III SAB/Kr 91/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna (spr.) Sędziowie: WSA Marta Kisielowska WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 11 lutego 2024 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: skargę odrzucić. Pismem z dnia 2 marca 2026 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 11 lutego 2026 r. dotyczącego odmowy wydania zaświadczenia. Zaświadczenie miało dotyczyć nieutracenia przez skarżącego prawa do świadczeń pieniężnych – równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wskazał również, że w rozpoznawanej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie postanowieniem z 15 lutego 2024 r., nr 2/2024 odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Komendanta Głównego Policji postanowieniem z 14 marca 202r. Nr 18/2024. Sprawa odmowy wydania zaświadczenia równoważnika pieniężnego została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 listopada 2024 r. II SA/Wa 533/24 oddalającym skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga została odrzucona ponieważ niedopuszczalne jest zaskarżanie do sądu administracyjnego bezczynności organu po dacie zakończenia postępowania administracyjnego. Dodać należy, że w sprawie zapadł również prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 listopada 2024 r. II SA/Wa 533/24 oddalającym skargę. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) – dalej "p.p.s.a." sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wątpliwości co do różnego rozumienia powołanego przepisu i związanej z tym dopuszczalności jego stosowania w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanej w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19. W uchwale tej przesądzono, że: "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a." . Jak wynika z twierdzeń organu, a także przedłożonych akt sprawy – wniosek skarżącego został załatwiony przez organ, poprzez wydanie merytorycznego ww. postanowienia z 15 lutego 2024 r., nr 2/2024 (odmawiającego wydania zaświadczenia) Z tych to powodów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.