III SO/Kr 4/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. J. o wymierzenie grzywny Okręgowemu Sądowi Dyscyplinarnemu Okręgowej Izby Radców Prawnych postanawia: odrzucić wniosek. Pismem z dnia 14 grudnia 2015r. J. J. wniósł o wymierzenie grzywny Okręgowemu Sądowi Dyscyplinarnemu Okręgowej Izby Radców Prawnych za naruszenie art. 278 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wydanym w dniu 19 listopada 2015r. pismem nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 63 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), jeżeli ustawy tak stanowią, postępowanie sądowe wszczyna się na wniosek. Wniosek powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać określenie żądania, jego podstawy i uzasadnienie oraz oznaczenie stron i organów, a także spełniać inne wymagania określone w przepisach szczególnych (art. 64 § 2 p.p.s.a.). Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64 § 3 p.p.s.a.). Z treści cytowanych przepisów wynika zatem, że postępowanie sądowe wszczyna się na wniosek tylko w przypadkach wskazanych w ustawach o ile sprawa należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 63 i art. 3 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 3 § 1, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei zgodnie z § 2 art. 3 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z treścią art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Skarżący wniósł o wymierzenie grzywny Okręgowemu Sądowi Dyscyplinarnemu Okręgowej Izby Radców Prawnych za naruszenie art. 278 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wydanym w dniu 19 listopada 2015r. pismem nr [...]. Zgodnie z tym przepisem w przypadku gdy sąd w orzeczeniu stwierdzi nieważność aktu albo ustali przeszkodę prawną uniemożliwiającą stwierdzenie nieważności aktu, stronie, która poniosła szkodę, służy odszkodowanie od organu, który wydał decyzję. Należy jednak zauważyć, że sądem właściwym do zasądzenia tego odszkodowania jest sąd powszechny, a nie sąd administracyjny. W ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawodawca przewidział możliwość wymierzenia grzywny organowi w następujących przypadkach: nieprzekazania w ustawowym terminie skargi do sądu (art. 55 § 1 p.p.s.a.), w razie uchylania się organu od zastosowania się do postanowienia sądu lub zarządzenia przewodniczącego podjętych w toku postępowania i w związku z rozpoznaniem sprawy (art. 112 p.p.s.a.), niezawiadomienia sądu o wydaniu decyzji lub postanowienia, czy też niewydani decyzji lub postanowienia (art. 145a § 2 i § 3 p.p.s.a.), uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy (art. 149 § 2 p.p.s.a.), niewykonania wyroku sądu (art. 154 § 1 p.p.s.a.), czy też nierozpatrzenia przez organ postanowienia sądu stwierdzającego istnienie w toku rozpoznawania sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie (art. 155 § 3 p.p.s.a.). Ustawodawca nie przewidział natomiast możliwości wymierzenia organowi grzywny za naruszenia art. 287 p.p.s.a. Należy również zauważyć, że postępowania w sprawach dyscyplinarnych podlegają kognicji sądu administracyjnego tylko w przypadku, gdy przepisy szczególne tak stanowią. W przypadku radców prawnych zasady prowadzenia postępowania dyscyplinarnego zostały uregulowane w ustawie z dnia 6 lipca 1982r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2016r. poz. 233). Zgodnie z treścią art. 68 ust. 2 i art. 681 ust. 1 tej ustawy, postępowanie dyscyplinarne wszczyna się odpowiednio na wniosek rzecznika dyscyplinarnego (będącego oskarżycielem przed okręgowym sądem dyscyplinarnym) lub Głównego Rzecznika Dyscyplinarnego (będącego oskarżycielem przed Wyższym Sądem Dyscyplinarnym). W sprawach dyscyplinarnych orzekają: okręgowy sąd dyscyplinarny (art. 702 ust. 1 ustawy o radcach prawnych) i Wyższy Sąd Dyscyplinarny (art. 62 ustawy o radcach prawnych). Rozstrzygnięcia sądu dyscyplinarnego zapadają w formie orzeczeń albo postanowień (art. 703 ustawy o radcach prawnych). Od orzeczeń okręgowych sądów dyscyplinarnych przysługuje odwołanie do Wyższego Sądu Dyscyplinarnego (art. 62 ust. 1 w/w ustawy), a od orzeczenia wydanego przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny w drugiej instancji przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego (art. 622 ust. 1 ustawy o radcach prawnych). Analiza treści tych przepisów wyraźnie wskazuje, iż ustawodawca nie przewidział możliwości sprawowania kontroli nad postępowaniem dyscyplinarnym przez sądy administracyjne. Okręgowy sąd dyscyplinarny nie jest więc organem administracji, a działania podejmowane przez niego nie mieszczą się w katalogu aktów, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., odrzucił wniosek, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.