III SAB/Kr 85/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie: WSA Halina Jakubiec WSA Barbara Pasternak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 maja 2017 r. sprawy ze skargi A. C. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę w sprawie rozpoznania wniosku z dnia 22 maja 2014 r. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy I. stwierdza, że postępowanie prowadzone było przewlekle, a przewlekłość ta nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; II. II. w pozostałym zakresie skargę oddala. A. C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę w sprawie z wniosku z dnia 22 maja 2014 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP. Skarżący wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania, stwierdzenie, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie na rzecz skarżącego od Wojewody sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 §6 ppsa, zarządzenie od organu I instancji wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie. Wedle skarżącego, w przedmiotowej sprawie miała miejsce bezczynność trwająca od 15 lipca 2015 r. do marca 2016 r., która nie była incydentalna lecz celowa i planowana z góry. Podał, że organ miał na celu rozbicie małżeństwa skarżącego i uniemożliwienie mu prowadzenia życia prywatnego i rodzinnego, co miało doprowadzić do wyjazdu skarżącego z Polski. W dalszej części skargi A. C. przedstawił przebieg postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ administracji podał, co następuje: Sprawa w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy była rozpatrywana przez Wojewodę po raz drugi, w wyniku decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 19 marca 2015 r., którą organ ten uchylił decyzję Wojewody z dnia 29 września 2014 r. oraz przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Akta sprawy zostały przesłane do Urzędu Wojewódzkiego w dniu 27 marca 2015 r. (k. 132 akt adm. tom I). Po otrzymaniu akt przystąpiono do ponownego wyjaśnienia sprawy. Pismami z dnia 31 marca 2015 r. wezwano stronę i świadka (żonę skarżącego) do złożenia wyjaśnień, wyznaczając termin stawienia się na dzień 22 kwietnia 2015 r. (k. 173 akt adm. I inst.). W dniu 10 kwietnia 2015 r. do organu wpłynęło pismo Komendanta Oddziału Straży Granicznej informujące, że pobyt skarżącego na terytorium RP może stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego (k. nr 200, t. I akt adm.). W związku z koniecznością wyjaśnienia sprawy organ I instancji wystąpił z prośbą do żony skarżącego oraz skarżącego o stawienie się w siedzibie organu w dniu 27 maja 2015 r. (k. 204-203 akt adm. I inst.). W dniu 27 kwietnia 2015 r. strona została zawiadomiona o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 27 czerwca 2015 r. (k. 205 akt adm. tom I). W związku z wyjaśnieniami złożonymi przez stronę w dniu 27 maja 2015 r. dotyczącymi aktualnego miejsca zamieszkania skarżącego organ poprosił o stawienie się celem złożenia wyjaśnień w sprawie innego świadka (k. 248 akt adm. t. II). W celu wyjaśnienia sprawy organ przedłużył termin załatwienia do dnia 27 sierpnia 2015 r., o czym strona została zawiadomiona (k. 265 akt adm. t. II). W dniu 15 lipca 2015 r. organ wydał postanowienie odmawiające stronie przeglądania dokumentów stanowiących materiał sprawy zawierających informacje niejawne, którym została nadana klauzula "zastrzeżone". Na ww. postanowienie skarżący złożył zażalenie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w związku z powyższym akta sprawy zostały w dniu 29 sierpnia 2015 r. wraz z zażaleniem przesłane do organu odwoławczego. Organ ten po rozpatrzeniu zażalenia zwrócił akta sprawy wraz z wydanym w sprawie postanowieniem do Urzędu Wojewódzkiego w dniu 26 lutego 2016 r. (k. 327 tom II). W okresie do dnia zwrotnego otrzymania akt, skarżący był zawiadamiany stosownymi pismami o przyczynie nierozpatrzenia sprawy, a także o przedłużeniach terminu załatwienia sprawy, w tym pismem nadanym w dniu 26 kwietnia 2016 r. został zawiadomiony o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 27 kwietnia 2016 r. (k. 330 akt adm. t. II). Kwestionowane przez skarżącego przedłużenie terminu załatwienia sprawy do dnia 27 kwietnia 2016 r. było zasadne, gdyż organ był zobligowany do umożliwienia stronie zapoznania się z aktami sprawy i złożenia dodatkowych wyjaśnień przed wydaniem decyzji. Pismem z dnia 1 marca 2016 r. skarżący został zawiadomiony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji (k. 399 akt adm. t. II). Z uprawnienia tego skorzystał. Decyzja administracyjna została wydana w dniu 22 marca 2016 r., przed upływem terminu wyznaczonego na załatwienie sprawy. Wedle organu w przedmiotowej sprawie zarzut przewlekłości nie jest zasady, gdyż postępowanie (na skutek wniesienia przez A. C. do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zażalenia na postanowienie Wojewody z dnia 15 lipca 2015 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia dokumentów zawierających informacje niejawne o klauzuli "zastrzeżone"), nie mogło zostać zakończone w wyznaczonym terminie tj. do dnia 27 sierpnia 2015 r. Organ odwoławczy rozpatrzył zażalenie wydając w dniu 15 września 2015 r. postanowienie. Wbrew twierdzeniom skargi, Wojewoda nie otrzymał w/w postanowienia w dniu 15 września 2015 r. Akta sprawy wraz z postanowieniem z dnia 15 września 2015 r. zostały zwrócone do Wojewody w dniu 26 lutego 2016 r. W tym okresie organ pozostawał w przekonaniu, że zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewody z dnia 15 lipca 2015r. podlega rozpatrywaniu. W ocenie organu powyższa okoliczność stanowiła niezawinioną przez organ i od niego niezależną przeszkodę dla prowadzenia postępowania w okresie od dnia 15 lipca 2015 r. do dnia zwrócenia akt organowi I instancji po rozpatrzeniu zażalenia. W tym okresie skarżący był zawiadamiany stosownymi pismami o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, wskazującymi nowy termin jej załatwienia. Natomiast po zwrotnym otrzymaniu akt w dniu 26 lutego 2016 r. organ był zobligowany umożliwienia stronie zapoznania się z aktami sprawy i złożenia dodatkowych wyjaśnień przed wydaniem decyzji. Daniem Wojewody bezpodstawne są zawarte w skardze zarzuty celowej, planowanej z góry bezczynności, której celem było jak twierdzi skarżący rozbicie małżeństwa oraz uniemożliwienie mu prowadzenie życia prywatnego i rodzinnego. Podejmowane w sprawie przez organ administracyjny czynności zamierzały wyłącznie do rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Czynności te nie zmierzały do rażącego naruszenia prawa. Świadczy o tym nie tylko zbieranie koniecznych materiałów licznych służb państwowych, ale także przeprowadzone przesłuchania strony i świadków, korespondencja i informowanie skarżącego o podejmowanych w sprawie czynnościach i stanie sprawy. Podejmowane działania wskazują też na brak podstaw do uznania, że organ nie miał woli załatwienia sprawy. Podejmował on bowiem czynności zmierzające do należytego ustalenia stanu faktycznego - także z uwzględnieniem procesowych uprawnień skarżącego wynikających z art.10 kpa. Szybkość postępowania nie może bowiem stanowić wartości nadrzędnej nad obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym zasadami dążenia do prawdy obiektywnej oraz wnikliwego rozpatrzenia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podał, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rolą sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji i jego bezczynność jest ustalenie przede wszystkim trzech kwestii. Po pierwsze: czy sprawa, w której została wniesiona skarga, była sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1- 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po drugie czy dopuszczalność skargi uwarunkowana jest zachowaniem określonego trybu przeciwdziałania przewlekłości oraz czy taki tryb przed wniesieniem doń skargi został wyczerpany i po trzecie - o ile wynik badania dwóch pierwszych kwestii będzie pozytywny, czy organowi administracji można przypisać przewlekłe prowadzenie postępowania lub (i) bezczynność. Skarga w rozpoznawanej sprawie jest dopuszczalna. Postępowanie prowadzone przez organ powinno się zakończyć wydaniem decyzji, a skarżący przed wniesieniem skargi złożył zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania i bezczynność. Stosownie do treści art. 149 ppsa Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Uwzględnieniem skargi w rozumieniu art. 149 ppsa jest również stwierdzenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny. Dlatego też rzeczą Sądu było dokonanie oceny, czy w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym nastąpiła bezczynność organu lub przewlekłość postępowania i czy ewentualnie bezczynność ta lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z unormowaną w art. 7 kpa zasadą prawdy obiektywnej organ administracji publicznej ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego. Zasada prawdy obiektywnej nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek określenia z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz obowiązek przeprowadzenia tych dowodów z urzędu. Z kolei w myśl zasady statuowanej przepisem art. 12 § 1 kpa, organ administracji publicznej powinien działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Stosownie do przepisu art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Z kolei przepis art. 36 k.p.a. stanowi, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Jednakże sama czynność zawiadomienia strony postępowania o nowym terminie załatwienia sprawy nie usprawiedliwia bezczynności organu, bowiem istotna jest przyczyna zwłoki. Jednakże organ wyznaczający na podstawie art. 36 k.p.a. nowy termin załatwienia sprawy jest związany przepisem art. 12 i 35 k.p.a., a zatem jest obowiązany do ustalenia możliwie najkrótszego terminu załatwienia sprawy. Wprawdzie przepis art. 36 k.p.a. nie stwarza ograniczeń ani też nie ustala zasady, którą powinien kierować się organ przy wyznaczaniu nowego terminu, jednakże nie oznacza to dowolności i swobody. Musi on bowiem być interpretowany zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego. Wielokrotne informowanie strony przez organ, iż sprawa zostanie załatwiona w terminie późniejszym, nie może stać się regułą, ponieważ organ administracji w ten sposób narusza wyrażoną w art. 12 k.p.a. zasadę szybkości postępowania. Przepisy prawa nie definiują wprost na czym polega "przewlekłe prowadzenie postępowania", o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ppsa i art. 37 § 1 k.p.a., jednak pojęcie to ma inny zakres znaczeniowy niż "bezczynność organu". Przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. A contrario nie sposób przypisać organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy podejmuje on wszelkie możliwe, a konieczne dla zakończenia postępowania działania, które jednakże z przyczyn niezależnych od organu nie przynoszą oczekiwanego skutku w postaci zakończenia postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 26.10.2012 r., sygn. II OSK 1956/12, LEX nr 1233717). Inaczej rzecz ujmując przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację działania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że tylko formalnie organ nie jest bezczynny. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa może być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 9.10.2012 r., sygn. II SAB/Łd, LEX nr 1235300). W niniejszej sprawie skarżący opisał czynności organu i działania własne mające na celu rozstrzygnięcie sprawy, z kolei w odpowiedzi na skargę organ przedstawił podejmowane w sprawie czynności w sposób chronologiczny, wskazując jednak jednie okres od dnia 19 marca 2015 r. do chwili wydania decyzji kończącej postępowanie. Kontrola sprawności postępowania rodzi jednak konieczność ustalenia sekwencji podejmowanych czynności. Ustaleń takich Sąd dokonać może tylko na podstawie przedłożonych przez organ akt sprawy. Z tych zaś wynika, że: W dniu 22 maja 2014 r. do Wojewody wpłynął wniosek A. C. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Decyzją z dnia 2 czerwca 2014 r. Wojewoda umorzył postępowanie w całości z uwagi na fakt, że przedmiotowa sprawa jest tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym ze sprawą zakończoną decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 14 maja 2014 r. w sprawie z wniosku A. C. z dnia 24 października 2013 r. Decyzją z dnia 16 lipca 2014 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji z dnia 2 czerwca 2014 r. uchylił decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W dniu 22 lipca 2014 r. akta sprawy wraz z decyzją organu odwoławczego przekazano do Wojewody. Pismem z dnia 28 lipca 2014 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia 22 maja 2014 r. poprzez uiszczenie opłaty skarbowej, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania. W dniu 1 sierpnia 2014 r. opłata skarbowa została uiszczona. Pismem z dnia 7 sierpnia 2014 r. Wojewoda wystąpił do Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Komendanta Wojewódzkiego Policji, Komendanta Oddziału Straży Granicznej o przekazanie informacji czy wjazd i pobyt cudzoziemca – A. C. na terytorium RP mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pismem z dnia 11 sierpnia 2014 r. wezwano A. C. do stawiennictwa w organie w dniu 26 sierpnia 2014 r. w celu złożenia stosownych wyjaśnień w charakterze strony. Pismem z dnia 22 sierpnia 2014 r. poinformowano strony o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 22 października 2014 r. Tak długi termin na załatwienia sprawy wedle Sądu nie miał uzasadnienia. W dniu 26 sierpnia 2014 r. miało miejsce przesłuchanie A. C. Pismem z dnia 28 sierpnia 2014 r. wezwano M. C. – małżonkę A. C. do stawienia się w charakterze świadka na przesłuchanie w dniu 11 września 2014 r. W dniu 11 września 2014 r. miało miejsce przesłuchanie M. C. W tym samym dniu z aktami sprawy zapoznał się A. C. i jego pełnomocnik. W dniu 10 września 2014 r. do Wojewody wpłynęła odpowiedź Komendanta Wojewódzkiego Policji, na pismo z dnia 7 sierpnia 2014 r. Pismem z dnia 16 września 2014 r. wezwano A. C. do osobistego stawiennictwa w dniu 30 września 2014 r. w celu zapoznania się z materiałem dowodowym. W dniu 26 września 2014 r. A. C. zapoznał się materiałem dowodowym. Decyzją z dnia 29 września 2014 r. Wojewoda po ponownym rozpatrzeniu sprawy odmówił A. C. udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP. Decyzją z dnia 19 marca 2015 r. Szef Urzędu do spraw Cudzoziemców uchylił decyzję z dnia 29 września 2015 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W dniu 27 marca 2015 r. organ odwoławczy zwrócił akta administracyjne Wojewodzie. W dniu 30 marca 2015 r. do Wojewody wpłynęły dokumenty zgromadzone na etapie postępowania odwoławczego zakończonego decyzja z dnia 19 marca 2015 r. Pismem z dnia 31 marca 2015 r. wezwano M. C. i A. C. o stawienie się celem złożenia wyjaśnień w dniu 22 kwietnia 2015 r. (czynności te mogły mieć miejsce wcześniej). Pismem z dnia 10 kwietnia 2015 r. Wojewoda wystąpił do Naczelnika Oddziału Straży Granicznej o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego mającego na celu pomoc w stwierdzeniu czy związek małżeński A. C. i M. C. został zawarty w celu obejścia przez cudzoziemca przepisów do udzielaniu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP. W dniu 10 kwietnia 2015 r. do Wojewody wpłynęło pismo Oddziału Straży Granicznej z informacją, że pobyt A. C. na terytorium RP może stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. W dniu 21 kwietnia 2015 r. A. C. zwrócił się do organu o udzielnie odpowiedzi na pytanie zawarte w treści pisma, a dotyczące jego pobytu na terytorium RP. W dniu 22 kwietnia 2015 r. na przesłuchanie stawił się A. C., który zapoznał się z materiałem dowodowym. Na przesłuchanie nie stawiła się M. C. Pismem z dnia 22 kwietnia 2015 r. wezwano ponownie A. C. i M. C. na przesłuchanie, którego termin wyznaczono na dzień 27 maja 2015 r. Wyznaczenie tak odległego terminu przesłuchania nie znajduje żadnego uzasadnienia. Pismem z dnia 27 kwietnia 2015 r. poinformowano strony o nowym terminie załatwienia sprawy, który wyznaczono na dzień 27 czerwca 2015 r. Wyznaczenie tak odległego terminu nie znajduje uzasadnienia w realiach niniejszej sprawy. W dniu 30 kwietnia 2015 r. A. C. zapoznał się z materiałem dowodowym sprawy. W związku z pismem Oddziału Straży Granicznej z dnia 10 kwietnia 2015 r., oraz pismami z dnia 6 maja 2015 r. Wojewoda wystąpił do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Komendanta Głównego Policji Szefa Służb Wywiadu Wojskowego oraz Szefa Agencji Wywiadu z prośbą o udostępnienie informacji, które mogą mieć istotny wpływ na podjęcie decyzji w sprawie z wniosku A. C. Zważywszy na datę pisma (10 kwietnia 2015 r.), które było powodem tych wystąpień, wskazane czynności winny mieć miejsce wcześniej. W dniu 8 maja 2015 r. wystąpiono z zapytaniem o udzielenie informacji do Ministerstwa Sprawiedliwości Krajowego Rejestru Karnego. Pismem z dnia 8 maja 2015 r. Wojewoda udzielił odpowiedzi na pytania A. C. zawarte w piśmie z dnia 21 kwietnia 2015 r. W dniu 20 maja 2015 r. do Wojewody wpłynęła informacja z Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W dniu 21 maja 2015 r. do Wojewody wpłynęło sprawozdanie od Straży Granicznej w sprawie wywiadu środowiskowego. W dniu 22 maja wpłynęła informacja Szefa Agencji Wywiadu. W dniu 27 maja 2015 r. odbyło się przesłuchanie A. C. i M. C. W dniu 29 maja 2015 r., powołując się na treść pisma Komendanta Oddziału Straży Granicznej z dnia 10 kwietnia 2015 r. , Wojewoda wystąpił do Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w Bejrucie o udostępnienie informacji, które mogą mieć istotny wpływ na podjęcie decyzji w sprawie A. C. Zważywszy na datę otrzymania przez organ informacji Komendanta Oddziału Straży Granicznej – 10 kwietnia 2015 r., data wystąpienia z zapytaniem do Ambasady świadczy o zwłoce w podjęciu tej czynności. Pismem z dnia 29 maja 2015 r. Wojewoda wezwał A. N. o stawienie się w dniu 17 czerwca 2015 r. celem złożenia wyjaśnień. W dniu 3 czerwca wpłynęła informacja Służby Kontrwywiadu Wojskowego, a w dniu 17 czerwca informacja od Komendanta Głównego Policji. W dniu 17 czerwca 2015 r. odbyło się przesłuchanie A. N., współlokatorki A. C. W dniu 18 czerwca 2015 r. A. C. zapoznał się z aktami sprawy. W dniu 26 czerwca 2015 r. poinformowano strony o nowym terminie załatwienia sprawy, który wyznaczono na dzień 27 sierpnia 2015 r. Dwumiesięczne przedłużenie terminu załatwienia sprawy nie miało uzasadnionych podstaw. W dniu 2 lipca 2015 r. odbyło się przesłuchanie L. M. L. właścicielki mieszkania przy ul. O. Czynność ta winna mieć miejsce znacznie wcześniej. Postanowieniem z dnia 15 lipca 2015 r. Wojewoda odmówił A. i C. przeglądania dokumentów zawierających informacje niejawne, którym została nadana klauzula "zastrzeżone". W dniu 28 lipca 2015 r. Wojewoda przesłał do Urzędu do Spraw Cudzoziemców zażalenie A. C. na postanowienie z dnia 15 lipca 2015 r. wraz z aktami sprawy. W dniu 27 września 2015 r. A. C. odmówił zgody na dokonanie oględzin mieszkania przy ul. O. W dniu 7 sierpnia 2015 r. w odpowiedzi na pismo A. C. z dnia 29 lipca 2015 r. Wojewoda udzielił A. C. pisemnych wyjaśnień. Pismem z dnia 4 września 2015 r. wyjaśniono A. C., w odpowiedzi na pismo z dnia 19 sierpnia 2015 r., że akta sprawy przesłano do organu odwoławczego, dlatego nie jest możliwe sporządzenie kopii dokumentów w organie I instancji. Pismem z dnia 27 października 2015 r. poinformowano strony o nowym terminie załatwienia sprawy, który ustalono do dnia 27 grudnia 2015 r. W dniu 30 listopada 2015 r. udzielono odpowiedzi na kwestie poruszone w piśmie A. C. z dnia 2 listopada 2015 r. Udzielenie tej odpowiedzi z pewnością nie wymagało tak długiego okresu. Pismem z dnia 23 grudnia 2015 r. poinformowano strony o nowym terminie załatwienia sprawy, który ustalono do dnia 27 lutego 2016 r. Pismem z dnia 21 stycznia 2016 r. udzielono A. C. odpowiedzi na kwestie zawarte w piśmie z dnia 7 stycznia 2015 r., informując m. in., że Wojewoda nie jest w posiadaniu akt przedmiotowej sprawy. Postanowieniem z dnia 15 września 2015 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy postanowienie z dnia 15 lipca 2015 r. Akta sprawy zwrócono Wojewodzie dnia 26 lutego 2016 r. Pismem z dnia 26 lutego 2016 r. poinformowano strony o nowym terminie załatwienia sprawy, który wyznaczono do dnia 27 kwietnia 2016 r. Był to zbyt odległy termin na załatwienie sprawy. W dniu 9 lutego 2016 r. A. C. złożył "wniosek o stwierdzenie bezczynności i przewlekłości postępowania". W dniu 11 marca 2016 r. A. C. zapoznał się z materiałem dowodowym. W dniu 22 marca 2016 r. Wojewoda, po ponownym rozpatrzeniu sprawy odmówił A. C. udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2016 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców umorzył postępowanie zażaleniowe zainicjowane wnioskiem z dnia 9 lutego 2016 r. Z powyższego zestawienia wynika, że organ podejmował niektóre czynności z opóźnieniami i choć jednorazowo podejmował ich kilka, to nie uniknął braku należytej ich koncentracji. Były to czynności z dnia 31 marca 2015 r. o wezwaniu celem złożenia wyjaśnień w dniu 22 kwietnia; wyznaczenie kolejnego terminu przesłuchania na dzień 27 maja 2015 r.; dwumiesięczne przedłużenie terminu w dniu 22 kwietnia 2015 r. na załatwienie sprawy; czynności będące konsekwencją otrzymania pisma Oddziału Straży Granicznej z dnia 10 kwietnia 2015 r.; przedłużenie terminu załatwienia sprawy o kolejne dwa miesiące w piśmie z dnia 26 czerwca 2015 r.; czynność przesłuchania L. M. L.; czynność udzielenia odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 2 listopada 2015 r.; kolejne przedłużenie terminu załatwienia sprawy do dnia 27 kwietnia 2016 r. Wnioskować należy, że brak tej koncentracji wynikał z nienależytej analizy posiadanego już materiału i braku dostatecznie opracowanej koncepcji tego postępowania, w tym określenia zakresu koniecznego do rozstrzygnięcia materiału dowodowego. Podkreślenia wymaga, że organ administracji był już w posiadaniu materiałów dowodowych zgromadzonych w sprawie wszczętej z wniosku A. C. z dnia 23 października 2013 r. Winien więc postępowanie prowadzić zgodnie z ww. zasadami wyrażonym w kodeksie postępowania administracyjnego. Taki sposób postępowania wyczerpuje znamiona przewlekłości. Przewlekłości tej nie można jednak nadać charakteru rażącego. Ocena kwalifikowanego charakteru przewlekłości - jak trafnie podkreśla się w doktrynie prawa (por. W. Chróścielewski, op. cit.) - nie może pomijać bowiem potrzeby przeprowadzenia oceny działań organu administracji publicznej w danej sprawie w ich całokształcie. Z kolei na całokształt tych działań oraz jego ocenę niewątpliwie składają się takie elementy, jak liczba przedłużeń terminów załatwienia sprawy, charakter i rodzaj czynności pozornych mających tuszować długotrwałość postępowania, stan prawny i faktyczny sprawy uzasadniający w relacji do stopnia wynikających z niego ustaleń, podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie. Czynności, jakkolwiek nie zawsze trafne były jednak podejmowane bez nadmiernej zwłoki, a przedłużenie postępowania uprzedzane było zawiadomieniami sporządzanymi na podstawie art. 36 §1 kpa. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 149 §1 ppsa orzeczono jak w pkt 1 wyroku. Na podstawie art. 151 ww. ustawy oddalono skargę w pozostałym zakresie.