III SO/Kr 40/13

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. J. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie z wniosku J. J. o wymierzenie grzywny Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie postanawia: umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy wywołane wnioskiem skarżącego. Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego informując, że skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem zamierza objąć pismo z dnia 11.04.2014 r. nr [...] (k. 111). Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Zgodnie z art. 249a ppsa postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się jeżeli rozpoznanie takiego wniosku stało się zbędne. W realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z taką sytuacją. Po pierwsze, w myśl art. 243 §1 zd. 1 ppsa prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Postępowanie w niniejszej sprawie nie toczy się, ponieważ zostało zakończone postanowieniem o odrzuceniu wniosku, które jest prawomocne od dnia 3.12.2013 r. (k. 16v.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 maja 2014 r. sygn. akt I OPP 30/14 odrzucił zresztą skargę strony na przewlekłość postępowania (k. 119-120). Po drugie, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 285a §1 ppsa). Wnioskodawca deklaruje co prawda zamiar złożenia takiej skargi, szkopuł jednak w tym, że jej przedmiotem zamierza uczynić pismo Prezesa WSA w Krakowie z dnia 11.04.2014 r. nr [...]. przedstawiające Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu skargę J. J. z dnia 5.03.2014 r. na przewlekłość postępowania (k. 111). Z uwagi na przytoczone okoliczności rozpoznanie obecnego wniosku strony o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego jest więc zbędne a w związku z tym postanowiono jak w sentencji działając na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.