III SAB/Kr 96/25

Sygnatura akt III SAB/Kr 96/25 POSTANOWIENIE Dnia 30 września 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 15 sierpnia 2019 r. postanawia: skargę odrzucić. Pismem z dnia 9 sierpnia 2025 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 15 sierpnia 2022 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł m.in. o jej odrzucenie wskazując, że sprawa dotyczy wniosków złożonych do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie o wydanie zaświadczeń o żądanej treści (generalnie zaświadczenia miały dotyczyć poświadczenia faktu doznania uszczerbku na zdrowiu uprawniającego do świadczenia odszkodowawczego). Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wnioski przekazał zgodnie z właściwością Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie, który to organ postanowieniem nr 40/2019/ZSK z 2 września 2019 r. odmówił wydania zaświadczenia. Z akt sprawy administracyjnej wynikało, że postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie nie zostało zaskarżone do organu II instancji. Organ podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie orzekał wielokrotnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (w odpowiedzi na organ wskazał sygnatury spraw) m.in. odrzucając skargi. W kolejnym piśmie z 20 września 2025 r. skarżący podtrzymał swoje zarzuty wskazując, że Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie nadal nie wydal w sprawie zaświadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga została odrzucona ponieważ niedopuszczalne jest zaskarżanie do sądu administracyjnego bezczynności organu po dacie zakończenia postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) – dalej "p.p.s.a." sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wątpliwości co do różnego rozumienia powołanego przepisu i związanej z tym dopuszczalności jego stosowania w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanej w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19. W uchwale tej przesądzono, że: "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a." . Jak wynika z twierdzeń organu, a także przedłożonych akt sprawy – wniosek skarżącego został załatwiony przez organ, który zgodnie z właściwością przekazał go do organu I instancji. Wydane w sprawie postanowienie z 2 września 2019 r. nr 40/2019/ZSK nie zostało zaskarżone. Z tych to powodów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak sentencji postanowienia.