III SAB/Kr 89/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: po rozpoznaniu w dniu w sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie postanawia Sędzia WSA Renata Czeluśniak na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 września 2018 r. 30 października 2018 r. K. J. Komendanta Powiatowego Policji podania o wydanie odpisów dokumentów odmówić uzupełnienia wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 września 2017 r. oddalił skargę skarżącego K. J., na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie podania o wydanie odpisów dokumentów. Odpis powyższego wyroku wraz z pouczeniem, doręczono skarżącemu w dniu 9 października 2018 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. W dniu 15 października 2018 r. (data nadania w placówce pocztowej) skarżący wniósł o uzupełnienie ww. wyroku poprzez: "- uznanie, iż Skarżony organ pozostaje w stanie bezczynności w sprawie o dostęp do akt sprawy administracyjnej i dokumentów dotyczących strony, poprzez niezałatwienie zgodnie z nakazami prawa sprawy przez stronę wniesionej, czynnością faktyczna, względnie orzeczniczą, lub w razie braku swojej właściwości, inną czynnością prawem nakazaną, by sprawa strony przez właściwy organ i zgodnie z nakazami prawa została i mogła być załatwioną, - zobowiązanie organu do uznania prawa strony do dostępu do żądanych akt i dokumentów, na podstawie art. 61 ustawy zasadniczej, w związku z art. 73-74 kpa, por. II SAB/Kr 353/14 - Wyrok WSA w Krakowie, Naczelny Sąd Administracyjny w przytoczonej wyżej uchwale 7 sędziów NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. l OPS 7/13 "przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że przepisów tej ustawy nie stosuje się wyłącznie wtedy, gdy są one nie do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnych, które w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Przepisami takimi są np. art. 73-74 K.p.a, oraz wykładnia prawa głoszoną w orzecznictwie sądowo administracyjnym, por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2018 roku II SA/Wa 1403/17, art. 73 kpa posiada konstytutywne zastosowanie również dla postępowań w sprawach o wydawanie zaświadczeń, co oznacza, że strona ma prawo żądać dostępu do takich akt również po zakończeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie o wydanie zaświadczenia, gdzie równocześnie zawarto wprost tezę sądową, iż akta administracyjne obejmują również akta sprawy postępowania wyjaśniającego w 1 Sygn. akt III SAB/Kr 89/18 administracji określonego art. 1 pkt 4 kpa, zatem i w zakresie konstytutywności prowadzenia metryki takich akt, względnie innej formy rejestrowo-ewidencyjnej takiego postępowania w administracji, oraz w związku z art.53 ust. 3 Konstytucji, uchybienie w konstytutywnym prawie strony dostępu do akt i dokumentów jest nie do zaakceptowania w państwie prawa i przed organem takiego państwa demokratycznego i praworządnego, gdy brak jest podstawy do ograniczenia, czy pozbawienia tego prawa, w tym poprzez zaniechanie należytego działania zakreślonego wprost art. 7 kpa, w celu próby i pomocnictwa w ukrywaniu akt i dokumentów bez podstawy prawnej przez organ i/lub jego funkcjonariuszy, gdzie utrudnianie dostępu i praw z tym związanych może prowadzić do zakreślenia wprost zarzutu uchybienia świadomie i celowo nakazom i zakazom z ustawy zasadniczej, - zastosowanie art. 155 ppsa, a w tym zakresie ustalenie, czy niezałatwienie sprawy strony do konstytutywnego dostępu do akt i dokumentów dla tej instancji miało wyłącznie charakter uchybienia dyscyplinarnego, czy celowego utrudniania co najmniej stronie skorzystania z prawa dostępu do akt sprawy administracyjnej i dokumentów, stanowiąc o jawnym działaniu w celu ukrycia ich przed stroną". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek o uzupełnienie wyroku należało oddalić, gdyż był nieuzasadniony. Zgodnie z przepisem art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. póz. 1302) - dalej p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Jak wynika z powyższego przepisu wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać zgłoszony, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi. Dotyczy to sytuacji, gdy sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać również zgłoszony, jeżeli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego Sygn. akt III SAB/Kr89/18 orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2010 r., II FSK 1088/09, wszystkie powoływane orzeczenia opublikowane zostały na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Instytucja uzupełnienia wyroku może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które - co istotne - odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 stycznia 2014 r., II SA/Bd 891/13). Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a. dotyczy zatem sytuacji, w której orzeczenie to jest niekompletne. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości zachowanie przez skarżącego terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie wyroku. Jednakże, Sąd w wyroku z dnia 25 września 2018 r. orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona oddaleniu. Wyjaśnić należy, że podnoszone przez skarżącego we wniosku okoliczności stanowią zdaniem Sądu, merytoryczne zarzuty wobec rozstrzygnięcia, z którym skarżący się nie zgadza. Wniosek o uzupełnienie wyroku nie jest i nie może być "dodatkowym środkiem zaskarżenia" uruchamiającym jeszcze jedno, dodatkowe, poza przewidzianymi przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postępowanie kontrolne. Zmianie rozstrzygnięcia służy wyłącznie skarga kasacyjna. Zakres uzupełnienia wyroku, jakiego domaga się skarżący nie mieści się więc w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku. Mając powyższe na względzie, na podstawie przepisu art. 157 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, orzekł jak w sentencji, o odmowie uzupełnienia wyroku.