III SAB/Kr 77/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Z. G. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie sprostowania protokołu wizji postanawia: skargę odrzucić. W dniu 10 maja 2012 r. w S. został sporządzony protokół na okoliczność przeprowadzenia wizji lokalnej na działce stanowiącej własność Z. G., w sprawie uporządkowania terenu po budowie kanalizacji sanitarnej. W dniu 31 maja 2012 r. skarżąca Z. G. zwróciła się do Wójta Gminy S. o sprostowanie powyższego protokołu, poprzez uzupełnienie w nim, co ustalono w trakcie wizji, kto był przy niej obecny oraz aby czynność przeprowadzić na całej długości drogi. W odpowiedzi na pismo skarżącej, w piśmie z dnia 3 lipca 2012 r. Wójt Gminy S. "w całości podtrzymał swoje stanowisko zawarte w pismach skierowanych do skarżącej, które zostały przesłane go Samorządowego Kolegium Odwoławczego wraz w odwołaniem skarżącej". W dniu 27 listopada 2012 r. skarżąca wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego "wezwanie do usunięcia naruszanie prawa" w trybie art. 37 § 1 k.p.a. na bezczynność Wójta Gminy S. w zakresie nie rozpoznania jej wniosku z 31 maja 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławczego postanowieniem z dnia 3 grudnia 2012 r. nr. [...] uznało zażalenie Z. G. na bezczynność organu I instancji za nieuzasadnione. Organ odwoławczy uznał bowiem, że Wójt Gminy S. pismem z dnia 3 lipca 2012 r. udzielił skarżącej odpowiedzi na jej pismo w sprawie sprostowania protokołu wizji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. G. domagała się uwzględnienia jej wniosku i sprostowania protokołu z wizji lokalnej z dnia 10 maja 2012 r., opisując od początku podejmowane przez siebie czynności w przedmiotowym postepowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, bowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też Sąd zobligowany jest do zbadania, czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.; dalej zwanej jako P.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 powołanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Bezczynność organu zachodzi, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonej prawem czynności nie podejmuje jej w terminie prawem przewidzianym. Celem wprowadzenia do kognicji sądów administracyjnych skargi na bezczynność było wyposażenie jednostki w środek prawny, którego zastosowanie skutkowałoby podjęciem przez organ przewidzianego prawem działania. W przedmiotowej sprawie skarga została złożona na bezczynność Wójta Gminy S., polegającą na zaniechaniu przez ten organ rozpoznania wniosku skarżącej o sprostowanie protokołu sporządzonego w dniu 10 maja 2012 r. w S. z przeprowadzonej wizji lokalnej na działce stanowiącej własność Z. G., w sprawie uporządkowania terenu po budowie kanalizacji sanitarnej. Z przedstawionych przez organ akt administracyjnych nie wynikało, by organ administracyjny prowadził jakiekolwiek postepowanie administracyjne, w trakcie którego byłby zobowiązany do wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie Sądu, skarżony organ – Wójt Gminy S. – nie jest w niniejszej sprawie zobowiązany do wydania władczego rozstrzygnięcia administracyjnego w zakresie wniosku złożonego przez skarżącą w przedmiocie sprostowania protokołu wizji lokalnej z dnia 10 maja 2012 r., a zatem nie można mówić w tym wypadku o bezczynności organu administracji publicznej. W konsekwencji w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żaden z przypadków wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 P.p.s.a Skargę na bezczynność należało zatem odrzucić, uznając, że zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność organu nie mieści się w granicach przepisu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., a tym samym, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), postanowił jak w sentencji.