I SA/Łd 10/26

Dnia 10 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.), Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Protokolant : St. asystent sędziego Marta Aftowicz-Korlińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2026 roku sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 7 listopada 2025 roku nr SKO.4100.125.25 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 rok oddala skargę. I SA/Łd 10/26 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z 7 listopada 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, dalej: "SKO w Sieradzu" albo "Kolegium", utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z 12 sierpnia 2025 r., określającą A. Sp. z o.o. z siedzibą w W., dalej: "Podatnik" albo "Spółka", wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2021 w kwocie 57.759,00 zł. W deklaracji na podatek od nieruchomości za 2021 r. Spółka wykazała: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 7.826,00 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 27,68 m2 oraz budowle o wartości 637.993,00 zł. Łączna kwota podatku zadeklarowana przez Podatnika za rok 2021 wyniosła 20.596,00 zł. Postanowieniem z 22 stycznia 2025 r., Prezydent Miasta S. wszczął postępowanie w sprawie określenia Spółce wysokości przedmiotowego zobowiązania, a po jego przeprowadzeniu, decyzją z 12 sierpnia 2025 r., wydaną na podstawie art. 13 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1, art. 21 § 3, art. 47 § 3 oraz art. 207 i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), dalej: "O.p.", art. 1a, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2025 r. poz. 707), dalej: "u.p.o.l.", oraz Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dziennik Urzędowy Województwa Łódzkiego z [...] poz. [...]),określił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2021 r. w kwocie 57.759,00 zł. Opodatkowano grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 7.826,00 m2, wg stawki 0,92 zł/m2 - 7.199,92 zł; budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 95,52 m2, wg stawki 22,98 zł - 2.195,05 zł; budowle o wartości 2.418.221,00 zł, wg stawki 2% - 48.364,42 zł. Organ wskazał, że Spółka jest właścicielem zabudowanej nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] - działki nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 7.826,00 m2. W ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do działek figurują następujące dane: działka nr [...] o pow. 0,4929 ha sklasyfikowana jako inne tereny zabudowane (Bi), charakter własności/władania - użytkowanie wieczyste, działka nr [...] o pow. 0,2897 ha sklasyfikowana jako inne tereny zabudowane (Bi), charakter własności/władania - użytkowanie wieczyste. Na przedmiotowych działkach zlokalizowana jest wytwórnia betonu. W uzasadnieniu decyzji organ, odwołując się do opinii biegłego, wyjaśnił, że przez cały okres użytkowania w niezmienionej formie jako "zespół urządzeń", węzeł betoniarski funkcjonuje z wykorzystaniem stałych zasadniczych elementów: maszyna betoniarska (w obudowie z płyt warstwowych) ze zgarniarką, silosy na kruszywo, silosy na cement, kontener sterowniczy, kontener grzewczy wody, kontener na domieszki chemiczne, teren utwardzony w obrębie urządzeń węzła. W odniesieniu do "węzła betoniarskiego", posiłkując się treścią art. 45 i art. 47 § 2 Kodeksu cywilnego oraz informacjami zawartymi w opinii biegłego z 15 marca 2023 r., organ wskazał, że obiekt nazwany na potrzeby identyfikacji przedmiotu sporu w decyzji, jako "węzeł betoniarski" stanowi jeden wyodrębniony fizycznie przedmiot materialny - rzecz, składający się z: maszyny betoniarskiej (w obudowie z płyt warstwowych) posadowionej na fundamencie żelbetowym z konstrukcją stalową, na której jest zamontowana wraz z zgarniarkami, podciągarki kruszyw z wagą i stołem z klapami kruszyw, podgarniarką kruszyw, zasieków. Przy ustaleniu ww. przedmiotu i wyodrębnieniu poszczególnych jednostkowych elementów ciągu produkcyjnego składającego się na jeden wyodrębniony fizycznie przedmiot materialny - rzecz - "węzeł betoniarski", organ, kierując się wskazaniami NSA zawartymi w wyrokach z 26 stycznia 2022 r. (dotyczących tego samego przedmiotu opodatkowania ale za wcześniejsze okresy) i wiadomościami specjalnymi zawartymi w opinii biegłego (wiedzą techniczną), doszedł do konkluzji, że wszystkie te części składowe (poszczególne elementy) ciągu produkcyjnego, zgrupowane w jednym miejscu, są (w ujęciu cywilistycznym) powiązane fizycznie i funkcjonalnie, tak że tworzą razem gospodarczą całość składającą się na jeden wyodrębniony fizycznie przedmiot materialny o nazwie "węzeł betoniarski". Obiekt ten stanowi niepodzielny przedmiot opodatkowania, a jego elementy (części składowe jednej rzeczy) nie mogą być odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego lub odłączanego. Obiekt ma postać materialną, cechuje się samoistnością - spełnione są zatem kryteria umożliwiające ustalenie podstawy opodatkowania - nr środka trwałego [...], data aktywacji - 31 października 2001 r. Organ zauważył, że decyzją Starosty z 17 maja 2000 r. (zmienionej decyzją z 20 lipca 2001 r.) zatwierdzono projekt budowlany wytwórni betonu towarowego wraz z urządzeniami technicznymi, a decyzją z 14 listopada 2002 r. udzielono pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej wytwórni zlokalizowanej na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych przy ul. [...] w S.. Fundamenty żelbetonowe i konstrukcja nośna stalowa zostały wzniesione (w znaczeniu wybudowane) w procesie budowlanym. Maszyna betoniarska (w obudowie z płyt warstwowych) wraz ze zgarniarkami została osadzona (w sposób trwały) w fundamentach przy pomocy nóg wykonanych z kształtowników stalowych. Zdaniem organu, nie jest możliwe odłączenie maszyny betoniarskiej, której nogi wykonane z kształtowników stalowych posadowiono na fundamencie żelbetowym, monolitycznym typu blokowego z betonu konstrukcyjnego klasy B20, stal zbrojeniowa klasy A-lll gatunek 34GS (informacje na str. 7 opinii biegłego). W ocenie organu odwoławczego, wyżej zidentyfikowany przedmiot - "węzeł betoniarski" - stanowiący odrębny przedmiot materialny, został zatem wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych i spełnia cechy obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, dalej "u.p.b.", w brzmieniu od 28 czerwca 2015 r. Odnosząc się do stanowiska Spółki, że powyższy obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiada fundamenty i dach, a tym samym spełnia kryteria art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. do zakwalifikowania go do "budynków" i opodatkowania od powierzchni użytkowej, organ wyjaśnił, że w jego ocenie wyodrębniony fizycznie przedmiot materialny - rzecz, środek trwały nazwany "węzeł betoniarski" nie spełnia przesłanek zawartych w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Wydzielenie z przestrzeni ww. obiektu Spółka upatruje bowiem w obudowie maszyny betoniarskiej - nazywając tę przestrzeń pomieszczeniem mieszalnika. Jak jednak wynika z opinii biegłego, przedmiotowa obudowa to: "(...) ściany i zadaszenie wykonane z płyt warstwowych przymocowanych do elementów stalowej konstrukcji nośnej maszyny betoniarskiej. Brak części dolnej obudowy (podłogi), gdzie usytuowany jest lej spustowy z mieszalnika betonu" (str. 14 opinii). Przedmiotowe "pomieszczenie mieszalnika" nie jest więc pomieszczeniem, a jego wyróżniającą cechą nie może być powierzchnia użytkowa. Skoro przegrodami budowlanymi w ocenie Spółki jest przedmiotowa obudowa, to zważyć należy, że obudowa ta nie jest trwale związana z gruntem i nie posiada fundamentów, gdyż fundamenty i trwałe związanie z gruntem posiada maszyna betoniarska. Powyższe potwierdza projekt architektoniczno-budowlany, załącznik do decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i o pozwoleniu na budowę z 17 maja 2000 r., gdzie w odniesieniu do maszyny betoniarskiej ze zgniatarką, silosami na cement, wskazano jedynie powierzchnię zabudowy - 145 z wyjaśnieniem: "wielkości określające obiekty kubaturowe zagospodarowania terenu (dla urządzeń technologicznych podano tylko pow. zabudowy)’’, zaś opis fundamentów węzła betoniarskiego jako "fundament żelbetonowy, monolityczny typu blokowego. Beton konstrukcyjny klasy B20, stal zbrojeniowa klasy A-III gatunek 34GS", a także "fundament żelbetonowy, monolityczny typu płytkowego" odnosi się do fundamentu pod ładowarkę kruszywa, zasobników na cement i nogi maszyny betoniarskiej - str. 3 projektu. Biorąc to pod uwagę, organ stanął na stanowisku, że wyodrębniony fizycznie przedmiot materialny - rzecz, środek trwały nazwany "węzeł betoniarski", nie stanowi budynku w rozumieniu art. la ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., nie jest też z uwagi na swoje gabaryty obiektem małej architektury. Zdaniem organu, "węzeł betoniarski" posiada cechy budowli wskazanej wprost w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego - "wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne". Przedmiotowy obiekt został zaprojektowany do określonego działania - produkcji betonu. Stanowi zespół połączonych ze sobą części stanowiących funkcjonalną całość. Brak prawidłowego działania któregokolwiek z jego elementów nie pozwalałoby na wykorzystywanie go jako węzła betoniarskiego i nie byłaby możliwa produkcja betonu. Fakt trwałego związania z gruntem i posadowienia na fundamentach jednego z jej elementów (części składowej) tj. maszyny betoniarskiej, nie wyklucza tego, iż jest obiektem (budowlą) wolnostojącym. Biorąc pod uwagę powyższe, wyodrębniony fizycznie przedmiot materialny - rzecz, nazwany jako "węzeł betoniarski" stanowi w opinii organy budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i powinien być opodatkowany według zasad wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., tj. od ich wartości, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalonej na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiącą podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszoną o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych, ich wartości z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. W odniesieniu do kontenerów: grzewczego wody, sterowniczego i na domieszki chemiczne organ wskazał, że Spółka stoi na stanowisku, iż przedmiotowe urządzenia techniczne (umieszczone w kontenerze grzewczym wody, sterowniczym i na domieszki chemiczne) nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie organ wyjaśnił, że kontenery te były dotychczas opodatkowane przez Spółkę podatkiem od nieruchomości jako budowle, jednak we wniosku o stwierdzenie nadpłaty za lata 2011-2016 Spółka, przytaczając orzecznictwo sądów administracyjnych, podniosła, iż przedmiotowe obiekty stanowią mobilne kontenery i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż nie zostały wprost wymienione w art. 3 pkt 3 u.p.b. ani w innych przepisach ustawowych uzupełniających. Na wartość początkową przedmiotowych kontenerów składa się wartość obudowy kontenerowej oraz urządzeń i instalacji w nich umieszczonych. Organ wskazał, że powołany biegły nie stwierdził cech wskazujących, że ww. kontenery są wykorzystywane tymczasowo ani przygotowywane do rozbiórki. Stwierdził, że są wykorzystywane zgodnie ze swoim przeznaczeniem, a żeby je przenieść w inne miejsce konieczna byłaby przebudowa węzła betoniarskiego (str. 13-20 opinii z 25 lutego 2019 r.). W związku z tym organ nie zgodził się ze stanowiskiem Spółki, że przedmiotowe kontenery są obiektami tymczasowymi. Dalej organ wskazał, że kontenery: grzewczy wody, sterowniczy i na domieszki chemiczne nie są budynkami w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (nie są trwale związane z gruntem), a ze względu na swoje funkcje nie są także obiektami małej architektury. Są to kontenery technologiczne o konstrukcji szkieletowej stalowej wydzielone z przestrzeni za pomocą obudowy z płyty warstwowej. Odwołując się do opinii biegłego, organ wyjaśnił, że urządzenia, które znajdują się w kontenerach nie służą eksploatacji tychże kontenerów, ale węzła betoniarskiego, nie stanowią integralnej całości z obiektami kontenerowymi, w których się znajdują. W ocenie organu, same obiekty kontenerowe jako kontenery technologiczne o konstrukcji szkieletowej stalowej wydzielone z przestrzeni za pomocą obudowy z płyty warstwowej, wskazane z nazwy w art. 3 pkt 5 u.p.b. - definiującym "tymczasowy obiekt budowlany", stanowią odrębny przedmiot opodatkowania i podlegają opodatkowaniu jako budowla w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., spełniając warunki obiektu budowlanego zawartego w art. 3 pkt 1 u.p.b., w stanie prawnym obowiązującym od 28 czerwca 2015 r. Wskazano, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 28 czerwca 2015 r., zgodnie z art. 3 pkt 1 u.p.b., obiekt budowlany stanowi m.in. budowla wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego prze­ znaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Wykreślenie urządzeń technicznych z art. 3 pkt 1 u.p.b. i zlikwidowanie kryterium funkcjonalnego nie zmienia tego, że opodatkowanie urządzeń technicznych jest dalej możliwe, na co wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych zapadłe po nowelizacji u.p.b. Zdaniem organu w analizowanej sprawie dowiedziono, że urządzenia techniczne, które znajdują się w wyżej opisanych kontenerach nie służą eksploatacji tychże kontenerów, ale węzła betoniarskiego, znajdują się w wyżej opisanych kontenerach i zapewniają możliwość użytkowania budowli w postaci wyodrębnionego fizycznie przedmiotu materialnego - rzeczy, nazwanego "węzeł betoniarski", zgodnie z jego przeznaczeniem - jakim jest produkcja betonu. Urządzenia techniczne umieszczone w kontenerze sterowniczym, kontenerze grzewczym wody i kontenerze na domieszki chemiczne, mimo, że nie zostały wprost wskazane w art. 3 pkt 9 u.p.b., to ze względu na swoje funkcje - zapewniają możliwość użytkowania obiektu budowlanego "węzła betoniarskiego" (będącego budowlą) zgodnie z jego przeznaczeniem, są więc urządzeniami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 9 u.p.b. i podlegają opodatkowaniu jako budowle, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Dalej organ wyjaśnił, że kontenery socjalno-biurowe (zespół 7 sztuk kontenerów) nie zostały przez Spółkę wcale zgłoszone do opodatkowania w deklaracji złożonej za 2021 r. Stanowią one wolnostojący obiekt budowlany, pełniący funkcję zaplecza socjalnego i administracyjnego. Kontenery te objęte zostały pozwoleniem na budowę z 17 maja 2000 r. jako zespół kontenerów z funkcją socjalno-administracyjną. W dokumentacji - projekt wytwórni betonu towarowego - projekt architektoniczno - budowlany Wersja 2 - zmiany projektowe z maja 2001 r. w opisie technicznym (pkt 2.1.) stwierdzono "Zespół kontenerów administracyjno-socjalnych został powiększony z pięciu do siedmiu jednostek. Dwa kontenery zaprojektowane dodatkowo powiększają część administracyjną zespołu, przy czym część socjalna pozostaje bez zasadniczych zmian funkcjonalnych (...). W porównaniu z projektem pierwotnym zmianie uległo przykrycie budynku. Z płyty ATLANTIS gr. 6 cm utworzono dwuspadowy dach chroniący budynek głównie przed nasłonecznieniem w okresie letnim.". Ponadto wskazano, że powołany przez organ podatkowy biegły nie stwierdził, aby ww. obiekt był przygotowywany do przeniesienia w inne miejsce lub przygotowywany do rozbiórki (str. 25 opinii z 25 lutego 2019 r.). Kontenery socjalno-biurowe są użytkowane zgodnie ze swoim przeznaczeniem od ponad 20 lat. W tym świetle, zdaniem organu, zespołu 7 kontenerów socjalno-biurowych nie można zaliczyć do tymczasowych obiektów budowlanych. Obiekt ten jest wydzielony z przestrzeni i posiada dach. Biegły wskazał, że "faktycznie obiekt budowlany został zbudowany z elementów typu kontenerowego, ale użytych jako prefabrykat", dach wykonany został z płyty warstwowej (str. 23, 25 opinii z 25 lutego 2019 r). Posiada fundamenty, co wynika z projektu budowlanego - ławy fundamentowe o konstrukcji z betonu B-20 ze zbrojeniem rozproszonym, jest więc trwale związany z gruntem (co potwierdził biegły w opinii z 25 lutego 2019 r). Biorąc pod uwagę powyższe oraz ustalenia biegłego, zdaniem organu, zespół kontenerów socjalno-biurowych spełnia przesłanki zawarte w art. la ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. pozwalające na zakwalifikowanie powyższych kontenerów do kategorii "budynku" i opodatkowanie zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. jego powierzchni użytkowej tj. 95,52 m2. Dodatkowo organ zauważył, że w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę [...], w rejestrze budynków, w odniesieniu do przedmiotowego obiektu, jako rodzaj wg KŚT wskazano - Budynki biurowe. W odniesieniu do zasieków na kruszywa i zasieku na przepady organ wskazał, że w pierwotnej ocenie Spółki obiekty te stanowiły majątek ruchomy i nie spełniały podstawowego kryterium koniecznego do zakwalifikowania ich do kategorii "budynków" lub też "budowli", bowiem nie są trwale związane z gruntem, a w konsekwencji nie stanowią obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Jednak w opinii organu podatkowego, przedmiotowe zasieki należy zaliczyć do budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w powiązaniu z przepisami u.p.b., która w art. 3 pkt 3 do kategorii budowli zalicza wprost "konstrukcje oporowe". Przedmiotowe zasieki na kruszywa to obiekt budowlany o funkcji magazynowej - składowania kruszyw wykorzystywanych w procesie produkcji betonu w węźle betoniarskim. Konstrukcja to układ ścian oporowych boksów opartych na fundamentach. Ściany wykonane są z żelbetonowych prefabrykowanych płyt żelbetonowych, wsuwanych między stopki rozstawionych pionowych, stalowych, dwuteowych wsporników zakotwiczonych w żelbetowych blokach fundamentowych. Całość zwieńczona jest stalowym ceownikiem (str. 26, 27 opinii z 25 lutego 2019 r.). Zasiek na przepady to obiekt budowlany o funkcji magazynowej składowania odpadów powstałych w procesie produkcji. Usytuowany jest w sąsiedztwie zasieków na kruszywa, jest konstrukcyjnie z nimi powiązany, posiada wspólną jedną ze ścian podłużnych oraz jako przedłużenie tylnej ściany oporowej. Konstrukcja to układ ścian oporowych boksu opartych na fundamentach żelbetonowych zagłębionych w gruncie (str. 28 opinii z 25 lutego 2019 r.). Zdaniem organu, opis zasieków sporządzony przez biegłego, znajdujący potwierdzenie w dokumentacji technicznej (projekt budowlano-wykonawczy konstrukcji dla zakładu produkcji betonu towarowego opr. przez mgr. inż. A. B.), przeczy stanowisku Spółki, że zasieki te stanowią majątek ruchomy i nie są trwale związane z gruntem. Wobec tego, że bezsporne jest, że zasieki na kruszywa i zasiek na przepady nie stanowią "budynku" w rozumieniu przepisów u.p.o.l. zdaniem organu przedmiotowe zasieki należy zaliczyć do budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w powiązaniu z przepisami u.p.b., która w art. 3 pkt 3 do kategorii budowli zalicza wprost "konstrukcje oporowe". Dodatkowo organ wskazał, że nie jest w posiadaniu informacji, jaką wartość mają urządzenia techniczne umieszczone w kontenerach, które w ocenie organu są urządzeniami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 9 u.p.b. Nie ma to jednak wpływu na ogólną wartość podstawy opodatkowania budowli - 2.418.221,00 zł, gdyż zarówno same obiekty kontenerowe jako kontenery technologiczne o konstrukcji szkieletowej stalowej wydzielone z przestrzeni za pomocą obudowy z płyty warstwowej, wskazane z nazwy w art. 3 pkt 5 u.p.b., definiującym "tymczasowy obiekt budowlany", jak i urządzenia w nich umieszczone (jako urządzenia budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 u.p.b.), podlegają opodatkowaniu jako budowle o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., w związku z czym w podstawie opodatkowania wskazano ich łączną wartość. Ponadto organ wyjaśnił, że uznał wartości wagi samochodowej i recykling RA - 20 STETTER w kwotach deklarowanych przez Spółkę, choć w świetle aktualnego orzecznictwa sądowego (dot. stanu prawnego obowiązującego do 31 grudnia 2024 r.), w przypadku obiektów takich jak waga samochodowa, opodatkowaniu podlegają urządzenia techniczne łącznie z częściami budowlanymi tych urządzeń technicznych. W opinii organu, zmiana stanowiska organu podatkowego w porównaniu do stanowiska zawartego w decyzjach dot. lat 2011-2016 byłaby jednak niewłaściwa w świetle zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie (art. 121 §1 O.p.). W odwołaniu Spółka wskazała na naruszenie przepisów prawa materialnego, art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 3 pkt 1 i 3 u.p.b., kwestionując wykładnię oraz zakwalifikowanie węzła betoniarskiego w całości do kategorii "budowli" jako wolnostojące urządzenie techniczne, mimo że jest on trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiada fundamenty oraz dach, tj. spełnia ustawową definicję budynku. Spółka zakwestionowała także zakwalifikowanie do kategorii "budowli" instalacji zlokalizowanych wewnątrz budynku jako odrębnych od budynku przedmiotów opodatkowania oraz zakwalifikowanie jako "budowli" spornych obiektów należących do Spółki, które nie są wprost wskazane w definicji budowli. W zakresie powołanego w odwołaniu naruszenia przepisów postępowania, Spółka wskazała na wadliwe dopuszczenie jako dowodu w sprawie opinii biegłego, która zawiera nieprawidłowe ustalenia i wnioski dotyczące stanu faktycznego oraz brak działania na podstawie przepisów prawa. Po rozpoznaniu odwołania Spółki od powyższego rozstrzygnięcia, opisaną na wstępie decyzją SKO w Sieradzu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że spór dotyczy przyporządkowania obiektów Spółki, tj. węzła betoniarskiego i kontenerów socjalno-biurowych do budynków lub budowli w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. Na wstępie Kolegium wyjaśniło, że zgodnie ze znowelizowaną definicją obiektu budowlanego, obowiązującą od 28 czerwca 2015 r., za obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Przepis art. 3 pkt 3 u.p.b. definiuje budowlę jako każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak np.: wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, konstrukcje oporowe oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Z kolei w art. 3 pkt 9 u.p.b. zdefiniowano pojęcie urządzenia budowlanego jako urządzenia technicznego związanego z obiektem budowlanym, zapewniającego możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. W zakresie zespołu 7 kontenerów socjalno-biurowych, Kolegium wskazało, że zostały one wybudowane na podstawie pozwolenia na budowę z 17 maja 2000 r., jako zespół kontenerów z funkcją socjalno-administracyjną. W ich przypadku sporne było jedynie spełnienie przesłanki "trwałego związania z gruntem" powyższych kontenerów. Zdaniem Kolegium, dla oceny, czy kontenery socjalno-biurowe są budynkiem istotnym było ustalenie czy istnieje możliwość prostego odłączenia części kontenerowej od fundamentów i przeniesienia ich w inne miejsce, czy też odłączenie takie wiąże się z możliwością uszkodzenia ich konstrukcji. Z opinii biegłego wynika, że zespół 7 kontenerów socjalno-biurowych jest trwale związany z gruntem poprzez fundamenty bezpośrednie (zgodnie z projektem budowlanym). Biegły nie stwierdził cech wskazujących na to, aby obiekty były przygotowywane do przeniesienia w inne miejsce lub przygotowywane do rozbiórki i tym samym konieczne jest dokonanie przebudowy. Są one użytkowane zgodnie ze swoim przeznaczeniem od ponad 20 lat, co wyklucza uznanie ich za obiekty tymczasowe. Okoliczności te świadczą także o tym, że kontenery są trwale związane z gruntem poprzez fundamenty, które nie pozwalają na przeniesienie ich jako całości w inne miejsce. W tym świetle, zdaniem Kolegium zostało ustalone ponad wszelką wątpliwość, że obiekty te posiadają wszystkie cechy budynku, co znajduje oparcie w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. i art. 3 pkt 2 u.p.b. W zakresie zasadności przyporządkowania przez organ podatkowy elementów wytwórni betonu (węzła betoniarskiego) do budynków lub budowli Kolegium wyjaśniło, że zdaniem Spółki, węzeł betoniarski należy uznać za budynek, gdyż spełnia ustawowe cechy budynku. Odnosząc się do cytowanych w decyzji przepisów prawa oraz opinii biegłego, organ odwoławczy podtrzymał jednak stanowisko i argumentację organu podatkowego, iż węzeł betoniarski stanowi jedną rzecz materialną, ponieważ brak którejkolwiek z jego części składowych powodowałoby, że analizowany zespół elementów nie nadawałby się do użytku do jakiego został wybudowany, czyli do produkcji betonu, a co za tym idzie doszłoby zarówno do istotnej zmiany całości (węzła betoniarskiego), jak i do istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Jednocześnie elementy węzła betoniarskiego nie zostały połączone jedynie dla przemijającego użytku (art. 47 § 3 k.c.). Wytwórnia betonu, jako zintegrowana instalacja, istnieje i funkcjonuje w niezmienionej formie od momentu jej powstania, z wykorzystaniem wszystkich urządzeń składowych. Z tego powodu, w ocenie Kolegium, zasadne są wnioski organu podatkowego, że obiekt ten stanowi niepodzielny przedmiot opodatkowania oraz jest samoistny i spełnione są kryteria umożliwiające ustalenie podstawy opodatkowania. Zdaniem organu odwoławczego, obudowa węzła betoniarskiego nie może zostać uznana za budynek, ponieważ obudowa maszyny betoniarskiej, umieszczona kilka metrów nad poziomem gruntu, posiada jedynie przegrody boczne i dach, brak jej dolnej części obudowy (podłogi), co prowadzi do konkluzji, że nie spełnia ona cechy wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Ponadto obudowa ta nie jest trwale związana z gruntem i nie posiada fundamentów. Fundament, jak wskazał biegły, posiada maszyna betoniarska. Konstrukcja nośna węzła betoniarskiego jest trwale związana z gruntem. Konstrukcja nośna wykonana jest pod potrzeby zamontowania maszyny betoniarskiej, nogi maszyny betoniarskiej posadowione są na fundamentach bezpośrednich, żelbetowych, monolitycznych typu blokowego (stopy fundamentowej). Natomiast obudowa maszyny betoniarskiej jest przymocowana do elementów konstrukcji nośnej maszyny betoniarskiej i ma jedynie zapewnić ochronę przed wpływem warunków atmosferycznych i umożliwić produkcję betonu przy temperaturach ujemnych panujących na zewnątrz. Przedmiotowa obudowa, którą Spółka uznaje za budynek, nie jest osadzona w fundamentach, gdyż płyty, z których jest ona wykonana, zamocowane są do konstrukcji nośnej maszyny betoniarskiej, a nie do fundamentów. W tym świetle Kolegium uznało, że węzła betoniarskiego, składającego się z maszyny betoniarskiej, obudowy maszyny betoniarskiej, konstrukcji nośnej z zespołem podestów, estakad i pomostów, zgarniarki i podciągarki kruszywa z zasieków, instalacji rurociągów i podajników, który ma dach jedynie nad niewielkim fragmentem węzła - obudową maszyny betoniarskiej, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych jedynie częściowo (jedynie w zakresie jednego elementu węzła betoniarskiego - obudowy maszyny betoniarskiej i to nie ze wszystkich stron), posiada fundamenty pod jednym tylko elementem (maszyną betoniarską), nie można uznać za budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Organ odwoławczy podzielił zatem stanowisko organu I instancji, że wyodrębniony fizycznie przedmiot materialny - rzecz, środek trwały nazwany jako "węzeł betoniarski" nie spełnia przesłanek zawartych w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., pozwalających na zakwalifikowanie go do kategorii "budynku" i opodatkowanie, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., jego powierzchni użytkowej tj. 27,68 m2, tak jak domaga się tego Spółka a – z uwagi na swoją kubaturę – nie może być również uznany z obiekt małej architektury. Skoro jednak w sprawie ustalono, że wszystkie elementy złożonej konstrukcji - węzła betoniarskiego, składającego się z maszyny betoniarskiej, obudowy maszyny betoniarskiej, konstrukcji nośnej z zespołem podestów, estakad i pomostów, zgarniarki i podciągarki kruszywa z zasieków, instalacji rurociągów i podajników - składają się na jeden wyodrębniony fizycznie przedmiot materialny - rzecz, który jest obiektem budowlanym i który jako kompletny służy produkcji betony, to należy przyjąć, że węzeł ten jest mechanizmem składającym się z zespołu elementów o charakterze technicznym służącym do wytwarzania betonu, a co za tym idzie jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. - wolnostojącym urządzeniem technicznym, to w konsekwencji należy go uznać za budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i opodatkować według zasad art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W odniesieniu do kontenerów: grzewczego wody, sterowniczego i na domieszki chemiczne SKO stwierdziło, że Spółka wskazała w odwołaniu, iż z uwagi na to, że obiekty nie zostały wprost wymienione w art. 3 pkt 3 u.p.b. ani w innych przepisach ustawowych uzupełniających prawo budowlane, mobilne obiekty kontenerowe nie mogą zostać zakwalifikowane do kategorii budowli, a tym samym nie są przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, zaliczają się bowiem do tymczasowych obiektów budowlanych wskazanych w art. 3 pkt 5 u.p.b., w związku z czym nie mogą stanowić budowli, o ile nie są jednocześnie wymienione wprost w definicji budowli w art. 3 pkt 3 u.p.b. Alternatywnie – zdaniem Spółki – można je zaklasyfikować jako części budowlane i/lub fundamenty, tj. kontenerowe obudowy dla urządzeń zlokalizowanych wewnątrz właśnie ww. kontenerów, a w tym wypadku wartość urządzeń powinna zostać wyłączona z podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla mogą więc podlegać tylko fundamenty wraz z obudową kontenerową jako odrębne budowle, nie zaś łącznie części budowlane wraz z urządzeniami technicznymi. Urządzenia techniczne umieszczone wewnątrz mobilnych obiektów kontenerowych, tj. kontenera grzewczego wody, kontenera sterowniczego oraz kontenera na domieszki chemiczne nie stanowią bowiem budowli dla potrzeb podatku od nieruchomości, gdyż nie są wymienione w u.p.b. Zdaniem Kolegium natomiast z opinii biegłego wynika jednak, że przedmiotowe kontenery nie są obiektami tymczasowymi, gdyż biegły nie stwierdził cech wskazujących, że ww. kontenery są wykorzystywane tymczasowo, ani przygotowywane do rozbiórki. Przeciwnie, stwierdził, że są wykorzystywane zgodnie ze swoim przeznaczeniem, a żeby je przenieść w inne miejsce konieczna byłaby przebudowa węzła betoniarskiego. Ponadto Kolegium podniosło, że w obowiązującym w 2021 r. porządku prawnym ukształtowała się linia orzecznictwa w zakresie opodatkowania obiektów kontenerowych - obiekty kontenerowe zostały wymienione w art. 3 pkt 5 u.p.b. jako tymczasowe obiekty budowlane, a w konsekwencji jako tymczasowe obiekty budowlane są pewną odmianą wszystkich trzech kategorii obiektów budowlanych (budynku, budowli, obiektu małej architektury), nie stanowią zaś odrębnych obiektów budowlanych. W rozpatrywanej sprawie przedmiotowe kontenery, z uwagi na to, że nie są trwale związane z gruntem nie są budynkami w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., natomiast ze względu na swoje funkcje nie są także obiektami małej architektury. Są to kontenery technologiczne o konstrukcji szkieletowej stalowej wydzielone z przestrzeni za pomocą obudowy z płyty warstwowej. Jednocześnie urządzenia, które znajdują się w ww. kontenerach nie służą eksploatacji tychże kontenerów, ale węzła betoniarskiego. Przedmiotowe urządzenia i instalacje nie stanowią więc integralnej całości z obiektami kontenerowymi, w których się znajdują. Jako kontenery technologiczne o konstrukcji szkieletowej stalowej wydzielone z przestrzeni za pomocą obudowy z płyty warstwowej, stanowią odrębny przedmiot opodatkowania i podlegają opodatkowaniu jako budowla w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., spełniając warunki obiektu budowlanego zawartego w art. 3 pkt 1 u.p.b., w stanie prawnym obowiązującym od 28 czerwca 2015 r., gdyż zostały wzniesione z użyciem wyrobów budowlanych - stali. W zakresie zasadności opodatkowania urządzeń technicznych (umieszczonych w kontenerze grzewczym wody, sterowniczym i na domieszki chemiczne) organ wyjaśnił, że w stanie prawnym od 28 czerwca 2015 r., zgodnie z art. 3 pkt 1 u.p.b., obiekt budowlany stanowi m.in. budowla wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Organ wskazał, że w spawie dowiedziono, że urządzenia techniczne, które znajdują się w wyżej opisanych kontenerach nie służą eksploatacji tych kontenerów, ale węzła betoniarskiego i zapewniają możliwość użytkowania budowli w postaci wyodrębnionego fizycznie przedmiotu materialnego - rzeczy, środka trwałego nazwanego jako "węzeł betoniarski", zgodnie z jego przeznaczeniem - jakim jest produkcja betonu, a zatem należy je opodatkować podatkiem od nieruchomości. W odniesieniu do zasieku na kruszywa i zasieku na przepady w złożonym odwołaniu Spółka nie zakwestionowała stanowiska organu w kwestii prawidłowości opodatkowania, jako budowli, obiektu - zasieku na kruszywa i zasieku na przepady. Również Kolegium nie dopatrzyło się w powyższej kwestii naruszenia tak przepisów u.p.o.l., jak i u.p.b. Kolegium wskazało, że opis tych zasieków sporządzony przez biegłego, znajdujący potwierdzenie w dokumentacji technicznej (projekt budowlano-wykonawczy konstrukcji dla zakładu produkcji betonu towarowego opr. przez mgr. inż. A. B.), przeczy pierwotnemu stanowisku Spółki, że zasieki te stanowią majątek ruchomy i nie są trwale związane z gruntem. Zdaniem Kolegium, przedmiotowe zasieki należy zatem zaliczyć do budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w powiązaniu z przepisami u.p.b., która w art. 3 pkt 3 do kategorii budowli zalicza wprost "konstrukcje oporowe". Za niezasadne Kolegium uznało także zarzuty odwołania dotyczące naruszenia art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 197 § 1 O.p. oraz art. 120 O.p. "poprzez dopuszczenie jako dowodu w sprawie opinii biegłego, która zawiera nieprawidłowe ustalenia i wnioski dotyczące stanu faktycznego oraz brak działania na podstawie przepisów prawa". W tym zakresie organ wyjaśnił, że celem opinii biegłego jest wyjaśnienie okoliczności faktycznych z punktu widzenia posiadanych przez biegłego wiadomości specjalnych, przy uwzględnieniu zebranego i udostępnionego biegłemu materiału dowodowego, a nie jego ocena prawna. Powołany biegły wydał opinię opisując, w jaki sposób węzeł betoniarski jest zbudowany, jaką rolę pełnią jego poszczególne części i w jakiej technologii zostały wykonane, natomiast ostateczne rozstrzygnięcie w zakresie kwalifikacji prawnej należało do organu podatkowego, który jedynie posiłkował się opinią biegłego. Na powyższą decyzję Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W treści skargi pełnomocnik Spółki zarzucił zaskarżonej decyzji: I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 197 § 1 O.p., poprzez utrzymanie w mocy decyzji, w której dopuszczono jako dowód w sprawie opinię biegłego {dalej: "Opinia"), która zawiera nieprawidłowe ustalenia i wnioski dotyczące stanu faktycznego oraz brak działania na podstawie przepisów prawa; b. art. 120 O.p., poprzez wydanie rozstrzygnięcia, które nie znajduje oparcia w przepisach prawa materialnego; II. naruszenie prawa materialnego, tj.: a. art. la ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. - w brzmieniu obowiązującym w 2021 r. w zw. z art. 3 pkt 1 i 3 u.p.b. - w brzmieniu obowiązującym w 2021 r., poprzez błędną wykładnię i zakwalifikowanie węzła betoniarskiego należącego do Spółki w całości do kategorii "budowli" jako wolnostojące urządzenie techniczne, podczas gdy jest on trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiada fundamenty oraz dach, tj. spełnia ustawową definicję budynku; b. art. la ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 oraz art. 3 pkt 3 u.p.b., poprzez zakwalifikowanie do kategorii "budowli" instalacji zlokalizowanych wewnątrz budynku jako odrębnych od budynku przedmiotów opodatkowania; c. naruszenie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1, pkt 3 i 5 u.p.b. poprzez błędną wykładnię i zakwalifikowanie do kategorii "budowli" spornych obiektów należących do Spółki, które nie są wprost wskazane w definicji budowli. Wobec zarzucanych naruszeń prawa, pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Sąd zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona, bowiem organ podatkowy nie naruszył ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego, a w szczególności przepisów wskazanych w zarzutach skargi. Wymienioną wcześniej decyzją z 12 sierpnia 2025 r. Prezydent Miasta S. określił spółce z o.o. A. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2021 r. przyjmując do obliczenia kwoty podatku trzy kategorie przedmiotów opodatkowania, a mianowicie: grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą w formie kontenerów socjalno-biurowych oraz wiele różnego rodzaju budowli. Przedmiotem sporu nie są rzeczy z dwóch pierwszych kategorii, czyli grunty i budynki wymienione w decyzji. Nie są też nim wszystkie opodatkowane budowle, lecz ich część, a mianowicie składający się z kilku elementów węzeł betoniarski oraz trzy kontenery, to jest kontener grzewczy wody, kontener sterowniczy i kontener na domieszki chemiczne. W ocenie organu podatkowego węzeł betoniarski jest jedną budowlą, wolnostojącym urządzeniem technicznym stanowiącym jedną rzecz, jeden przedmiot materialny samoistny pod względem technicznym, choć składający się z wielu elementów, natomiast według Spółki obiekt w postaci węzła betoniarskiego spełnia wszystkie przesłanki do zakwalifikowania go podatkowo jako budynku, zatem podstawą jego opodatkowania nie powinna być jego wartość lecz powierzchnia użytkowa. Co do powyższych kontenerów, to według organu są one odrębnymi budowlami i podstawą ich opodatkowania jest ich cała wartość obejmująca także urządzenia znajdujące się w ich wnętrzach, zaś według Spółki kontenery te nie są ani budynkami, ani budowlami, a zatem wcale nie podlegają opodatkowaniu lub co najwyżej opodatkowaniu mogą podlegać ich części budowlane, czyli fundamenty i obudowy. Należy zwrócić uwagę, że rozpatrywany obecnie spór był już przedmiotem oceny zarówno tutejszego Sądu, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach dotyczących opodatkowania tego samego obiektu w latach wcześniejszych, w tym w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2016 (zob. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2022 r., III FSK 2136/21, uchylający wcześniejszy wyrok tutejszego Sądu niekorzystny dla Spółki i wydany w jego następstwie wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 grudnia 2024 r. I SA/Łd 660/24). Zasadnym jest odwołanie się w znacznej mierze do argumentacji zawartej w wyżej wymienionym wyroku z 10 grudnia 2024 r., skoro został on wydany w takim samym stanie faktycznym i prawnym, zarzuty obecnie wniesionej skargi są zbieżne z zarzutami skargi wniesionej od tego wcześniejszego wyroku, a Sąd obecnie rozpatrując skargę uznaje w całości za zasługujące na aprobatę stanowisko i argumentację przedstawioną w tym wcześniejszym wyroku. A zatem w odniesieniu do spornego zagadnienia polegającego na właściwym zakwalifikowaniu na potrzeby opodatkowania obiektu w postaci węzła betoniarskiego Sąd zgadza się ze stwierdzeniem, że o identyfikowaniu dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, jako jednego obiektu budowlanego, w przypadku złożonych konstrukcji gospodarczych, decydować winno to czy wszystkie jej elementy składają się na jeden wyodrębniony fizycznie przedmiot materialny – rzecz. Dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, stosując posiłkowo, co niekiedy jest konieczne, uregulowanie art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020r. poz. 1740 ze zm.), będzie przez to należało rozumieć obiekt wyodrębniony spośród innych obiektów, który umożliwia samoistne potraktowanie go jako przedmiotu opodatkowania. Jeżeli zostanie stwierdzone, że jest on budynkiem, wówczas podstawę opodatkowania stanowić będzie powierzchnia użytkowa, zaś w przypadku uznania za budowlę, jego wartość. Aby dany obiekt mógł zostać uznany za przedmiot opodatkowania musi mieć postać materialną oraz cechować się samoistnością, czyli takim zindywidualizowaniem i wyodrębnieniem od innych obiektów, że w stosunku do niego spełnione będą kryteria umożliwiające ustalenie podstawy opodatkowania. W ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo w pierwszej kolejności ustaliły, czy przedmiotowy węzeł betoniarski stanowi jedną rzecz, a dalej, czy węzeł betoniarski jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 u.p.b., a jeżeli tak, to czy stanowi on budynek bądź budowlę w rozumieniu ustawy podatkowej, czy też w ogóle nie podlega opodatkowaniu. Przeprowadzając analizę w kierunku rozstrzygnięcia, czy węzeł betoniarski stanowi jedną rzecz organy zasadnie posiłkowały się treścią art. 45 i art. 47 § 2 Kodeksu cywilnego oraz informacjami zawartymi w opinii biegłego z dnia 5 marca 2023r., której strona w toku postępowania nie zdołała podważyć, finalnie dochodząc do konkluzji, że wszystkie części składowe (poszczególne elementy) ciągu produkcyjnego, zgrupowane w jednym miejscu, są (w ujęciu cywilistycznym) powiązane fizycznie i funkcjonalnie, tak że tworzą razem gospodarczą całość składającą się na jeden wyodrębniony fizycznie przedmiot materialny o nazwie węzeł betoniarski. Obiekt ten stanowi niepodzielny przedmiot opodatkowania, jego poszczególne elementy (części składowe jednej rzeczy) nie mogą być odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego lub odłączanego. Wskazany obiekt ma postać materialną, cechuje się samoistnością - w stosunku do niego spełnione są kryteria umożliwiające ustalenie podstawy opodatkowania, nie ma możliwości jego podzielenia na potrzeby opodatkowania, gdyż stanowi niepodzielną rzecz. Organy trafnie wywiodły, że wszystkie elementy węzła betoniarskiego stanowią jedną fizyczną i użytkową całość o określonej funkcji gospodarczej. A brak którejkolwiek z części składowych węzła betoniarskiego powodowałoby, że oceniany zespół elementów nie nadawałby się do użytku, do jakiego został wybudowany, czyli do produkcji betonu, a co za tym idzie doszłoby zarówno do istotnej zmiany całości (węzła betoniarskiego), jak i do istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Wytwórnia betonu, jako zintegrowana instalacja przemysłowa, istnieje i funkcjonuje w niezmienionej formie od momentu jej powstania, z wykorzystaniem wszystkich urządzeń składowych. Zasadnie też organy, wskazując na decyzję Starosty z dnia 17 maja 2000 r., (zmienionej decyzją z dnia 20 lipca 2001 r.), którą zatwierdzono projekt budowlany wytwórni betonu towarowego wraz z urządzeniami technicznymi, oraz decyzję z dnia 14 listopada 2002 r., którą udzielono pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej wytwórni, argumentowały, że niewątpliwie fundamenty żelbetonowe i konstrukcja nośna stalowa zostały wzniesione (w znaczeniu wybudowane) w procesie budowlanym. Zaś maszyna betoniarska (w obudowie z płyt warstwowych) wraz z zgarniarkami, została osadzona (w sposób trwały) w fundamentach przy pomocy nóg wykonanych z kształtowników stalowych. Nie jest więc możliwe odłączenie maszyny betoniarskiej, której nogi wykonane z kształtowników stalowych posadowiono na fundamencie żelbetowym, monolitycznym typu blokowego z betonu konstrukcyjnego klasy B20, stal zbrojeniowa klasy A-III gatunek 34GS (informacje zawarte na str. 7 opinii biegłego). Biorąc pod uwagę powyższe węzeł betoniarski stanowiący odrębny przedmiot materialny jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 u.p.b. Prawidłowo też organy wywiodły, że omawiany obiekt ma cechy budowli, a nie budynku, jak twierdzi Spółka uważając, że sporny obiekt jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych i posiada dach. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., jako budynek należy traktować obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (art. 3 pkt 2 u.p.b.) przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Zgodnie zaś z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Poddając analizie materiał sprawy, w tym opinię biegłego, w kontekście powyższych regulacji oraz mając na uwadze aktualne stanowisko judykatury, w tym wyrok TK z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 48/15, uchwałę NSA z dnia 29 września 2021 r., sygn. akt III FPS 1/21, w ocenie Sądu organy trafnie oceniły, że obudowa maszyny betoniarskiej nie spełnia cechy wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych z uwagi na brak części dolnej obudowy. Obudowa maszyny betoniarskiej, umieszczona kilka metrów nad poziomem gruntu, posiada jedynie przegrody boczne i dach, zaś usytuowany w dolnej części obudowy lej spustowy, nie może być uznany za przegrodę budowlaną, wydzielającą obudowę mieszalnika z przestrzeni. Jest to część innego elementu węzła betoniarskiego - maszyny betoniarskiej, a nie część jej obudowy, zatem nie jest to element "domykający" obudowę maszyny betoniarskiej w znaczeniu trwałego oddzielenia od jej zewnętrznego otoczenia. Nadto omawiana obudowa, nie jest trwale związana z gruntem i nie posiada fundamentów. Organy trafnie zwróciły uwagę, iż w projekcie architektoniczno-budowlanym stanowiącym załącznik do decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i o pozwoleniu na budowę z dnia 17 maja 2000 r., w odniesieniu do maszyny betoniarskiej ze zgniatarką, silosami na cement wynika, że fundament został wykonany pod ładowarkę kruszywa, zasobników na cement i nogi maszyny betoniarskiej. Fundament, jak wskazał biegły, posiada maszyna betoniarska. Konstrukcja nośna węzła betoniarskiego jest trwale związana z gruntem. Obudowa maszyny betoniarskiej jest przymocowana do elementów konstrukcji nośnej maszyny betoniarskiej i ma jedynie zapewnić ochronę przed wpływem warunków atmosferycznych i umożliwić produkcję betonu przy temperaturach ujemnych panujących na zewnątrz. Zachowanie statyki i wytrzymałości obudowy maszyny betoniarskiej jest zapewnione poprzez mocowanie płyt warstwowych do elementów konstrukcji nośnej maszyny betoniarskiej jako elementy samonośne. Przedmiotowa obudowa, którą Spółka uznaje za budynek, nie jest osadzona w fundamentach, gdyż płyty, z których jest ona wykonana, zamocowane są do konstrukcji nośnej maszyny betoniarskiej, a nie do fundamentów. A zatem prawidłowa jest w powyższym zakresie analiza materiałów sprawy i końcowa konkluzja organów, że obiektu budowlanego - węzła betoniarskiego, składającego się z maszyny betoniarskiej, obudowy maszyny betoniarskiej, konstrukcji nośnej z zespołem podestów, estakad i pomostów, zgarniarki i podciągarki kruszywa z zasieków, instalacji rurociągów i podajników, który ma dach jedynie nad niewielkim fragmentem węzła - obudową maszyny betoniarskiej, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych jedynie częściowo (jedynie w zakresie jednego elementu węzła betoniarskiego - obudowy maszyny betoniarskiej i to nie ze wszystkich stron), posiada fundamenty pod jednym tylko elementem (maszyną betoniarską), nie można uznać za budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Wyodrębniony fizycznie przedmiot materialny - rzecz, środek trwały nazwany dla potrzeb sprawy węzłem betoniarskim, nie spełnia przesłanek zawartych w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., pozwalających na zakwalifikowanie go do kategorii "budynku" i opodatkowanie, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., jego powierzchni użytkowej, jak domaga się tego Spółka. Skoro zatem organy prawidłowo ustaliły, że wszystkie elementy złożonej konstrukcji - węzła betoniarskiego składają się na jeden wyodrębniony fizycznie przedmiot materialny - rzecz, będącą obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 u.p.b., a zarazem nie będącą budynkiem, ani obiektem małej architektury, to musiały rozstrzygnąć, czy jest on budowlą i czy podlega opodatkowaniu. W ocenie organów wyodrębniony fizycznie przedmiot materialny - rzecz, posiada cechy obiektów wymienionych wprost jako przykład budowli w art. 3 pkt 3 u.p.b. - "wolno stojącego urządzenia technicznego". Opierając się na ukształtowanych judykatach organy stwierdziły, że wszystkie elementy złożonej konstrukcji - węzła betoniarskiego, składającego się z maszyny betoniarskiej, obudowy maszyny betoniarskiej, konstrukcji nośnej z zespołem podestów, estakad i pomostów, zgarniarki i podciągarki kruszywa z zasieków, instalacji rurociągów i podajników - składają się na jeden wyodrębniony fizycznie przedmiot materialny - rzecz, który jest obiektem budowlanym i który jako kompletny służy produkcji betony, a zatem należy przyjąć, że węzeł ten jest mechanizmem składającym się z zespołu elementów o charakterze technicznym służącym do wytwarzania betonu, a co za tym idzie jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. - wolno stojącym urządzeniem technicznym. W konsekwencji należy go również uznać za budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Organy doszły do aprobowanego przez Sąd wniosku, że wyodrębniony fizycznie przedmiot materialny – rzecz, węzeł betoniarski stanowi budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i powinien być opodatkowany według zasad wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, tj. od ich wartości, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalonej na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiącą podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszoną o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartości z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego, nie zaś powierzchni użytkowej jednego z jego elementów - obudowy maszyny betoniarskiej. W ocenie Sądu na aprobatę zasługuje również argumentacja organów prowadząca do stwierdzenia, że kontenery: grzewczy wody, sterowniczy, na domieszki chemiczne, nie mogą, jak chciałaby strona, być zaliczane do tymczasowych obiektów budowlanych wskazanych w art. 3 pkt 5 u.p.b., w związku z czym nie mogą również stanowić budowli, o ile nie są jednocześnie wymienione wprost w definicji budowli w art. 3 pkt 3 u.p.b. Alternatywnie Spółka wskazała, że mobilne kontenery można zaklasyfikować jako części budowlane i/lub fundamenty, tj. kontenerowe obudowy dla urządzeń zlokalizowanych wewnątrz właśnie ww. kontenerów a w tym wypadku wartość urządzeń powinna zostać wyłączona z podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Niewątpliwie, jak wywiodły organy wspierając się opinią biegłego, której jak już Sąd wcześniej zauważył strona nie podważyła, przedmiotowe kontenery nie stanowią tymczasowych obiektów budowlanych, ich cechy nie wskazują również, aby były przygotowane do rozbiórki, są wykorzystywane zgodnie ze swoim przeznaczeniem, a żeby je przenieść w inne miejsce konieczna byłaby przebudowa węzła betoniarskiego. Są to kontenery technologiczne o konstrukcji szkieletowej stalowej wydzielone z przestrzeni za pomocą obudowy z płyty warstwowej. Przedmiotowe kontenery z uwagi na fakt, iż nie są trwale związane z gruntem nie są budynkami w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., natomiast ze względu na funkcje nie są także obiektami małej architektury. Są to kontenery technologiczne o konstrukcji szkieletowej stalowej wydzielone z przestrzeni za pomocą obudowy z płyty warstwowej. Jednocześnie urządzenia, które znajdują się w ww. kontenerach nie służą eksploatacji tychże kontenerów, ale węzła betoniarskiego. Przedmiotowe urządzenia i instalacje nie stanowią więc integralnej całości z obiektami kontenerowymi, w których się znajdują. Organy trafnie wywiodły, że wykorzystanie budowli w postaci wyodrębnionego fizycznie przedmiotu materialnego – rzeczy - węzła betoniarskiego, do realizacji określonego zadania gospodarczego (realizacji funkcji użytkowej), jakim jest produkcja betonu, wymaga technicznego powiązania - budowli (wolnostojącego urządzenia technicznego) z urządzeniami umieszczonymi w kontenerze grzewczym wody, kontenerze sterowniczym i kontenerze na domieszki chemiczne. A skoro tak, to urządzenia techniczne umieszczone w kontenerze grzewczym wody, kontenerze sterowniczym i kontenerze na domieszki chemiczne stanowią całość techniczno-użytkową budowli - wyodrębnionego fizycznie przedmiotu materialnego - rzeczy, środka trwałego nazwanego jako węzeł betoniarski, zatem ich wartość winna zostać uwzględniona w opodatkowaniu budowli - węzła betoniarskiego. Z tych wszystkich względów nie są zasadne podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Poddając kontroli niniejszą sprawę w kontekście podniesionych w skardze zarzutów naruszenia postanowień O.p. Sąd ocenił, że organy podatkowe działając na podstawie przepisów prawa podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Wyczerpujący materiał dowodowy został poddany wnikliwej ocenie, uwzględniającej swobodną ocenę dowodów i w jej granicach. Nie była to ocena powierzchowna, ani jednostronna. Strona nie przedstawiła kontrdowodów, ani argumentacji, która w kontekście całokształtu okoliczności faktyczno – prawnych podważyłaby stanowisko organów. W szczególności nie jest uzasadniony zarzut o wadliwości opinii biegłego, czego konsekwencją miało być wadliwe ustalenie stanu faktycznego. Biegły dokładnie opisał konstrukcję węzła betoniarskiego i przecież opis ten nie jest podważany. Spółka podważa natomiast wnioski wyprowadzone przez organy z opisu węzła betoniarskiego. Na podstawie zgromadzonych dowodów, w tym opinii biegłego, organy prawidłowo wywiodły, że węzeł ten jest jedną rzeczą, choć złożoną, składającą się z wielu elementów, a obudowa jest jedynie nad (i z boków) jednym z elementów tej rzeczy złożonej a nie nad całym węzłem, a ponadto nie zamyka przestrzeni od dołu. Prawidłowy jest zatem wniosek organów, że nie można mówić o budynku wydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród, bo brak takiego wydzielania od dołu i brak fundamentów tej obudowy. Fundament posiada maszyna betoniarska, a nie obudowa nad jej fragmentem. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. mko