III SO/Kr 19/15
PostanowienieWSA w Krakowie2015-09-16
Skład orzekający: Grzegorz Karcz
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie dotyczącej dodatku mieszkaniowego powinien zostać uwzględniony, biorąc pod uwagę ustawowe zwolnienie od kosztów sądowych w tego typu sprawach?Ratio decidendi
Postępowanie w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych zostało umorzone, ponieważ sprawa dotyczyła dodatku mieszkaniowego, co na mocy art. 239 pkt 1 lit. h) PPSA skutkuje ustawowym zwolnieniem od kosztów sądowych. Wniosek o ustanowienie radcy prawnego został natomiast uwzględniony, ponieważ wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów jego pomocy bez uszczerbku dla swojego utrzymania, a jego sytuacja materialna i zdrowotna uzasadnia przyznanie prawa pomocy w tym zakresie.Stan faktyczny
Wnioskodawca złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie dotyczącej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Wnioskodawca przedstawił swoją trudną sytuację materialną, zdrowotną i społeczną, popartą dokumentami. Sąd rozpoznał wniosek na posiedzeniu niejawnym.Rozstrzygnięcie
Postanowiono umorzyć postępowanie w części obejmującej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowić dla wnioskodawcy radcę prawnego.Pełny tekst orzeczenia
Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 16 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. P. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie zaskarżenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczącej dodatku mieszkaniowego postanawia: I. umorzyć postępowanie w części obejmującej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych, II. ustanowić dla wnioskodawcy radcę prawnego, którego wyznaczy Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych.
Wnioskodawca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.
Podał, że nie pozostaje z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym.
Nie ma nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Utrzymuje się z renty inwalidzkiej w wysokości 591 zł netto (675,13 zł brutto). Powiada, że za czynsz mieszkania wraz z mediami płaci 363 zł miesięcznie. Na zakup lekarstw wydaje średnio 200 zł miesięcznie. Korzysta z pomocy MOPS i Caritas. Posiada niepełnosprawność w stopniu znacznym. Ma ukończone 65 lat. Twierdzi, że z powodu złego stanu zdrowia od wielu lat nie może znaleźć pracy. Podaje, że był 19-krotnie hospitalizowany. Jest całkowicie samotny. Zajmuje mieszkanie komunalne o pow. 15,40 m2. Przez 33 lata był bezdomny. Z powodu zaburzeń psychicznych przebywał 9-krotnie w szpitalach neuropsychiatrycznych.
Do wniosku dołączył zaświadczenie z Klasztoru [...] potwierdzające sygnalizowaną bezdomność i ubóstwo. Zaświadczenie ZUS potwierdzające wykazywaną wysokość świadczenia rentowego. Kopie orzeczenia zaliczającego wnioskodawcę do osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności. Kopie decyzji o przyznaniu 300 zł zasiłku celowego na leki. Kopie zaświadczenia o stanie zdrowia i kopię karty informacyjnej leczenia szpitalnego.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. h) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązek uiszczenia kosztów sądowych nie ciąży na stronie skarżącej działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących dodatków mieszkaniowych.. Wnioskodawca w rubryce dotyczącej informacji o przedmiocie zaskarżenia podał, że zamierza skarżyć decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczącą dodatku mieszkaniowego. W konsekwencji wnioskodawca skorzysta więc z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych - co oznacza całkowite zwolnienie strony z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych jak i ponoszenia wydatków. Stąd rozpoznanie jego wniosku w tym zakresie stało się zbędne i w związku z tym postanowiono jak w punkcie pierwszym sentencji działając na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.
Sytuacja taka pozostaje jednak bez wpływu na drugie z żądań a mianowicie ustanowienia radcy prawnego. Zgodnie bowiem z aktualnymi poglądami doktryny sąd nie jest związany żądaniem strony zawartym we wniosku o przyznanie pomocy byleby tylko nie wyszedł ponad żądanie strony (por. komentarz J.P Tarno do art. 246 w : Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004). Logiczną konsekwencją przedstawionego stanu rzecz jest więc, że w sytuacji gdy strona domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, sąd może przyznać jej to prawo w zakresie częściowym obejmującym tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 §3 in fine ppsa). Oczywiście pod warunkiem, uprzedniego złożenia oświadczenia, którym strona wykaże, że nie jest wstanie ponieść opłat za jego czynności w postępowaniu przed sądami administracyjnymi bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 §1 pkt. 2 ppsa).
W realiach niniejszej sprawy wnioskodawca złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. przedstawiając na potwierdzenie niektórych ze swych twierdzeń odpowiednie dokumenty źródłowe. Oświadczenia wnioskodawcy są spójne i logiczne. Wystarczają do oceny możliwości płatniczych strony. Te nie rysują się szczególnie. Skarżący nie należy do osób zamożnych. Nie posiada żadnego majątku. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług dochód jakie deklaruje wystarcza na opędzenie podstawowych potrzeb życiowych. Nie można również zapominać o sygnalizowanym stanie zdrowia skarżącego i związanych z tym trudnościach.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 17.07.2026. · Źródło