III SAB/Kr 78/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Maria Zawadzka Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2016 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej [....] M. S. sprawy ze skargi E. S. na przewlekłość Burmistrza Gminy i Miasta M. w przedmiocie wymeldowania I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Gminy i Miasta M. do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [ ] 2014r. o wymeldowanie, II. stwierdza, że Burmistrz Gminy i Miasta M. dopuścił się przewlekłości postępowania, III. stwierdza, że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny, V. zasądza od Burmistrza Gminy i Miasta M. na rzecz skarżącej kwotę 100 ( sto ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. wyroku WSA w Krakowie z dnia 27 października 2016r. W dniu 21 maja 2014r. do Urzędu Gminy i Miasta w M wpłynął wniosek E. S. o wymeldowanie C. G. z pobytu stałego z posesji przy ul. S w M. Decyzją z dnia 16 października 2014r. nr [...] Burmistrz Gminy i Miasta M odmówił wymeldowania z pobytu stałego C. G. z lokalu na ul. S., M. Decyzją z dnia 26 listopada 2014r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy powyższą decyzję Burmistrza Gminy i Miasta M z dnia 16 października 2014r. nr [...]. Po rozpoznaniu skargi W. S., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2015r., sygn. akt III SA/Kr 51/15 uchylił decyzję Wojewody z dnia 26 listopada 2014r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy i Miasta M z dnia 16 października 2014r. nr [...]. Sąd zarzucił, że organy obydwu instancji nie wyjaśniły, a zwłaszcza nie wynika to z akt sprawy, czy skarżąca podjęła jakiekolwiek środki prawem przewidziane do przezwyciężenia przeszkód w swobodnym korzystaniu z lokalu i powrotu do mieszkania, w tym czy wystąpiła z pozwem o ochronę posiadania w sytuacji, gdy twierdzi, że pozostawiła w przedmiotowym lokalu wszystkie swoje rzeczy osobiste, meble i samochody. Samo bowiem wyrażenie woli dalszego zamieszkiwania w opuszczonym lokalu, bez jednoczesnego zobiektywizowania tej woli i przejawienia jej przez wykorzystanie instytucji prawnych umożliwiających dopuszczenie do współposiadania lokalu, nie jest okolicznością wystarczającą do uznania, że nie doszło do dobrowolnego opuszczenia lokalu. Sąd stwierdził zatem, że organy obydwu instancji naruszyły art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy nie podjęły bowiem czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy i nie dokonały jego oceny. Sąd nakazał by w toku ponownie prowadzonego postępowania organy odniosły się szczegółowo do wszystkich zarzutów podniesionych w toku postępowania przez skarżącego, a także oceniły w tym kontekście zeznania wszystkich świadków, czemu miały dać wyraz w treści uzasadnienia rozstrzygnięcia sprawy. Pismem z dnia 11 sierpnia 2015r. W. S. wniósł zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Gminy i Miasta, zarzucając, że organ nie wykonał wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 kwietnia 2015r. sygn. akt III SA/Kr 51/15 i nie wydał decyzji w terminie wskazanym w art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia 11 września 2015r., nr [...], Wojewoda uznał powyższe zażalenie za niezasadne. Wojewoda uznał, że na obecnym etapie podstaw prawnych do ingerowania w postępowanie prowadzone przez Burmistrza Gminy i Miasta M, gdyż pozostaje ono w toku załatwienia przed organem gminy w M, który nadal podejmuje stosowne działania administracyjne w celu wyjaśnienia stanu faktycznego prowadzonej sprawy. Pismem z dnia 17 września 2015r. W. S., w imieniu E. S., wniósł skargę na przewlekłość postępowania [...], zarzucając naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. Strona skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniesiono, że organ prowadził postępowanie nieefektywnie i wykonywał czynności pozorne i w zbyt długich odstępach czasowych. Natomiast po otrzymaniu wyroku WSA w Krakowie z dnia 21 kwietnia 2015r. organ zamienił postępowanie administracyjne z wniosku E. S. o wymeldowanie C. G. na postępowanie w sprawach rodzinnych i majątkowych z powództwa C. G. przeciwko pełnomocnikowi E. S. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy i Miasta wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Organ wyjaśnił, że po zwrocie akt z wyrokiem III SA/Kr 51/15, w dniu 8 lipca 2015r. podjął czynności w celu załatwienia sprawy, jednakże w tym samym dniu strona skarżąca złożyła skargę na pracownika, zarzucając mu m.in. nieterminowość prowadzenia postępowania. Skarga została rozpatrzona przez organ w trybie przepisów kpa o skargach i wnioskach. Ponadto w dniu 11 sierpnia 2015r. strona skarżąca złożyła zażalenie do Wojewody na przewlekłość postępowania administracyjnego, które zostało uznane za niezasadne. W ocenie Burmistrza sprawy z zakresu ewidencji ludności dotyczące zameldowania należą do spraw szczególnie skomplikowanych, bowiem wymagają przeprowadzenia szeregu administracyjnych czynności wyjaśniających. W jego ocenie terminy określone w przepisach kpa nie zostały naruszone, a strony były informowane o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie. Z uzasadnienia wyroku III SA/Kr 51/15 wynikał obowiązek organu podjęcia określonych czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, stąd ponowne przesłuchanie strony i świadków na okoliczność ustalenia czy doszło do dobrowolnego opuszczenia lokalu przez C. G. oraz czy próbowała powrócić do lokalu, co świadczyłoby o braku dobrowolności jego opuszczenia. Podejmowane przez organ czynności zmierzały do załatwienia sprawy, a nie do jego przewłoki. Kolejnymi pismami z dnia 07.10.2015r., 06.11.2015r., 07.12.2015r., 04.01.2016r., 04.02.2016r., 03.03.2016r. i 05.04.2016r. Burmistrz Gminy i Miasta poinformował strony postępowania, że nie jest możliwe zakończenie postępowania z uwagi na toczące się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie postępowanie w sprawie ze skargi E. S. W związku z tym organ wyznaczał nowy termin załatwienia sprawy na dzień odpowiednio: 08.11.2015r., 08.12.2015r., 08.01.2016r., 08.02.2016r., 08.03.2016r., 08.04.2016r. i 09.05.2016r. Na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016r. pełnomocnik skarżącej zarzucił, że organ I instancji konsekwentnie odmawia przeprowadzenia dowodu na okoliczność faktu i tytułu prawnego do zamieszkania przez C. G. w O ul. S i w tym upatruje on przewlekłego prowadzenia postępowania. Nie wyjaśniono też tytułu prawnego C. G. do zamieszkiwania w O. Biorący udział w postępowaniu prokurator wniósł o oddalenie skargi, gdyż czynności są podejmowane rytmicznie i C. G. mieszka w miejscowości znacznie oddalonej od siedziby organu i z tego powodu organ zmuszony jest korzystać z pomocy prawnej. Pełnomocnik organu wyjaśnił, że postępowanie nadal się toczy, a decyzja nie została jeszcze wydana. Pełnomocnik organu przedłożył do akt zawiadomienie o niezałatwieniu sprawy w terminie i wyznaczeniu terminu do jej załatwienia do dnia 9 maja 2016r. W dniu 13 czerwca 2016r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęło pismo Burmistrza Gminy i Miasta M informujące o zakończeniu postępowania w przedmiocie wymeldowania C. G. z pobytu stałego. Do pisma dołączono kserokopię decyzji Burmistrza Gminy i Miasta z dnia 8 czerwca 2016r. nr [...] o odmowie wymeldowania C. G. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego położonego pod adresem: ul. S, M. Decyzją z dnia 4 sierpnia 2016r. nr [...] Wojewoda uchylił decyzję Burmistrza Gminy i Miasta z dnia 8 czerwca 2016r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia 6 października 2016r. nr [...] Burmistrz Gminy i Miasta odmówił wymeldowania C. G. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego położonego pod adresem: ul. S, M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl natomiast art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.). Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Bezczynność organu zachodzi zatem wówczas, gdy ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a obowiązku tego organ nie wypełnia w nakazanym terminie. O przewlekłości postępowania można natomiast mówić wówczas, gdy organ nie podejmuje żadnych działań, uwzględniając czas niezbędny do ich podjęcia, a więc, gdy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne z przyczyn leżących po stronie organu. O ile podjęcie przez organ czynności procesowych powoduje, iż ustaje stan ewentualnej bezczynności organu, co uzasadnia umorzenie postępowania w zakresie skargi na bezczynność organu, o tyle nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania sądowego dotyczącego skargi strony na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. Przewlekłość postępowania jest bowiem stanem sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy organ podejmował czynności w sprawie. O przewlekłości mówimy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 26 października 2012r., sygn. akt II OSK 1956/12). A contrario, nie sposób przypisać organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy podejmuje on wszelkie możliwe, a konieczne dla zakończenia postępowania działania, które jednakże z przyczyn niezależnych od organu nie przynoszą oczekiwanego skutku w postaci zakończenia postępowania administracyjnego. Sąd uwzględniając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Oznacza to, że celem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania jest doprowadzenie do wydania przez organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony. Ponadto sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Złożona w rozpoznawanej sprawie skarga na przewlekłość postępowania jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r. poz. 23, zwanej dalej k.p.a.) organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 k.p.a.). Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. W pierwszej kolejności należy wskazać, że decyzją z dnia 8 czerwca 2016r. nr [...] Burmistrz Gminy i Miasta odmówił wymeldowania C. G. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego położonego pod adresem: ul. S w M. Decyzja ta została następnie uchylona przez Wojewodę. Następnie Burmistrz Gminy i Miasta M decyzją z dnia 6 października 2016r. nr [...] ponownie odmówił wymeldowania C. G. z pobytu stałego z w/w lokalu mieszkalnego. W związku z powyższym Sąd umorzył postępowanie w pkt I wyroku, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Bezprzedmiotowe bowiem stało się zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji, skoro została ona już wydana. Ustanie stanu przewlekłego prowadzenia postępowania w toku postępowania sądowego nie zwalnia jednak wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi w zakresie oceny, czy przewlekłość miała miejsce oraz czy nastąpiła ona z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie terminu musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W ocenie Sądu, Burmistrz Gminy i Miasta M dopuścił się przewlekłości postępowania. Akta administracyjne wraz z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 kwietnia 2015r., sygn. akt III SA/Kr 51/15, zostały przesłane do organu I instancji w dniu 8 lipca 2015r. Dopiero jednak w dniu 8 czerwca 2016r. Burmistrz Gminy i Miasta M wydał pierwszą decyzję w sprawie. Prawie roczny okres załatwienia sprawy należy zakwalifikować jako przewlekłość postępowania. W szczególności należy zauważyć, że pismem z dnia 23 września 2015r. Burmistrz Gminy i Miasta M odwołał termin rozprawy wyznaczonej na 5 października 2015r. z uwagi na fakt, że dokumenty sprawy zostały przekazane do WSA w Krakowie celem rozpoznania skargi skarżącej. Następnie kolejnymi pismami z dnia 07.10.2015r., 06.11.2015r., 07.12.2015r., 04.01.2016r., 04.02.2016r., 03.03.2016r. i 05.04.2016r. Burmistrz Gminy i Miasta M poinformował strony postępowania, że nie jest możliwe zakończenie postępowania z uwagi na toczące się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie postępowanie w sprawie ze skargi E. S. W związku z tym organ wyznaczał kolejno nowe terminy załatwienia sprawy na dzień odpowiednio: 08.11.2015r., 08.12.2015r., 08.01.2016r., 08.02.2016r., 08.03.2016r., 08.04.2016r. i 09.05.2016r. Oznacza to, że przez okres siedmiu miesięcy organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ograniczając się jedynie do wyznaczania nowych terminów załatwienia sprawy. Zdaniem Sądu, brak akt administracyjnych nie stanowił przeszkody w rozpoznaniu sprawy. Obowiązkiem organu jest bowiem takie zorganizowanie pracy, by być w posiadaniu albo samych akt albo ich kopii w razie zaistnienia takiej konieczności. Współczesne środki techniczne umożliwiają sprawne i skuteczne rozwiązanie tego problemu. Organ w tym czasie nie podjął żadnych działań w celu wypożyczenia akt z Sądu lub sporządzenia z nich koniecznych do kontynuowania postępowania kopii. Należy zwrócić uwagę, że wprawdzie to do organu należy ocena, czy wystarczającym sposobem reakcji na opóźnienie jest tylko zawiadomienie stron o przeszkodach (art. 36 k.p.a.), czy też występuje konieczność podjęcia innych działań procesowych, jednakże uchylanie się od nakazanych prawem działań podlega ocenie z punktu widzenia przewlekłości postępowania. Sąd zobowiązany jest do stwierdzenia przewlekłości postępowania w sytuacji przedłużającego się prowadzenia postępowania, w którym organ nie podejmuje żadnych działań procesowych. Powiadomienie o przesunięciu terminu rozpoznania sprawy nie powoduje, że zwłoka w stosunku do terminów kodeksowych przestaje istnieć i samo przez się nie wyłącza zarzutu przewlekłości postępowania organu. W związku z powyższym Sąd uznał, że Burmistrz Gminy i Miasta dopuścił się przewlekłości postępowania, o czym orzeczono pkt II wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd uznał jednak, że przewlekłość postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Niezwłocznie bowiem po otrzymaniu akt z wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2015r., sygn. akt III SA/Kr 51/15, organ w dniu 8 lipca 2015r. wezwał pierwszych świadków do złożenia zeznań w dniu 20 lipca 2015r., o czym zawiadomił strony postępowania. Istotne jest także i to, że C. G. mieszka w O, a zatem organ musiał korzystać w trybie art. 52 k.p.a. z pomocy prawnej tamtejszego Urzędu Miasta, co również powodowało przedłużenie postępowania. Nie bez znaczenia jest również fakt, że także skarżąca swoim działaniem przyczyniła się do przedłużenia postępowania. W szczególności należy wziąć pod uwagę to, że już w dniu 9 lipca 2015r., a więc jeden dzień po zwrocie akt do organu z wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2015r., strona skarżąca złożyła skargę na kierownika Wydziału Organizacyjnego i Spraw Obywatelskich A. S. Natomiast pismem z dnia 13 lipca 2015r. W. S. zwrócił się do Burmistrza Gminy i Miasta o podanie od kiedy C. G. jest zameldowana na pobyt czasowy w O pod adresem ul. S. Z kolei w dniu 10 sierpnia 2015r. W. S., podczas zapoznawania się z aktami sprawy, złożył prośbę o wyjaśnienie uchybień, które w jego opinii zaistniały w toku prowadzonego postępowania. Wszystkie te działania strony wymagały od organu podjęcia odpowiednich dodatkowych działań, celem udzielenia stronie odpowiedzi. Następnie strona złożyła nieuzasadnione zażalenie na przewlekłość postępowania, rozstrzygnięte postanowieniem Wojewody z dnia 11 września 2015r. Bezpośrednio po wydaniu tego postanowienia, już w dniu 17 września 2015r. strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na przewlekłość postępowania. Wszystkie te działania strony skarżącej powodowały przedłużenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. W związku z powyższym na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. – orzeczono jak w pkt III wyroku. Z tych samych powodów Sąd oddalił wniosek o wymierzenie organowi grzywny, a w związku z tym na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w pkt IV wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. – jak w pkt V wyroku. Na koszty te składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.