III SO/Kr 26/10

Sygn. akt III SO/Kr 26 /10 P O S T A N O W I E N I E Dnia 21 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Ref. WSA Renata Ranicka po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie wniosku o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy p o s t a n a w i a oddalić wniosek skarżącego J. P. o zwolnienie od kosztów sądowych W dniu 15 marca 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek J. P. o zwolnienie od kosztów sądowych, uzupełniony pismem z dnia 7 kwietnia 2011 r., w sprawie wniosku o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy. We wniosku skarżący oświadczył, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jego miesięczny dochód z tytułu pobieranego świadczenia emerytalnego wynosi 1.402,71 zł. W skład majątku skarżącego wchodzi dom o pow. 60 m2 oraz nieruchomość rolna o pow. 3,5 ha, w tym 0,7 ha stanowi las. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż jest osobą starszą, schorowaną. Mieszka w budynku, w którym nie ma prądu, łazienki i co. Jedynym źródłem dochodu skarżącego jest emerytura. Gospodarstwo rolne nie przynosi żadnego dochodu. Miesięcznie na leki skarżący wydaje około 1.000 zł. W piśmie z dnia 7 kwietnia 2011 r. uzupełniającym wniosek skarżący wyjaśnił, iż koszty miesięcznego utrzymania domu, zakupu produktów żywnościowych wynoszą około 1.200 zł. Nie korzysta on z pomocy opieki społecznej. A gospodarstwo rolne nie przynosi żadnego dochodu. Nie otrzymuje w związku z tym żadnych dopłat unijnych. Do pisma skarżący dołączył odcinek pobieranego świadczenia emerytalnego, fakturę VAT za zakupione leki na kwotę 126,94 zł. Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,( Dz. U. nr 153, poz.1270). prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowaniu lub w jego toku. Prawo to obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ( art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych. Zgodnie zaś z treścią art. 246 § 1 pkt 2 cyt. ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Instytucja przyznania prawa pomocy jest rozwiązaniem szczególnym i powinna być stosowana w przypadkach wyjątkowych, wobec osób, których sytuacja materialna, bytowa jest trudna. Każdy wnosząc sprawę do sądu powinien liczyć się z koniecznością ponoszenia kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Występując z wnioskiem o zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów musi uprawdopodobnić okoliczności przemawiające za uwzględnieniem złożonego w tym przedmiocie wniosku (jest zobowiązana wykazać z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, ze poniesienie kosztów sądowych wiązać się będzie z uszczerbkiem w koniecznym utrzymaniu ). Zdaniem sądu skarżący nie wykazał należycie, iż znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów. W ocenie sądu zasadnicze znaczenie ma fakt, iż skarżący posiada stałe źródło dochodu, bez obciążeń. Majątek w postaci domu i nieruchomości gruntowej o pow. 3,5 ha. Nie jest on zatem osobą uboga, pozbawiona środków do życia, a niewątpliwie do takich przypadków powinno sprowadzać się udzielenie prawa pomocy. Poza tym należy zwrócić uwagę, iż jedynym udokumentowanym wydatkiem jaki przedstawił skarżący jest zakup leków – faktura z dnia 17 marca 2011. Nie można jednakże przyjąć, że jest to wydatek stały. Gdyby przyjąć, że skarżący w jego sytuacji materialnej nie może ponieść kosztów to Skarb Państwa stałby się w skali kraju kredytodawcą opłat sądowych w większości spraw sądowoadministracyjnych. Podsumowując należy zauważyć, że zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy należy rozpatrywać w dwóch aspektach : z uwzględnieniem z jednej strony wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej strony jej możliwości finansowych ( por. H. Knysiak – Molczyk, Prawo pomocy w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, PS 2003, nr 11-12, s.85). Przeprowadzona w niniejszym postępowaniu analiza nie pozwala na stwierdzenie, że strona nie ma dostatecznych środków na poniesienie kosztów postępowania sądowego.. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 243 § 1, art. 244 § 1, art. 245 § 1 i 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ).