III SO/Kr 43/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie z wniosku J. J. o wymierzenie grzywny Rzecznikowi Dyscyplinarnemu Okręgowej Izby Radców Prawnych skargi kasacyjnej J. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 września 2013 r. sygn. akt III SO/Kr 43/13 postanawia odrzucić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 24 września 2013 r. sygn. akt III SO/Kr 43/13 odrzucił wniosek J. J. o wymierzenie grzywny Rzecznikowi Dyscyplinarnemu Okręgowej Izby Radców Prawnych. Odpis postanowienia został doręczony J. J. dnia 31 października 2013 r. wraz z uzasadnieniem i pouczeniem, że od orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która pod rygorem odrzucenia, powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, albo doradcą podatkowym w sprawach obowiązków podatkowych. J. J. wniósł dnia 19 listopada 2013 r. osobiście podpisane pismo adresowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawierające sformułowanie "zaskarżam wnioskiem o zawieszenie postępowania w przedmiocie zaskarżenia wydane w dniu 24 września 2013 r., postanowienie sygn. akt III SO/Kr 43/13, przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 127 § 1 poppsa". W wykonaniu zarządzenia z dnia 29 listopada 2013 r. wezwano J. J. do uzupełnienia braków formalnych pisma z dnia 19 listopada 2013 r. przez jednoznaczne oznaczenie sądu, do którego jest kierowane, oznaczenie rodzaju pisma np. zażalenie, skarga kasacyjna (wyjaśnienie jaki charakter ma powyższe pismo procesowe), jednoznaczne wyjaśnienie osnowy wniosku lub oświadczenia (to jest żądania pisma, wskazanie jakiego rozstrzygnięcia oczekuje) – w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W odpowiedzi J. J. w piśmie z dnia 27 grudnia 2013 r. powtórzył sformułowania z pisma z dnia 19 listopada 2013 r. wskazując m.in., że dąży do zaskarżenia wydanego w dniu 24 września 2013 r. postanowienia skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a." od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3 (art. 175 § 1 P.p.s.a.). Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo, jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 P.p.s.a.). Nie może, więc sporządzić skargi kasacyjnej sama strona, uprawnionymi do jej sporządzenia są wyłącznie podmioty w art. 175 P.p.s.a. wymienione. Wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie (art. 178 P.p.s.a.). Skarga kasacyjna, która nie została sporządzona przez jedną z osób wymienionych w art. 175 P.p.s.a., jest niedopuszczalna. Braku skargi w postaci sporządzenia jej przez osobę nieuprawnioną nie można uzupełnić. W sprawie w ocenie Sądu, pismo J. J. z dnia 19 listopada 2013 r. uzupełnione pismem z dnia 27 grudnia 2013 r. należało potraktować jako skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 24 września 2013 r. Skarga kasacyjna została sporządzona osobiście przez J. J., przy czym nie wykazał on, że jest jedną z osób uprawnionych do jej sporządzenia a wymienionych w art. 175 § 2 P.p.s.a. Zatem skarga kasacyjna jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Dlatego też Sąd, na podstawie wskazanych przepisów, orzekł jak w sentencji postanowienia.