III SO/Kr 24/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Molczyk po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. J. o wymierzenie grzywny Okręgowemu Sądowi Dyscyplinarnemu Okręgowej Izby Radców Prawnych, na skutek wniosku J. J. o zawieszenie postępowania postanawia: odmówić zawieszenia postępowania. POSTANOWIENIE Dnia 18 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Molczyk po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. J. o wymierzenie grzywny Okręgowemu Sądowi Dyscyplinarnemu Okręgowej Izby Radców Prawnych postanawia: odrzucić zażalenie wnioskodawcy na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt III SO/Kr 24/14. Postanowieniem z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt III SO/Kr 24/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił sporządzenia uzasadnienia postanowienia tego Sądu z dnia 8 września 2014 r. w przedmiocie oddalenia wniosku J. J. o wymierzenie grzywny Okręgowemu Sądowi Dyscyplinarnemu Okręgowej Izby Radców Prawnych. Postanowienie to zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 24 listopada 2014 r. (dowód doręczenia w aktach). W piśmie procesowym z dnia 28 listopada 2014 r. wnioskodawca przedstawił m.in. zarzuty pod adresem wyżej opisanego postanowienia. Wobec powyższego w wykonaniu zarządzenia z dnia 10 grudnia 2014 r. wezwano wnioskodawcę do uiszczenia wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone stronie w dniu 30 grudnia 2014 r. (dowód doręczenia w aktach sprawy), jednak do dnia wydania niniejszego postanowienia nie uiszczono wymaganej opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Z kolei zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a., do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie (w tym zażalenie zawarte w piśmie wnioskodawcy z dnia 28 listopada 2014 r. – na zasadzie art. 230 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy wskazać, że z treści pisma wnioskodawcy z dnia 28 listopada 2014 r. wynika, że jego wolą było zaskarżenie postanowienia o odmowie sporządzenia uzasadnienia. Toteż Sąd potraktował wspomniane pismo jako zażalenie, zgodnie z zasadą falsa demonstratio non nocet. Następnie w związku z tym, że zażalenie to nie zostało opłacone, w trybie art. 220 § 1 p.p.s.a. wezwano skarżącego do uiszczenia wymaganego wpisu. Brak fiskalny zażalenia powinien zostać usunięty w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie to zostało doręczone skutecznie wnioskodawcy w dniu 30 grudnia 2014 r. Wykazany brak fiskalny zażalenia nie został pomimo tego uzupełniony w terminie. Zatem uwagi na fakt, iż w zakreślonym terminie nie uiszczono wpisu, Sąd na zasadzie art. 220 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia. Z przepisu tego wynika bowiem, że zażalenie, od którego – pomimo wezwania – nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu.