III SAB/Kr 86/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków J. J.: - o stwierdzenie nieważności wezwania z dnia 24 października 2017 r. o uzupełnienie braków oraz - o uzupełnienie uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 lipca 2017 r., III SAB/Kr 86/17 w sprawie skargi na bezczynność Sądu Okręgowego postanawia: oddalić wnioski. Postanowieniem z 31 lipca 2017 r., III SAB/Kr 86/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę J. J. na bezczynność Sądu Okręgowego. Przyczyną odrzucenia skargi była niemożność jej rozpoznania, a to z tego powodu, że obowiązujące przepisy umożliwiają wnoszenie do sądów administracyjnych skarg jedynie na bezczynność organów administracyjnych, a nie na "(...) sprawność działania i merytoryczną zasadność wydawanych orzeczeń przez sąd powszechny". Postanowienie zostało doręczone 9 października 2017 r. z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pismem z 16 października 2017 r. (otrzymanym przez Sąd 18 października 2017 r.) skarżący przesłał "Uzupełnienie wezwania do działania z dnia 17 lipca 2017 r. (...)", w którym opisał dotychczasową korespondencję z Sądem. W korespondencji tej m.in. skarżący żądał: - stwierdzenia "(...) na podstawie art. 287.2 ppsa nieważność postanowienie sygn. akt III SAB/Kr 86/17 wydane w dniu 31 lipca 2017 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie Wydział III"; - wydania "(...) na podstawie art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718) w zw. z art. 123§1§2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23) postanowienie w uzasadnieniu którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie Wydział III wykaże fakty jakie są motywy, przyczyny naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie Wydział III wydanym w dniu 31 lipca 2017 r. postanowieniem sygn. akt III SAB/Kr 86/17 stanu faktycznego postępowania sądowoadministracyjnego, stanu prawnego (...)". W dalszej części skarżący przytoczył ciąg różnych aktów prawnych oraz opisał swoje sprawy przed sądami powszechnymi i organami administracyjnymi (13 kart obustronnie zapisanych). Do pisma skarżący dołączył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 31 lipca 2017 r. jakie skierował do Sądu Okręgowego (wezwanie opatrzone zostało sygnaturą [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wezwał pismem z 24 października 2017 r. skarżącego o sprecyzowanie w terminie 7 dni jakiego rozstrzygnięcia domaga się w ww. piśmie pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania zgodnie z art. 49§1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wezwanie zostało doręczone 13 listopada 2017 r. Pismem z 20 listopada 2017 r. skarżący przesłał "Uzupełnienie wezwanie do działania (...), w którym to piśmie skarżący tym razem wniósł o stwierdzenie nieważności ww. wezwania z 24 października 2017 r. oraz wydanie postanowienia "(...) na podstawie art. 1 ppsa w zw. z art. 123§1§1 kpa (...)". Dalej skarżący opisał ciąg wydawanych w jego sprawie rozstrzygnięć i korespondencję z Sądem. Do pisma tego skarżący dołączył podobnie brzmiące pismo również z 20 listopada 2017 r. wskazujące, że dotyczy również sygnatury akt III SAB/Kr 95/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wnioski skarżącego o uzupełnienie uzasadnienia postanowienia z 31 lipca 2017 r. III SAB/Kr 86/17 i stwierdzenie nieważności wezwania z 24 października 2017 r. nie mogły zostać rozpoznane merytorycznie, dlatego Sąd ze względów formalnych je oddalił. Zgodnie z art. 157 i 158 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd może uzupełnić wyrok (jeżeli wniosek zostanie złożony w terminie 14 dni od daty jego ogłoszenia lub doręczenia) bądź może dokonać wykładni wyroku tzn. rozstrzygnąć postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z kolei z art. 166 powołanej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Ponadto zgodnie z art. 167 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przepisy rozdziału 10 ustawy dotyczące orzeczeń sądowych stosuje się również odpowiednio do zarządzeń przewodniczącego. Sąd zaznacza, że wezwanie z 24 października 2017 r., którego nieważności domagał się skarżący zostało przesłane na podstawie zarządzenia z tej samej daty, wydanego przez sędziego referenta. Przytoczone przepisy nie przewidują więc ani "uzupełnienia uzasadnienia" postanowienia (tu: postanowienia odrzucającego skargę), ani "stwierdzenia nieważności" wezwania sądowego lub zarządzenia sędziego, na podstawie którego to zarządzenia takie wezwanie zostało wysłane. Skarżący występował w sprawie bez profesjonalnego pełnomocnika dlatego Sąd rozważył również, czy w sprawie nie chodziło o wykładnię postanowienia odrzucającego skargę na bezczynność Sądu Okręgowego. Nawet jednak, gdyby przyjąć, że skarżący w istocie domagał się jedynie wykładni ww. postanowienia z 31 lipca 2017 r., III SAB/Kr 86/17 odrzucającego skargę - to taki wniosek również nie zasługiwał na uwzględnienie. Potrzeba wyjaśnienia treści (tj. wykładni) sentencji postanowienia, bądź jego uzasadnienia zachodzi wówczas, gdy jest ono niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Strona wnioskująca o taką wykładnię ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji postanowienia lub jego uzasadnienia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię nie może zmierzać również do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawnych i znaczenia słów ani do polemiki ze stanowiskiem Sądu orzekającego w sprawie. Konieczność dokonania wykładni zachodzi zatem wtedy, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 22 stycznia 2015 r., II OZ 22/15 (postanowienie dotyczyło wykładni wyroku, ale z uwagi na ww. art. 166 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może mieć zastosowanie przy wnioskach o wykładnię postanowienia). Skarżący nie wniósł skargi kasacyjnej, nie wystąpił również o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika profesjonalnego (adwokata lub radcę prawnego), pomimo że otrzymał w tej sprawie pouczenie (pouczenie zostało doręczone 9 października 2017 r. wraz z postanowieniem odrzucającym skargę). Wnioski skarżącego w istocie stanowiły jedynie wyraz niezadowolenia z faktu, że Sąd odrzucił skargę na bezczynność sądu powszechnego. W takiej sytuacji skarżący powinien jednak wnieść skargę kasacyjną (sporządzoną przez profesjonalnego pełnomocnika), a nie podejmować polemikę z Sądem lub ponownie składać w tej sprawie pisma procesowe. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 157 oraz art. 158 w związku z art. 166 i 167 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi