III SAB/Kr 77/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Molczyk po rozpoznaniu w dniu 2 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych postanawia: odrzucić skargę. J. J. (dalej: skarżący) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ze skargą na bezczynność Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych wraz z wnioskiem o wymierzenie temu organowi grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, a także na 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Sąd zwraca uwagę, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów jedynie w sprawach określonych w punktach art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Dopuszczalność skargi na bezczynność uzależniona jest przede wszystkim od ustalenia, czy sprawa, której bezczynność dotyczy ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej i podlega kognicji sądu administracyjnego. Tymczasem postępowania w sprawach dyscyplinarnych podlegają kognicji sądu administracyjnego tylko w przypadku, gdy przepisy szczególne tak stanowią. W przypadku radców prawnych zasady prowadzenia postępowania dyscyplinarnego zostały uregulowane w ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t.j.: Dz.U. z 2010 r. nr 10, poz. 65 ze zm.; dalej: u.r.p.). Zgodnie z art. 68 ust. 2 i art. 68(1) ust. 1 u.r.p., postępowanie dyscyplinarne wszczyna się odpowiednio na wniosek rzecznika dyscyplinarnego (będącego oskarżycielem przed okręgowym sądem dyscyplinarnym) lub Głównego Rzecznika Dyscyplinarnego (będącego oskarżycielem przed Wyższym Sądem Dyscyplinarnym). W sprawach dyscyplinarnych orzekają: okręgowy sąd dyscyplinarny (art. 70(2) ust. 1 u.r.p.) i Wyższy Sąd Dyscyplinarny (art. 62 u.r.p.). Rozstrzygnięcia sądu dyscyplinarnego zapadają w formie orzeczeń albo postanowień (art. 70(3) u.r.p.). Od orzeczeń okręgowych sądów dyscyplinarnych przysługuje odwołanie do Wyższego Sądu Dyscyplinarnego (art. 62 ust. 1 u.r.p.), a od orzeczenia wydanego przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny w drugiej instancji przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego (art. 62(2) ust. 1 u.r.p.). Analiza treści tych przepisów wyraźnie wskazuje, iż ustawodawca nie przewidział możliwości sprawowania kontroli nad postępowaniem dyscyplinarnym przez sądy administracyjne. Rzecznik dyscyplinarny nie jest więc organem administracji, a działania podejmowane przez niego nie mieszczą się w katalogu aktów, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, iż skarga na bezczynność organu, którego orzeczenia nie podlegają kontroli sądu administracyjnego jest niedopuszczalna, a w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił o jej odrzuceniu.