III SAB/Kr 95/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) ASR WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 listopada 2021 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie udostępnienia akt administracyjnych postanawia skargę odrzucić. Pismem z dnia 20 lipca 2021 r. skarżący K. J. złożył skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji dotyczącej podania z 27 czerwca 2021 r. o udostępnienie akt sprawy administracyjnej. W piśmie tym skarżący wniósł "o udostępnienie zdalne (...) akt sprawy administracyjnej i przeprowadzonego postępowania niejawnie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia 1.10.2019 roku numer [...]...". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zaznaczył, że sprawa wniosku skarżącego została załatwiona w terminie poprzez przesłanie skarżącemu żądanych dokumentów. Dokumenty zostały przesłane za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 2 lipca 2021 r. za pismem o numerze [...]. Dokumenty zostały odebrane przez skarżącego w dniu 7 lipca 2021 r., a 20 lipca 2021 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wskazując m.in. na braki w przesłanych dokumentach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić, ponieważ postępowanie przed organem, którego bezczynność została zaskarżona – zakończyło się przed wniesieniem skargi. Z akt administracyjnych (k. 6) wynika bowiem, że skarżący zażądał w ww. piśmie z 27 czerwca 2021 r. "... akt sprawy administracyjnej i przeprowadzonego postępowania niejawnie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia 1.10.2019 roku numer [...] ...". Z akt wynika również, że pismem z 2 lipca 2021 r. (k. 87) organ przesłał żądane dokumenty dotyczące wydania decyzji nr [...] z dnia 1 października 2009 r. Przesłał również (k. 89) przegląd akt. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a.") sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność organu, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Niemniej jednak Sąd zwraca uwagę, że "bezczynność" została zdefiniowana w art. 37 § 1 pkt 1 ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej jako: "k.p.a.". Powołany przepis wskazuje, że bezczynnością jest niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Zasadniczo, art. 53 § 2b p.p.s.a. dopuszcza wniesienie skargi na bezczynność "w każdym czasie". W ocenie Sądu przepis ten należy jednak odnosić do "czasu" niezakończonego postępowania administracyjnego. Skoro więc organ rozstrzygnął postępowanie w przedmiocie wniosku i doręczył żądane dokumenty (pismem z 2 lipca 2021r.) tj. przed wniesieniem skargi to sąd administracyjny nie może merytorycznie orzekać w przedmiocie skargi na bezczynność. Pogląd o niemożności merytorycznego rozpoznania sprawy wynika z uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19 (dostępna na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla innego typu postępowań administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, bowiem, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności". Sąd podkreśla, że pogląd o niedopuszczalności rozstrzygania w przedmiocie bezczynności kilkakrotnie został zakwestionowany przez skarżącego w wnoszonych zażaleniach w innych sprawach i Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia te każdorazowo oddalał wskazując, że skoro z akt administracyjnych wynika, że organ przed wniesieniem skargi załatwił wniosek skarżącego to mając na względzie stanowisko wyrażone w uchwale II OPS 5/19, jako prawidłowe należało ocenić zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji i zaprezentowaną w nim ocenę, że wniesiona skarga na bezczynność w przedmiocie niezałatwienia wniosku była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu (por. postanowienia NSA z 24 lutego 2021 r., III OZ 94/21, a także z 16 marca 2021 r., III OZ135/21, CBOSA). Z tych to powodów Sąd uznał, że skarga na bezczynność organu nie może zostać wniesiona po zakończeniu postępowania przez ten organ. W konsekwencji, skoro skarga na bezczynność była niedopuszczalna, ponieważ organ administracyjny zakończył postępowanie administracyjne przed jej wniesieniem, Sąd skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.