III SO/Kr 27/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. D. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi A SA p o s t a n a w i a odrzucić wniosek. J. D. pismem z dnia 19.08.2010r. zatytułowanym "skarga odwoławcza" zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o wymierzenie grzywny Dyrektorowi A SA. Wyjaśnił, że w dniu 08.04.2010r. złożył pozew na bezczynność Dyrektora do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Sąd pismem z dnia 09.04.2010r. znak W.III.501/23/2010 przesłał "pozew" Dyrektorowi i od tego momentu ani Sąd ani też Dyrektor nie podjęli skutecznych działań w celu realizacji jego wniosków składanych do Dyrektora A SA. Wezwaniem z dnia 02.11.2010r. J. D. został zobowiązany do sprecyzowania treści pisma z 19.08.2010r. poprzez wyjaśnienie do którego sądu kieruje to pismo, czy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie czy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, czy przedmiotem pisma jest bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.sa (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270) i jakiego podmiotu dotyczy oraz wobec jakiego podmiotu składa wniosek o wymierzenie grzywny za niezałatwienie sprawy dotyczącej "pozwu" na bezczynność A SA. Pismem złożonym w Sądzie w dniu 17.11.2010r. J. D. wyjaśnił, że jego intencją było wymierzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie kary grzywny Dyrektorowi A SA "za rażące łamanie prawa w zakresie bezczynności, za niezałatwienie sprawy pozwu jak również o zobowiązanie Dyrektora do rozpatrzenia jego roszczenia". Dodał, że chodzi o objecie go opieką przez dział świadczeń socjalnych A SA i uznanie go za osobę uprawnioną do świadczeń emerytalnych w związku z pracą w tej spółce. W piśmie z dnia 02.09.2010r. pełnomocnik A SA wyjaśnił, że istotnie pismem z dnia 08.04.2010r. J. D. zwrócił się po raz kolejny o zaliczenie go do grupy emerytów uprawnionych do korzystania ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych A SA a Spółka odpowiedziała mu pismem z 23.04.2010r., że brak jest podstaw prawnych do realizacji jego wniosku. Nie pozostała więc bezczynna. J. D. był zatrudniony u przedników prawnych A SA w okresie od 05.05.1967r. do 20.03.1980r. i w okresie od 24.08.1981r. do 31.01.1989r. W roku 1996 został zaliczony do drugiej grupy inwalidów a w roku 1998 został uznany za trwale niezdolnego do pracy. Po raz pierwszy zwrócił się o objęcie go opieką przewidzianą dla emerytów i rencistów A w roku 2003. Został poinformowany, że ze świadczeń tych korzystają emeryci i renciści, dla których spółka była ostatnim pracodawcą, tymczasem J. D. po ustaniu stosunku pracy z C SA Oddział im. [...] (poprzednikiem A SA) podjął pracę w B, i ten pracodawca był jego ostatnim pracodawcą. Spółka dodała też, że w sądzie powszechnym toczyło się postępowanie, gdzie rozpoznawany był pozew J. D. o uznanie go za rencistę A i powództwo zostało oddalone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek J. D. o wymierzenie grzywny A SA nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Z akt, a zwłaszcza dodatkowych wyjaśnień J. D. wynika, że podstawą wymierzenia grzywny miałoby być niepodjęcie przez spółkę działań na gruncie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku ze złożonym przez J. D. pismem do Sądu z dnia 08.04.2010r., przekazanym następnie Spółce a dotyczącym zaliczenia go do grupy rencistów i emerytów spółki. Zgodnie z art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Z kolei zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Dyrektor A SA nie jest jednak organem administracji publicznej w znaczeniu ustrojowym. A SA jest podmiotem gospodarczym, który ma formę prawną spółki akcyjnej w rozumieniu prawa handlowego, a nie organem administracji publicznej. Zarówno wskazana spółka A SA jak i jej Dyrektor nie pełni żadnych funkcji z sfery administracji publicznej. Należy tym samym podkreślić, że podnoszone przez J. D. kwestie dotyczące zaliczenia go do grupy emerytów uprawnionych do korzystania ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych A SA nie są objęte właściwością sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, wniosek J. D. nie może zostać uwzględniony, gdyż cytowany wyżej przepis nie znajduje w sprawie zastosowania. Dlatego też wniosek J. D. na podstawie art. 64 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi został odrzucony.