III SO/Kr 38/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 września 2013 r. wniosku Burmistrza A o rozstrzygnięcie sporu o właściwość między Burmistrzem A a Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego postanawia I stwierdzić swoją niewłaściwość II przekazać sprawę do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu jako sądowi właściwemu Burmistrz A zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, jaki powstał pomiędzy tym organem a Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego. Spór ten dotyczył ustalenia organu właściwego w sprawie wykonania wysokiego nasypu ziemnego w miejscowości S na działce nr [...] w części dotyczącej wniosku W. M., który domagał się zbadania zgodności wykonanego nasypu z Prawem budowlanym i przepisami techniczno – budowlanymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. W postępowaniu sądowoadministracyjnym ogólną zasadą, wynikającą z art. 13 § 1 ppsa, jest właściwość wojewódzkich sądów administracyjnych. Jednakże na mocy art. 15 § 1 pkt 4 ppsa spory, o jakich mowa w art. 4 ppsa, rozstrzyga Naczelny Sąd Administracyjny. W myśl art. 59 § 1 ppsa, jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, stwierdziwszy swą niewłaściwość, orzekł jak w sentencji, za podstawę przyjmując art. 59 § 1 ppsa w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ppsa.