu o niepełny materiał dowodowy stanowiłoby naruszenie przez organ powołanych wyżej zasad postępowania administracyjnego. Dodać jednak należy, że organ nie zawsze może przewidzieć, jakie okoliczności wymagały będą wyjaśnienia. W sprawach o wielowątkowym charakterze jest to możliwe w miarę gromadzenia kolejnych dowodów. Nie bez znaczenia jest także współpraca z innymi organami czy sądami, które także potrzebują czasu, na udzielenie wyczerpujących odpowiedzi na pytania postawione przez organ prowadzący postępowanie. Jak wynika z akt sprawy prowadzone przez organ postępowanie administracyjne w kwestii rozstrzygnięcia o podleganiu przez skarżącą obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym zostało zawieszone do czasu rozpoznania przez Sąd Okręgowy odwołania skarżącej od decyzji ZUS z dnia 14 września 2023 r. stwierdzającej niepodleganie przez skarżącą obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu, wypadkowemu z tytułu zatrudnienia u płatnika składek. Podstawę prawną zawieszenia postępowania stanowił przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne, o którym mowa wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy stanowiąc przesłankę negatywną jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. W orzecznictwie przyjmuje się, iż zagadnienie wstępne to zagadnienie, które wyłania się w toku postępowania administracyjnego, jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Zatem zagadnienie wstępne musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy, istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II GSK 1011/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy przyjąć, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu mogą być wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Oznacza to, że rozstrzygnięcie tego zagadnienia wstępnego przez ten inny organ lub sąd stanowi konieczny warunek wydania decyzji przez organ w postępowaniu, przed którym wyłoniło się zagadnienie wstępne. Organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, a o istnieniu takiej zależności, która musi mieć charakter bezpośredni, przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Zależność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy administracyjnej nie może być utożsamiana z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji administracyjnej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależeć powinno rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści. Z istnieniem kwestii prejudycjalnej mamy do czynienia wówczas, gdy brak jej uprzedniego rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2018 r. sygn. akt II OSK 2819/18, z dnia 27 lutego 2019 r. sygn. akt II OSK 931/17, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Ol 29/19, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 1643/18; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 71/19). W ocenie Sądu, prawidłowo zawieszono postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie do czasu rozpoznania przez Sąd Okręgowy odwołania skarżącej od decyzji z dnia 14 września 2023 r. Organ nie mógł bowiem ustalić dla skarżącej okresów podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia przez nią działalności jako jedynego wspólnika sp. z o.o., a także dokonać ewentualnych korekt w bazach ewidencyjnych bez prawomocnego ustalenia w ogóle kwestii ich podlegania. Skarżąca nie zgadzała się jednak z ustaleniami organu i poprzez wniesienie środka odwoławczego konieczne stało się wydanie przez sąd powszechny rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Rozstrzygnięcie to, jak wynika z okoliczności sprawy, nie jest jeszcze prawomocne. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zawieszenie postępowania administracyjnego było prawidłowe, ponieważ rozstrzygnięcie w przedmiocie okresów podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia przez nią działalności jako jedynego wspólnika sp. z o.o. zależało od wcześniejszego rozstrzygnięcia przez sąd zagadnienia wstępnego, którym było niepodleganie obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę u płatników składek. Przypomnieć przy tym należy, że w systemie informatycznym ZUS nie odnotowano wpływu pisma wskazanego przez skarżącą z dnia 24 czerwca 2020 r a brak innych dowodów złożenia pisma poza załączoną jego kserokopią W ocenie Sądu nie można zatem mówić w realiach niniejszej sprawy ani o bezczynności organu ani o przewlekłym prowadzeniu postępowania. Organ nie mógł bowiem rozpoznać wniosku skarżącej dotyczącego usunięcia informacji o prowadzeniu działalności gospodarczej przez nią do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w pozostałych kwestii przez sąd powszechny. Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.