III SAB/Kr 90/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie: WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) Asesor WSA Ewelina Dziuban po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 maja 2026 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 6 lutego 2021 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę. K. J. (dalej: skarżący), pismem z dnia 23 lutego 2026 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pomocą środków komunikacji elektronicznej skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 6 lutego 2021 r. o wydanie zaświadczenia następującej treści: "decyzję numer 42/2009 Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2009 roku w przedmiocie uchylenia decyzji KPP w Krakowie i postanowienia wygasić w całości decyzje Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie nr 16/99 z dnia 2 listopada 1999 roku, wydano w toku czynności w sprawie podjętych i podejmowanych przez funkcjonariuszy publicznych w Policji wskutek bezspornej zmowy instancyjnej tych funkcjonariuszy". Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej; ewentualnie w razie nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wskazał, że postanowieniem nr 11/2021 z dnia 11 lutego 2021 roku odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o treści żądanej. Postanowienie to zostało doręczone stronie 22 lutego 2021 r. Skarżący wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który postanowieniem z dnia 15 czerwca 2021 r. sygn. III SA/Kr 497/21 skargę tę odrzucił. Wskazując na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19, organ podniósł, że w tym stanie rzeczy rozpoznanie skargi na bezczynność jest niedopuszczalne. Wyjaśnił, że ww. uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. II OPS 5/19 przesądzono, że "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a." Ponadto wskazał, że skarżący wniósł również do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznaniu ww. wniosku z dnia 6 lutego 2021 r. o wydanie zaświadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 31 lipca 2025 r. sygn. III SAB/Kr 63/25 skargę odrzucił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie, podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 23 lutego 2026 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 6 lutego 2021 r. o wydanie zaświadczenia następującej treści: "decyzję numer 42/2009 Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2009 roku w przedmiocie uchylenia decyzji KPP w Krakowie i postanowienia wygasić w całości decyzje Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie nr 16/99 z dnia 2 listopada 1999 roku, wydano w toku czynności w sprawie podjętych i podejmowanych przez funkcjonariuszy publicznych w Policji wskutek bezspornej zmowy instancyjnej tych funkcjonariuszy". Z akt sprawy wynika jednak, że Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie postanowieniem nr 11/2021 z dnia 11 lutego 2021 roku odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia. Skarżący wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który postanowieniem z dnia 15 czerwca 2021 r. sygn. III SA/Kr 497/21 skargę tę odrzucił. Nie można tez pominąć, że Sądowi z urzędu wiadomym jest, że tut. Sąd rozpoznają skargę wniesioną przez skarżącego na bezczynność Komenda Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznana ww. wniosku z dnia 6 lutego 2021 r. o wydanie zaświadczenia, postanowieniem z dnia 31 lipca 2025 r. sygn. III SAB/Kr 63/25 odrzucił skargę. Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, a nawet sądowoadministracyjnego. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Podkreślić również należy, że formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla postępowań kończących się innymi rozstrzygnięciami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, bowiem że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności". W konsekwencji powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 i art. 119 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.