III SAB/Kr 80/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie: SWSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) ASR WSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia: odrzucić skargę. K. J. (dalej: skarżący), pismem z dnia 27 lipca 2025 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pomocą środków komunikacji elektronicznej skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. II SA/Wa 1032/08. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł w szczególności, że nadal nie załatwiono sprawy jego prawa podmiotowego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego po prawomocnym i merytorycznym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, rozstrzygającym sprawę prawa podmiotowego do równoważnika pieniężnego. Skarżący wniósł zatem o zobowiązanie organu do niezwłocznego załatwienia sprawy zgodnie z prawomocnym i merytorycznym wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. II SA/Wa 1032/08. W odpowiedzi na skargę, organ podkreślił, że skarżacy będąc funkcjonariuszem Policji w służbie czynnej – posiadał prawo do świadczenia pieniężnego na podstawie decyzji nr 16/99 Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie. Nadto wskazał, że po wydaniu ww. wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. II SA/Wa 1032/08, organy ponownie rozpoznając sprawę wydały decyzje, które zostały skontrolowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Sąd ten wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. III SA/Kr 1018/09 oddalił skargę. Sąd ten stwierdził, że emerytom policyjnym nie przysługuje prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Wyrok jest prawomocny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie, podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 27 lipca 2025 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. II SA/Wa 1032/08. Jak wynika ze zgromadzonej dokumentacji w sprawie rozstrzygniętej wyrokiem z dnia 14 stycznia 2009 roku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1032/08, z którego skarżący wywodzi uprawnienie do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, wskazany przez skarżącego wyrok uchylił decyzję organów I i II instancji tj. Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie i Komendanta Głównego Policji. W konsekwencji sprawa została przekazana do powtórnego rozpoznania. Ponownie rozpatrując sprawę Małopolski Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr 31/2009 z dnia 21 maja 2009 r. stwierdził nieważność decyzji nr 11/WBM/05 z dnia 6 września 2005 r. Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie. Po wygaszeniu ww. decyzji organ wydał w dniu 14 lipca 2009 r. decyzję nr 30/BM/09. Ze względu na wniesione przez skarżącego odwołanie, Małopolski Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr 42/2009 z dnia 26 sierpnia 2009 r., uchylił w całości decyzję nr 30/BM/09 i wygasił decyzję nr 16/9 Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie. Decyzja ta została zaskarżona przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 roku sygn. III SA/Kr 1018/09, skargę oddalił. Wyrok stał się prawomocny. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że przedmiotowa skarga na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie, została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą w dniu 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. W konsekwencji powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.