III SAB/Kr 97/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Asesor WSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w M. na bezczynność i przewlekłość Prezydenta Miasta Krakowa w przedmiocie załatwienia wniosku z dnia 8 lipca 2024 r. o wznowienie postępowania w zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 14 maja 2024 r. Nr KM.5410.KK3383H.1.2024 w przedmiocie czasowej rejestracji pojazdu I. stwierdza bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta Krakowa w rozpoznaniu wniosku z dnia 8 lipca 2024 r. o wznowienie postępowania, które nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, II. Umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Prezydenta Miasta Krakowa do załatwienia wniosku z dnia 8 lipca 2024 r. III. w pozostałym zakresie skargę oddala, IV. zasądza od Prezydenta Miasta Krakowa na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 8 lipca 2024 r. R. Sp. z o.o. w M., zwana dalej stroną skarżąca zwróciła się do Prezydenta Miasta Krakowa o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 14 maja 2024 r. nr KM.5410.KK3383H.1.2024 o rejestracji czasowej pojazdu marki [...] nr rej. [...]. Pismem z dnia 18 lipca 2024 r. Prezydent Miasta Krakowa wezwał stronę skarżącą o wykazanie interesu prawnego w żądaniu, udokumentowaniu prawa własności pojazdu i doprecyzowanie wniosku. We wniosku o wznowienie postępowania nie doprecyzowano czy podanie dotyczy wznowienia postępowania na wniosek czy dotyczy podstaw wznowienia postępowania z urzędu, ani podstawy prawnej. Jednocześnie zwrócono się o dołączenie dokumentów wskazujących na uprawnienie lub obowiązek, z których strona skarżąca wywodzi posiadanie interesu prawnego, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W piśmie z dnia 19 lipca 2024 r. strona skarżąca wyjaśniła, że interesem prawnym we wznowieniu postępowania jest naruszenie prawa własności pojazdu osobowych marki [...] poprzez jego bezprawne zarejestrowanie przez podmiot, który nie jest właścicielem. Udokumentowanie prawa własności ww. pojazdu osobowego na rzecz strony skarżącej wynika z faktur, które przekazano organowi przy wniosku z dnia 8 lipca 2024 r. Wyjaśniono, że wniosek o wznowienie opierany jest na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.). Organ powinien jednak rozważyć czy nie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania z urzędu, bowiem prawdopodobnie inne podmioty mogły przedłożyć nieautentyczne dokumenty celem zarejestrowania pojazdów, które nie stanowiły ich własności. Pismem z dnia 24 lipca 2024 r. Prezydent Miasta Krakowa wezwał stronę skarżącą o wyjaśnienie kiedy dowiedziała się o czasowej rejestracji lub zarejestrowaniu pojazdu. Czy ww. datą jest data doręczenia decyzji o odmowie rejestracji, czy poinformowanie strony o okoliczności rejestracji pojazdu w Urzędzie np. w piśmie informującym o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. Jednocześnie zwrócono się o nadesłanie stosownego potwierdzenia doręczenia ww. pisma. Jak podano uzyskanie ww. wyjaśnień jest niezbędne do weryfikacji podstaw wznowienia postępowania (art. 148 k.p.a.). W piśmie z dnia 25 lipca 2024 r. strona skarżąca wyjaśniła, że o możliwości wystąpienia podstaw do wznowienia postępowania dowiedziała się z momentem doręczenia decyzji Starosty Mikołowskiego z dnia 14 czerwca 2024 r. – tj. w tym samym dniu. Z uwagi jednak na okoliczność, że z ww. decyzji nie wynikało na podstawie jakich decyzji (data i nr) zarejestrowano ww. samochód, wnioskiem z dnia 19 czerwca 2024 r. strona skarżąca wystąpiła do Starosty Mikołowskiego o podanie bardziej szczegółowych danych. Odpowiedź Starosty Mikołowskiego z dnia 20 czerwca 2024 r. nie wyjaśniła problemu z niemożnością zarejestrowania ww. pojazdu. Decyzję Prezydenta Miasta Krakowa objętą wnioskiem strona skarżąca uzyskała w dniu 4 lipca 2024 r., od tej daty należy liczyć termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Pismem z dnia 18 sierpnia 2024 r. strona skarżąca złożyła ponaglenie na działanie organu i nierozpoznanie wniosku z dnia 8 lipca 2024 r. W dniu 9 września 2024 r. strona skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta Krakowa w sprawie z wniosku z dnia 8 lipca 2024 r. Strona skarżąca wniosła o: - stwierdzenie bezczynności i przewlekłości postępowania z rażącym naruszeniem prawa, - zasądzenie kosztów postępowania, - zasądzenie sumy pieniężnej na rzecz strony skarżącej w kwocie 1000 zł. Strona skarżąca podniosła, że od dnia złożenia wniosku, tj. 8 lipca 2024 r. przedmiotowe postępowanie praktycznie się nie toczy. Organ nie rozstrzygnął nawet kwestii wznowienia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podał, że postanowieniem z dnia 25 września 2024 r. nr KM.08.5410.1.672.2024.PD Prezydent Miasta Krakowa odmówił wznowienia postępowania. W tym samym dniu strona skarżąca złożyła zażalenie na ww. postanowienie. W zw. z powyższy akta sprawy wysłano do Samorządowe go Kolegium Odwoławczego w Krakowie. Organ podniósł, że przed wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania weryfikowano terminy od zachowania których warunkowana jest możliwość wznowienia postępowania (art. 148 k.p.a.) Wzywano stronę skarżąca do złożenia stosownych wyjaśnień, z kolei niektóre pisma skarżącej zweryfikowano jako podpisane nieprawidłowo. W sprawie podejmowano więc czynności niezbędne do jej rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej w skrócie - P.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 8 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, a kontrola ta polega na orzekaniu w sprawach skarg na, między innymi, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd, uwzględniając taką skargę: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a.). Jednocześnie sąd stwierdza – co wynika z art. 149 § 1a, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłość, może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Zgodnie z art. 53 § 2b P.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Stosownie zaś do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.), stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Strona skarżąca spełniła wymóg poprzedzenia skargi z dnia 5 września 2024 r. (data złożenia do organu 9 września 2024 r.) na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania wniesieniem ponaglenia do Samorządowego kolegium odwoławczego w Krakowie, które postanowieniem z dnia 13 września 2024 je rozpatrzyło. Skarga była więc dopuszczalna Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że wniesiona w tej sprawie skarga zarzuca bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, wymienione w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Prezydentowi Miasta Krakowa w załatwieniu wniosku z dnia 8 lipca 2024 r. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12) wskazano, że nowelizacja Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegająca na dodaniu (od 11 kwietnia 2011 r.) skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, wymagała reinterpretacji pojęcia "bezczynności" przez ograniczenie jego rozumienia do niewydania w terminie decyzji lub postanowienia (względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.). Chodzi w tym przypadku o przekroczenie terminu określonego na podstawie art. 35 k.p.a., względnie terminu przedłużonego zgodnie z art. 36 k.p.a. Pojęcie bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 oraz art. 149 P.p.s.a. sprowadza się więc obecnie do badania kwestii ewentualnego naruszenia "terminowości" działania organów administracyjnych – niezałatwienia sprawy w terminie (por. R. Suwaj, "Sądowa ochrona przed bezczynnością administracji publicznej", Warszawa 2014, s. 57). Tak stanowi definicja legalna bezczynności, wprowadzona do k.p.a. z dniem 1 czerwca 2017 r., zgodnie z którą stan ten zachodzi, jeżeli "nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1" (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). W tym ujęciu dochowanie przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, względnie jego sukcesywne przedłużanie z zachowaniem aktów staranności przewidzianych w art. 36 k.p.a. wyklucza możliwość skutecznego postawienia organowi zarzutu bezczynności. Natomiast pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużych odstępach czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (zob. art. 37 § 1 k.p.a.; por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 349/18 oraz z dnia 1 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 2931/18 – CBOSA; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz, [w:] "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2019, str. 91). Tak też stanowi definicja legalna "przewlekłości" wprowadzona do k.p.a. z dniem 1 czerwca 2017 r., zgodnie z którą stan ten zachodzi, jeżeli "postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy" (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Jak stanowi art. 145 § 1 k.p.a. wznawia się postępowanie w sytuacji wystąpienia jednej z przesłanek wyliczonych w tym paragrafie. Z kolei postanowienia art. 149 § 3 k.p.a. wskazują, że organ odmawia wznowienia postanowieniem. Wniesienie podania przez stronę nie wszczyna więc automatycznie postępowania wznowieniowego, tylko uruchamia fazę wstępną tego postępowania. W fazie tej organ powinien ustalić, czy wznowienie postępowania jest w określonym przypadku dopuszczalne (z przyczyn podmiotowych i przedmiotowych). Poprzedza ona ustalenie, czy przyczyny wznowienia wskazane przez wnioskodawcę faktycznie wystąpiły, gdyż ta kwestia może zostać merytorycznie rozważona dopiero po wydaniu postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a.(tj., postanowienia o wznowieniu postępowania). Dopuszczalność wszczęcia omawianego nadzwyczajnego trybu postępowania uzależniona jest zatem od stwierdzenia, że z żądaniem wznowienia postępowania wystąpił podmiot do tego uprawniony, a zatem strona, której przysługuje interes prawny (art. 28 k.p.a.), podmiot ten powołał się w złożonym podaniu na okoliczność stanowiącą jedną z przesłanek wznowienia (art. 145 § 1 pkt 1-8, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a.), jak też podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w terminie określonym w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. W tej fazie postępowania organ administracji bada również, czy nie występują negatywne przesłanki przedmiotowe dla wznowienia postępowania, np. czy wniosek jest złożony w postępowaniu, które nie zostało zakończone ostateczną decyzją administracyjną. W przypadku zaistnienia jednej z ww. przesłanek uniemożliwiających wznowienie postępowania - organ powinien postanowieniem odmówić wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Przepis ten stanowi jedyny właściwy sposób negatywnego załatwienia podania o wznowienie postępowania z przyczyn formalnych (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2024 r., sygn. akt III OSK 2179/22; LEX nr 3749872). W doktrynie i orzecznictwie sądowym nie ulega jednak wątpliwości, że odmowa wznowienia postępowania w myśl art. 149 § 3 k.p.a. następuje wtedy, gdy wznowienie postępowania jest z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych niedopuszczalne. Chodzi zatem wyłącznie o przyczyny formalne, a nie merytoryczne. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, Prezydent dopuścił się bezczynności i przewlekle prowadził postępowanie z wniosku strony skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją. Wprawdzie strona skarżąca była wzywana o uzupełnienie tego wniosku (z dnia 8 lipca 2024 r. ) o wykazanie interesu prawnego w żądaniu wznowienia, wykazanie własności rejestrowanego pojazdu, doprecyzowanie wniosku, ale uzupełnienie nastąpiło w piśmie z dnia 19 lipca 2024 r. oraz w pismach z dnia 25 i 29 lipca 2024 r. Ostatecznie Prezydent wydał w tej sprawie postanowienie o odmowie wznowienia niniejszego postępowania w dniu 25 września 2024 r., z przyczyn przedmiotowych, gdyż wniosek o wznowienie postępowania dotyczy sprawy niezakończonej ostateczną decyzją o czasowej rejestracji pojazdu, jak stwierdził organ. Pomimo tego od złożenia wniosku o wznowienie do dnia złożenia i przesłania Sądowi skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta Miasta Krakowa postępowania w sprawie wznowienia, organ pozostawał w stanie bezczynności i przewlekle prowadził postępowanie. Nic nie stało na przeszkodzie, bowiem zdaniem Sądu, by od razu wydać postanowienie o odmowie wznowienia tego postępowania, skoro takie nadzwyczajne postępowanie nie może się toczyć wobec nieostatecznej decyzji administracyjnej. Obligowało to zatem Sąd, w świetle postanowień art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. do stwierdzenia, że Prezydent Miasta Krakowa dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie wznowienia, które jednak nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym Sąd orzekł w punkcie I sentencji wyroku. Na ocenę, czy bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta miały kwalifikowaną postać wpłynęły następujące kwestie. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi mianowicie posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy - w przypadku bezczynności, ani samo podejmowanie działań w dużych odstępach czasu - w przypadku przewlekłości. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, a zachodzi m.in. w razie jawnego natężenia braku woli organu do załatwienia sprawy. W orzecznictwie wskazuje się również, że z reguły dopiero sytuacja, gdy długość postępowania stanowi wielokrotność (kilkunastokrotność) miary czasu wyznaczonego przez prawodawcę jako maksymalny termin załatwienia sprawy, pozwala mówić o przekroczeniu na tyle dużym, a przez to też i oczywistym, iż nie budzi wątpliwości ocena uznająca go za przekroczenie kwalifikowane (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2025 r., sygn. akt II GSK 2460/24; LEX nr 3827770). Podzielając w pełni to stanowisko Sąd nie stwierdził, aby taki stan rzeczy zaistniał w niniejszej sprawie. Sąd miał również na względzie kwestie związane z okolicznościami podnoszonymi przez organ natury technicznej i związanej z nienależytą obsada kadrową, ilością spraw i okresem urlopowym, niemniej jednak nawet podejmowanie nieefektywnych czynności samo przez się nie daje już podstawy do stwierdzenie rażącego naruszenia prawa. Podkreślić również należy, że strona ma prawo do załatwienia jej sprawy w rozsądnym terminie. Zgodnie z art. 12 k.p.a., wyrażającym zasadę szybkości postępowania, organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także powinny podejmować wszelkie kroki niezbędne do jej wyjaśnienia i załatwienia. Jej realizacja zagwarantowana została przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. W myśl art. 35 § 1-3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Skoro jednak od 8 lipca 2024 r. do dnia 25 września 2024 r. , nie nastąpiło wydanie wskazanego postanowienia o odmowie wznowienia bez podania uzasadnionych tego stanu przyczyn, stosownie do treści art. 36 k.p.a., to nie można było inaczej ocenić tych działań Prezydenta, nie tylko jako stanu bezczynności organu, ale i przewlekłego prowadzenia postępowania, gdyż organ od uzupełnienia braków wniosku o wznowienie postępowania, tj. od dnia 25 lipca 2024 r. do dnia złożenia ponaglenia 18 sierpnia 2024 r. - nie podejmował żadnych czynności procesowych. Słusznie też wskazało Kolegium w postanowieniu z dnia 13 września 2024 r. rozpatrującego wniesione ponaglenie strony skarżącej, że wniesione ponaglenie w dniu 18 sierpnia 2024 r. przekazał Prezydent do Kolegium dopiero za pismem z dnia 2 września 2024 r. Najważniejsze jednak, że nie powiadomił strony skarżącej o przyczynach niemożności załatwienia wniosku o wznowienie z art. 36 k.p.a. Postępowanie o wznowienie powinno się bowiem zakończyć, zgodnie z treścią art. 35 § 3 k.p.a. - nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawie szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (w tym wypadku postanowienie o odmowie wznowienia powinno być wydane od razu w sytuacji niezakończenia postępowania zwykłego decyzją ostateczną). Wobec jednakże wydania tego postanowienia, które załatwia z uwagi na jego charakter (odmawia wznowienia) – postępowanie wznowieniowe w inny sposób, mimo, że po wniesieniu skargi, ale jeszcze przed wyrokowaniem w tej sprawie, to postanowienia art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. obligowały Sąd do umorzenia postępowania w zakresie zobowiązania Prezydenta Miasta Krakowa do załatwienia wniosku z dnia 8 lipca 2024 r. skoro Prezydent wydał już postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, o czym orzekł Sąd w punkcie II sentencji wyroku. W pozostałym zakresie Sąd uznał niezasadność skargi i ją oddalił, orzekając o tym w punkcie III sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie przewidziane zatem w art. 149 § 2 P.p.s.a., tj. kwestia przyznania od organu sumy pieniężnej bądź wymierzenia organowi grzywny w razie stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłości (albo zastosowaniu obu tych środków) pozostawiona została uznaniu sądu administracyjnego (uznaniu sędziowskim), a "ewentualna ingerencja sądu drugiej instancji w sferę dyskrecjonalnej władzy sędziowskiej powinna być ograniczona do przypadków oczywistego, niebudzącego wątpliwości, przekroczenia granic uznania sędziowskiego". Z użytej w art. 149 § 2 P.p.s.a. formuły "może orzec" wynika, że sąd administracyjny jest uprawniony, a nie zobowiązany do przyznania stronie skarżącej sumy pieniężnej bądź wymierzenia organowi grzywny. Rozważając zastosowanie środków przewidzianych w art. 149 § 2 P.p.s.a. w konkretnej sprawie, sąd administracyjny powinien uwzględnić funkcje, jakie one pełnią. Grzywnie przypisuje się funkcję represyjną i prewencyjną - ma ona na celu zdyscyplinowanie organu. Natomiast suma pieniężna stanowi środek o charakterze kompensacyjnym w tym sensie, że ma zrekompensować stronie dolegliwości, niedogodności, negatywne przeżycia, na jakie została ona narażona wskutek bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Podkreślić jednakże należy, że strona skarżąca domagała się przyznania jej sumy pieniężnej. Sąd jest zdania, że sam fakt bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, nie stanowi dostatecznej przesłanki do przyznania od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej. Gdyby taki był zamiar ustawodawcy, wówczas przepis art. 149 § 2 P.p.s.a. obligowałby wprost sąd do przyznania sumy pieniężnej, a nie jedynie przewidywał taką możliwość. Przewidziane w ustawie jedynie fakultatywne działanie sądu - bez sprecyzowania przesłanek przyznania sumy pieniężnej - oznacza, że wybór co do zastosowania tego środka zależy od oceny sądu, a przesądzające są konkretne, szczególne okoliczności faktyczne danej sprawy. Przeciwko zastosowaniu środka na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w tej sprawie przemawia ocena o braku rażącego naruszenia prawa przez organ oraz brak przedstawienia przez stronę skarżącą konkretnej argumentacji, przemawiającej za przyznaniem jej wnioskowanej sumy pieniężnej. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 do 3 oraz § 2 a także art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł, jak w punktach I, II, III i IV sentencji wyroku. Na koszty składały się: wpis od skargi w wysokości 100 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r.; Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) i oplata od pełnomocnictwa – 17 zł. Razem - 597 zł.