I SA/Łd 1005/06

Dnia 7 listopada 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w Wydziale I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, , , po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy w Wydziale I ze skargi M. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a - odrzucić skargę Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. M. C. reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 7 sierpnia 2006r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do nadesłania w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania dowodu uiszczenia przy wniesieniu skargi wpisu stałego. Stosowne wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 16 sierpnia 2006r., lecz pomimo upływu zakreślonego terminu nie zostało ono wykonane. W dniu 22 sierpnia 2006r. pełnomocnik M. C. złożył natomiast w jego imieniu oświadczenie o cofnięciu skargi oraz wniósł o umorzenie postępowania w sprawie. Z tej przyczyny zauważyć należy, iż art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., stanowi, że skarżący może cofnąć skargę, zaś cofnięcie skargi wiąże sąd. W razie skutecznego cofnięcia skargi przez skarżącego stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd zobowiązany jest wydać postanowienie o umorzeniu postępowania. Powyższy wniosek nie mógł zostać jednakże rozpatrzony z uwagi na nie uiszczenie wymaganego wpisu stałego od skargi przez pełnomocnika strony będącego adwokatem. Wynika to stąd, iż strona może cofnąć skargę jedynie wówczas, gdy została ona skutecznie wniesiona, a więc w razie skutecznego wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego. Natomiast w wypadku, gdy skarga jest dotknięta brakiem uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu, w tym brakiem fiskalnym, jej merytoryczne rozpatrzenie, a w konsekwencji również wniosku skarżącego jest niedopuszczalne. Stosownie bowiem do treści z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi w myśl § 2 tegoż przepisu są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Z treści art. 219 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 212 § 1 p.p.s.a. z kolei wynika, iż wpis taki należy uiścić przy wniesieniu do sądu skargi jako pisma podlegającego opłacie. Jeżeli pismo podlegające opłacie stałej wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego nie zostało należycie opłacone, to zgodnie z art. 221 p.p.s.a. odrzuca się je bez wezwania o uiszczenie opłaty. Pod pojęciem opłaty stałej należy natomiast rozumieć taką opłatę sądową, której wysokość jest stała, czyli taka sama, jednakowa. Wyrażenie "opłata stała", użyte w wymienionym przepisie oznacza zatem "wpis stały". Rodzaje, wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi określają zaś z mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 233 p.p.s.a. przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Tym samym wpis określony przez to rozporządzenie, jako wpis stały, odpowiada pojęciu opłaty stałej w rozumieniu art. 221 p.p.s.a. Sytuacja taka ma natomiast niewątpliwie miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż z uwagi na to, że skarga strony dotyczy postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia podlega ona wpisowi stałemu w wysokości 100 zł. Wobec powyższego na podstawie art. 221 p.p.s.a. w związku z art. 220 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.