III SO/Kr 24/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lutego 2026 r. sprawy z wniosku T. D. o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi przez Burmistrza Miasta i Gminy Książ Wielki postanawia: 1. wymierzyć Burmistrzowi Miasta i Gminy Książ Wielki grzywnę w wysokości 3000 zł (trzy tysiące złotych); 2. zasądzić od Burmistrza Miasta i Gminy Książ Wielki na rzecz skarżącego T. D. kwotę w wysokości 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. T. D. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z wnioskiem o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi przez Burmistrza Miasta i Gminy Książ Wielki. We wniosku wskazano, że za pośrednictwem tego organu T. D. złożył w dniu 20 stycznia 2025 r. skargę na bezczynność organu w przedmiocie dokonania rozgraniczenia. Z akt sprawy wynika, że w dniu 20 stycznia 2025 r. do organu wpłynęła skarga skarżącego na bezczynność. Oprócz wniosku o wymierzenie organowi grzywny, skarżący zażądał zasądzenia kosztów postępowania sądowego. Organ udzielił odpowiedz na wniosek, i wskazał, że ilość zadań miała wpływ na długość toczących się postępowań. Ponadto jeden z pracowników przebywał na długotrwałym zwolnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 1a p.p.s.a. skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu. Przepis art. 49a stosuje się odpowiednio. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64 § 3 p.p.s.a.). Z przedstawionych regulacji prawnych jednoznacznie wynika, że podmiot, za pośrednictwem którego kierowana jest do sądu administracyjnego skarga, jest bezwzględnie obowiązany przekazać to pismo sądowi wraz z kompletem akt sprawy w odpowiednim terminie liczonym od dnia otrzymania skargi. Art. 55 § 1 p.p.s.a. zawiera normę zmierzającą do dyscyplinowania organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Celem przedmiotowej grzywny jest pełnienie funkcji dyscyplinującej i represyjnej. Funkcja represyjna służy ochronie konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Ponadto grzywna pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie grzywną służy zapobieganiu naruszeniom prawa polegającym na przewlekaniu postępowania sądowoadministracyjnego. Zasada szybkości postępowania jest bowiem jedną z podstawowych zasad postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie NSA z 11 maja 2012 r., sygn. I OZ 328/12). Orzeczenie sądu o grzywnie ma charakter uznaniowy, a sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi charakter sprawy, przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., czas jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność, czy organ przed rozpatrzeniem wniosku wypełnił obowiązek przekazania skargi wraz z aktami oraz czy przekazanie kompletnych akt administracyjnych opóźniło rozpoznanie sprawy, jak również czy organ wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H.Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 381). Rozważając okoliczności niniejszej sprawy Sądu uznał, że istnieją podstawy do uwzględnienia wniosku o wymierzenie grzywny. Sąd uznał, że brak przekazania skargi był zawiniony i stanowił naruszenie jednoznacznie brzmiących przepisów p.p.s.a. W dniu 20 stycznia 2025 r. wnioskodawca skierował do organu skargę adresowaną do sądu. Organ przekazał powyższą skargę do sądu dopiero w dniu 17 września 2025 r. a więc po ponad pół roku od upływu terminu w którym zobowiązany był do jej przekazania. Wobec powyższego, za zasadne uznano wymierzenie organowi grzywny. O wysokości zadecydowała postawa organu, tj. ponad półroczne przekroczenie terminu. Okoliczności które powołał organ w żadnym razie nie usprawiedliwiają takiej zwłoki w przekazaniu skarg wobec konieczności bezwzględnego przestrzegania ustawowego terminu, w którym skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami należy przekazać Sądowi. Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie I sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono w punkcie II sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 200 w zw. z 64 § 3 p.p.s.a.