III SAB/Kr 85/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie niezałatwienia wniosku z dnia 11 lutego 2024 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę. Wnioskiem z 11 lutego 2024 r. K. J. (dalej: skarżący) wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie o wydanie zaświadczenia o treści wskazanej we wniosku (k. 2-3 akt administracyjnych). 15 lutego 2024 r. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wydał postanowienie nr 2/2024 o odmowie wydania zaświadczenia. Na skutek wniesienia przez skarżącego środka zaskarżenia, 14 marca 2024 r. Komendant Główny Policji wydał postanowienie nr 18/2024, którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z 15 lutego 2024 r. nr 2/2024. Postanowienie to jest ostateczne. 2 sierpnia 2025 roku skarżący złożył skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 11 lutego 2024 roku o wydanie zaświadczenia. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, wskazując, iż dotyczy ona zakończonego prawomocnie i ostatecznie postępowania. W piśmie procesowym z dnia 12 października 2025 r. skarżący odniósł się do udzielonej przez organ odpowiedzi na skargę, wskazując, że wydane postanowienie nr 2/2024 r., w jego ocenie, jest inną czynnością prawną niż postanowienie określone w art. 219 k.p.a. a zatem jest czynnością bezskuteczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19, CBOSA) orzekł, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w uchwale i uznaje go za własny. W rozpoznawanej sprawie 2 sierpnia 2025 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie wydania zaświadczenia zgodnie z wnioskiem z dnia 11 lutego 2024 r. Z akt sprawy wynika jednak, że postanowieniem z 14 marca 2024 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z 15 lutego 2024 r. odmawiające skarżącemu wydania zaświadczenia zgodnie z wnioskiem z 11 lutego 2024 r. Zatem skarga na bezczynność została wniesiona przez skarżącego po zakończeniu postepowania administracyjnego. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawi art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.