III SO/Kr 10/17

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. i G. B. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie dotyczącej zaskarżenia decyzji Dyrektora Samorządowego Przedszkola w Z z dnia 5 lipca 2017 r. o odmowie przyjęcia małoletniej Z. B. do przedszkola postanawia: I. zwolnić wnioskodawców od kosztów sądowych, II. ustanowić dla wnioskodawców radcę prawnego, którego wyznaczy Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych. Wnioskodawcy w złożonym dnia 01.08.2017 r. - wraz z wypełnionym i podpisanym urzędowym formularzem PPF – piśmie zatytułowanym "Wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy – zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego" zażądali zwolnienia od kosztów sadowych w całości i ustanowienia radcy prawnego celem sporządzenia skargi od rozstrzygnięcia Dyrektora Samorządowego Przedszkola w Z z dnia 5 lipca 2017 r. w przedmiocie odmowy przyjęcia dziecka do przedszkola. W dołączonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy oświadczyli, że nie zatrudniają i nie pozostają w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem. Objaśniając swoją sytuację rodzinną podali, że pozostają ze sobą i dwojgiem małoletnich dzieci we wspólnym gospodarstwie domowym. Określając swój majątek zadeklarowali brak nieruchomości, zasobów i przedmiotów wartościowych. Nadmienili, że poza przedmiotami gospodarstwa domowego i samochodem marki Mercedes A-160 z 1999 r. o szacunkowej wartości ok. 4 tyś. zł nie posiadają żadnego majątku. Stałe miesięczne dochody swego gospodarstwa domowego określili łącznie na kwotę 3190 zł wyjaśniając, że składa się na to wynagrodzenie wnioskodawcy z umowy o pracę w kwocie 2 tys. zł brutto, świadczenia 500+ na dwoje dzieci oraz 190 zł zasiłku rodzinnego. Uzasadniając swoje starania zaakcentowali, że choć mieszkają u rodziców, to nie prowadzą z nimi wspólnego gospodarstwa domowego. Mają niepełnosprawną 3 –letnią córkę i 2-letniego syna. Wnioskodawca jest zatrudniony na umowę o pracę z rocznym wynagrodzeniem 22200 zł brutto – tj. miesięcznie 2000 zł brutto. Wnioskodawczyni jest bezrobotna. Koszty utrzymania obejmują wydatki na media (prąd, gaz, ogrzewanie, szambo, MPO) tj. 541 zł, wyżywienie 530 zł, środki czystości i kosmetyki 350 zł, internet i telefon komórkowy 200 zł, benzyna 200 zł, wydatki dla dzieci 300 zł. Powiadają, że w razie niespodziewanego wydatku pomagają im rodzice, przeważnie finansując leki i delikatesowe jedzenie dla dzieci. Zobowiązania i stałe wydatki określili na kwotę 942 zł. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 §2 ppsa) o ile nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wnioskodawcy złożyli wymagane oświadczenie. Jest ono wystarczające do oceny ich możliwości płatniczych. Te nie rysują się szczególnie. Wnioskodawca zarabia niewiele a wnioskodawczyni jest osobą bezrobotną. Poza przedmiotami gospodarstwa domowego i leciwym samochodem o znikomej wartości nie posiadają żadnego majątku. Przedstawionym zaś przez siebie zestawieniem zobowiązań i stałych wydatków wykazali, że praktycznie cały ich dochód pochłaniają bieżące wydatki. Na dobrą sprawę sytuację rodziny ratują z jednej strony świadczenia 500+ na dzieci a z drugiej okazjonalna pomoc rodziców, którzy prócz udostepnienia wnioskodawcom mieszkania w razie niespodziewanego wydatku wspomagają wnioskodawców finansując np. leki czy delikatesowe jedzenie dla dzieci. Uwzględniając to wszystko, udzielono więc wnioskodawcom zgodnie z wnioskiem pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.