III SO/Kr 52/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu w dniu 24 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. J. o wymierzenie grzywny Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu postanawia 1. stwierdzić swą niewłaściwość, 2. przekazać sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako sądowi właściwemu. J. J. pismem datowanym na 26 sierpnia 2013 r. nadanym przesyłką pocztową dnia 28 sierpnia 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o wymierzenie grzywny Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu za naruszenie art. 4171 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 1964 r., nr 16, poz. 93 ze zm.) wydanym w dniu 6 czerwca 2013 r. postanowieniem sygn. II OZ 427/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sąd, do którego wpłynęła skarga, bądź wniosek obowiązany jest z urzędu do zbadania swej właściwości w sprawie. Zgodnie, bowiem z art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekazuje sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 13 § 1 P.p.s.a.). Do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. (art. 13 § 2 P.p.s.a.). J. J. wniósł wniosek o wymierzenie grzywny Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, którego siedziba mieści się w Warszawie, na terenie objętym właściwością miejscową Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Mając zatem powyższe na względzie i kierując się dyspozycją art. 59 § 1 w związku z art. 13 § 2 P.p.s.a. – orzeczono jak w sentencji postanowienia.