III SAB/Kr 77/25
PostanowienieWSA w Krakowie2025-12-12
Skład orzekający: Ewa Michna, Maria Zawadzka, Marta Kisielowska
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu administracji publicznej podlega odrzuceniu, jeśli organ przekazał podanie do organu właściwego, a skarżący nie wniósł ponaglenia?Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu administracji publicznej podlega odrzuceniu, jeśli organ podjął czynność polegającą na przekazaniu podania do organu właściwego, a skarżący nie skorzystał z możliwości wniesienia ponaglenia. Przekazanie podania do organu właściwego stanowi formę załatwienia sprawy, co wyłącza możliwość merytorycznego rozpoznania skargi na bezczynność.Stan faktyczny
Skarżący K. J. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie wydania zaświadczenia na wniosek z dnia 21 sierpnia 2022 r. Organ wyjaśnił, że wniosek został przekazany do Wydziału Finansów Komendy Wojewódzkiej Policji w Krakowie, jako organu właściwego do jego rozpoznania, o czym skarżący został powiadomiony. Sąd uznał skargę za niedopuszczalną.Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędzia WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie wydania zaświadczenia na wniosek z dnia 21 sierpnia 2022 r. postanawia odrzucić skargę.
Pismem z dnia 14 lipca 2025 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie wydania zaświadczenia na wniosek z dnia 21 sierpnia 2022 r.
W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że w dniu 21 sierpnia 2022 r., skarżący złożył wniosek o wydanie zaświadczenia następującej treści: "Komendant Powiatowy Policji w Krakowie w oparciu o dane, rejestry, ewidencje, oraz akta osobowe sierż. sztab w stanie spoczynku K. J., wobec czynnej służby w Policji od dnia 16 czerwca 1988 roku do dnia z niej zwolnienia z dniem 30 kwietnia 2005 roku, wobec uzyskania stażem tej służby uprawnień do zaopatrzenia w stanie spoczynku świadczeniami policyjnej emerytury i równocześnie świadczeniami policyjnej renty inwalidzkiej przyznanymi ustawowo w razie stażu służby i utraty zdolności psychofizycznej do jej dalszego pełnienia czynnie zaświadcza, iż okres czynnej służby sierż. sztab w stanie spoczynku K. J. nie jest okresem składkowym na ubezpieczenia społeczne, albowiem komendant powiatowy Policji w Krakowie wobec uzyskania - nabycia z mocy ustawy zaopatrzeniowej dla funkcjonariusza Policji nie przekazał za okres tej służby składek na ubezpieczenie społeczne, jak i nie istnieje wobec uprawnień i prawa do zaopatrzenia policyjna emeryturą zaliczenia okresu czynnej służby policjanta do okresów składkowych na ubezpieczenia społeczne". Pismo ze względu na jego charakter, przekazano do Wydziału Finansów Komendy Wojewódzkiej Policji w Krakowie, który w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie zajmuje się obsługą realizowania zadań, związanych z wydatkami osobowymi i innymi należnościami na rzecz funkcjonariuszy i pracowników Komendy oraz podległych jej jednostek Policji a w tym Komendy Powiatowej Policji w Krakowie. O powyższym fakcie, powiadomiono skarżącego pismem PAW.L.052.60.2022 z dnia 25 sierpnia 2022 r. Jak wynika z dokumentacji, pismo odebrane zostało 5 września 2022 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.
Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie, podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).
Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
Jak wynika z akt sprawy, wniosek skarżącego z dnia 21 sierpnia 2022 r. (k. 9 a.a.) został przekazany przez Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w dniu 25 sierpnia 2022 r. organowi właściwemu do jego rozpoznania, tj. Wydziałowi Finansów KWP w Krakowie (k. 15 a.a.). O powyższym skarżący został powiadomiony w dniu 5 września 2022 r. (data doręczenia k. 14 a.a.).
W ocenie Sądu, skarga na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie podlega odrzuceniu.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19) wyjaśnił, że: "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.".
Jakkolwiek powyższa uchwała traktuje bezpośrednio o zakończeniu postępowania administracyjnego przez wydanie decyzji ostatecznej, przyjąć należy, że sformułowana w niej zasada dotyczy także zakończenia czynności przez organ administracji publicznej w inny przewidziany prawem sposób – a takim sposobem jest w szczególności przekazanie podania do organu właściwego (art. 65 § 1 k.p.a.). "Pod pojęciem "załatwienia sprawy" należy rozumieć nie tylko wydanie aktu władczego kończącego postępowanie, ale również podjęcie działania stosownie do treści art. 65 § 1 k.p.a." (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 maja 2020 r., II SAB/Wr 63/19).
Ponadto Sąd zauważa, że z akt sprawy nie wynika, aby skarżący uprzedził wniesienie przedmiotowej skargi skierowaniem ponaglenia do właściwego organu w trybie art. 53 § 2b p.p.s.a.
W konsekwencji Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 22.07.2026. · Źródło