III SO/Kr 17/13

Kraków, dnia 19 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. K. B. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu postanawia I. wymierzyć Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu grzywnę w wysokości w wysokości 300 (słownie: trzysta) złotych, II. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz S. K. B. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze twierdziło, że zażalenie S. K. B. na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 28 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszonych zarzutów od tytułów wykonawczych, zostało wniesione z uchybieniem terminu. W dniu 5 kwietnia 2013 r. (data stempla pocztowego) S. K. B., działając przez pełnomocnika, wniosła za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Pismo zawierające skargę wpłynęło do organu w dniu 9 kwietnia 2013 r. W dniu 9 maja 2013 r. SKO postanowieniem nr [...] uwzględniło powyższą skargę w całości oraz uchyliło postanowienie własne z dnia 28 lutego 2013 r. nr [...]. W dniu 6 czerwca 2013 r. skarżąca wniosła do WSA w Krakowie o nałożenie grzywny na Samorządowe Kolegium Odwoławcze ze względu na naruszenie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a.") poprzez nieprzekazanie skargi sądowi w terminie trzydziestu dni od jej wniesienia. W odpowiedzi na wniosek organ podniósł, że informację o błędnym przyjęciu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia przez skarżącą otrzymał od organu egzekucyjnego pismem z dnia 11 kwietnia 2013 r., które wpłynęło w dniu 17 kwietnia br. Nadto, SKO wskazało, że wobec uchylenia postanowienia własnego z dnia 28 lutego 2013 r. nr [...] konieczne stało się rozpoznanie zażalenia skarżącej na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 28 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszonych zarzutów od tytułów wykonawczych, które z powodu uzupełniania akt sprawy przez organ egzekucyjny zakończyło się ostatecznie wydaniem postanowienia w dniu 11 czerwca 2013 r. Jednocześnie organ poinformował, że w dniu 14 czerwca 2013 r. sporządzona została odpowiedź na skargę na postanowienie 28 lutego 2013 r. nr [...], którą przekazano do wyekspediowania do WSA w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek o wymierzenie grzywny jest zasadny. Zgodnie z art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Stosownie zaś do art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wskazać należy, że grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter dyscyplinująco - restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 P.p.s.a., jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (Naczelny Sądu Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1024/06). Należy zaznaczyć, że użyty w art. 55 § 1 P.p.s.a. termin "może" oznacza, że ustawodawca pozostawił sądowi ocenę zasadności wymierzenia grzywny. Rozpoznając wniosek o wymierzenie grzywny sąd, powinien zatem wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc przyczynę niedopełnienia obowiązku, jak również czas opóźnienia w przekazaniu skargi do sądu. W rozpatrywanej sprawie skarga została wniesiona do organu w dniu 5 kwietnia 2013 r., zaś organ przekazał ją do Sądu w dniu 20 czerwca 2013 r., a zatem z ponad miesięcznym przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. W ocenie Sądu, nie może stanowić usprawiedliwienia ponad dwu miesięcznej zwłoki w przekazaniu skargi fakt uzupełniania akt sprawy przez organ I instancji oraz prowadzone w ramach autokontroli postępowanie organu II instancji, zakończone uchyleniem zaskarżonego postanowienia w dniu 9 maja 2013 r. Jeśli ze względu na niekompletność akt przesłanych przez organ I instancji, SKO nie zdołało w terminie 30 dni od nadesłania skargi uwzględnić jej poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia, to winne było przekazać skargę do sądu niezwłocznie po wyeliminowaniu z obrotu prawnego tego postanowienia. Tymczasem organ II instancji uchylał się od obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., przez kolejne 41 dni, co należy ocenić jako działanie nie uzasadnione żadnymi okolicznościami sprawy. Ustalając wysokość wymierzonej organowi grzywny na kwotę 300 zł, Sąd wziął pod uwagę całokształt okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności długość opóźnienia w przekazaniu skargi, a także, co nie bez znaczenia, fakt, że organ końcowo wypełnił obowiązek wynikający z art. 54 § 2 P.p.s.a., jednak dopiero po złożeniu wniosku skarżącej o wymierzenie grzywny. Z powyższych przyczyn Sąd przyjął, że grzywna w wysokości 300 zł będzie adekwatna do stopnia zaniedbania organu w realizacji przewidzianego ustawą obowiązku. W kwestii zaś wysokości wymierzonej grzywny wskazać należy, że ustawodawca do uznania Sądu pozostawił ustalenie jej kwoty, pod warunkiem, że jej górna granica nie przekroczy wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 P.p.s.a.). Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 lutego 2013 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2012 r. wynosiło ono 3.080,84 zł (M.P. 2013, poz. 107). Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. 2012, poz. 270) orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 w związku z art. 64 § 3 ww. ustawy Na podstawie art. 205 tej ustawy zasądzono zwrot kosztów obejmujący wpis od wniosku, wynagrodzenie pełnomocnika ustalone w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349) oraz opłatę od pełnomocnictwa.