III SPP/Kr 208/19

Starszy Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Renata Ranicka po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. T. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie skargi B. T. na decyzję Wojewody z dnia 3 czerwca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego p o s t a n a w i a oddalić wniosek skarżącej B. T. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek B. T. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, uzupełniony pismem z dnia 30 września 2019 r., sprawie skargi na decyzję Wojewody z dnia 3 czerwca 2019 r. We wniosku skarżąca oświadczyła, iż prowadzi gospodarstwo domowe prowadzi z partnerem i jego matką. Utrzymuje się z zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 600 zł. nie podaje dochodu pozostałych osób. Według oświadczenia nie posiada też żadnego majątku nieruchomego ani cennych rzeczy ruchomych o wartości powyżej 5.000 zł. Na uzasadnienie wniosku skarżąca podała, iż nie pracuje, pozostaje na zasiłku dla bezrobotnych. Ubiega się o orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Jej sytuacja finansowa jest zła. W opinii referendarza informacje przekazane przez skarżącą we wniosku o przyznanie prawa pomocy były niewystarczające do oceny jego rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej, w związku z czym, działając na zasadzie art. 255 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżąca została wezwana do jego uzupełnienia. W piśmie z dnia 30 września 2019 r., uzupełniającym wniosek skarżąca oświadczyła, iż posiada rachunek bankowy, ale nie przedkłada jego historii. Twierdzi, że jest on zerowy a zasiłek dla bezrobotnych pobiera na poczcie. Odpis zeznanie podatkowego został złożony do zwrotu nadpłaty. Do marca 2019 skarżąca znajdowała się na zasiłku rehabilitacyjnym. Powiatowy Zespół ds. Orzekania Niepełnosprawności uznał ja za osobę niepełnosprawną czasowo do 2022 r. Partner skarżącej opiekuje się schorowaną matka. Jego jedynym dochodem jest zasiłek opieki społecznej w wysokości 400 zł. Jego matka otrzymuje świadczenie emerytalne w wysokości 1.600 zł. Skarżąca podała także, że od 18 września 2019 r. podpisała umowę o pracę (zlecenie). Przedstawiała też zestawienie miesięcznych wydatków koniecznych- podatek -200 zł rocznie, prąd- 260 zł miesięcznie, gaz- 120 zł , woda- 100 zł, śmieci - 110 zł za pół roku, węgiel i drewno na opał, lekarstwa- 200 zł, pampersy- 200 zł, środki czystości 300 zł, rehabilitacja - 40 zł za pół godziny 5 razy w tygodniu. Dodała, iż oryginały rachunku pokaże na rozprawie, ponieważ nie ma ich gdzie skserować Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,( Dz. U. nr 153, poz.1270). prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowaniu lub w jego toku. Prawo to obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ( art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W przedmiotowej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia ma analiza przesłanek przyznania prawa pomocy wymienionych w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy. Wskazuje ona, iż na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że strona nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. To strona ma wskazać taką sytuację materialną, która uzasadniałaby przyznanie prawa pomocy. Brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że inicjatywa dowodowa zmierzającą do uprawdopodobnienia, że zachodzą przesłanki przemawiające na rzecz przyznania prawa pomocy ciąży na wnioskodawcy ( por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 23 października 2009 r., sygn.. akt II SA/GL 823/09). Wnioskodawca ma też obowiązek współdziałania z sądem w zakresie gromadzenia dowodów źródłowych i wyjaśnień wszystkich okoliczności w celu ustalenia jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. Brak tej współpracy przesz niedostarczenie dokumentów, bądź nieskładanie wyczerpujących oświadczeń musi mieć wpływ na dokonywaną przez orzekającego ocenę wniosku o przyznanie prawa pomocy ( por. postanowienie NSA z dnia 4 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FZ 103/11, postanowienie NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II GZ 296/10). W ocenie orzekającego skarżąca nie wykazała, iż znajduje się w sytuacji materialnej uzasadniającej przyznanie prawa pomocy. Z jednej strony skarżącej nie można zarzuci, iż nie wykonała zarządzenia sądu o uzupełnieniu wniosku, gdyż pismo wyjaśniające w tej sprawie nadesłała. Jednakże informacje w nim zawarte, nie poparte żadnymi dokumentami nie dają możliwości podjęcia przez orzekającego decyzji o przyznaniu prawa pomocy. W obliczu barku informacji o aktualnym dochodzie skarżącej, która we wniosku wskazuje jako jedyne źródło dochodu miesięcznego zasiłek dla bezrobotnych, a w piśmie uzupełniającym stwierdza, iż podpisała umowę o pracę i nie podaje wysokości wynagrodzenia, orzekający nie może uznać, iż jej sytuacji finansowa uzasadnia przyznanie prawa pomocy. Brak jest bowiem podstawowej informacji czyli wysokości deklarowanego miesięcznego dochodu. A po to m innymi skierowano pismo o uzupełnienie złożonego na formularzu wniosku. Trudno bez jakichkolwiek danych o miesięcznym dochodzie rozstrzygać o zasadności takiego wniosku. Poza tym, orzekający pragnie zwrócić uwagę, iż podane przez skarżącą kwoty rachunków za media są jego zdaniem relatywnie wysokie w stosunku do potrzeb 3 sposób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym, ale też trudno je zweryfikować w obliczu braku jakichkolwiek dokumentów źródłowych. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 243 § 1, art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ).