I SA/Łd 1008/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Protokolant: asystent sędziego Marta Aftowicz-Korlińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2014 roku sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w Ł. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: bezskuteczności deklaracji korygujących dla podatku od towarów i usług VAT-7 za okresy od stycznia do grudnia 2008 r. postanawia: odrzucić skargę. A SA w Ł. złożyła [...] r. wniosek o zwrot nadpłaty w podatku od towarów i usług VAT-7 za okres od grudnia 2007 r. do grudnia 2008 r., w trybie art. 74 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej "Ordynacja podatkowa"). Do wniosku załączone zostały korekty deklaracji VAT-7 za poszczególne miesiące wymienionego okresu. Zdaniem podatnika refakturowane przez niego na leasingobiorcę usługi ubezpieczeń majątkowych i komunikacyjnych stanowiły niezależną usługę od usługi leasingu i powinny korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Powołując się zatem na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 17 stycznia 2013 r. w sprawie C–224/11, wnioskodawca uznał, że zapłacony z tego tytułu podatek VAT stanowi nadpłatę. Postanowieniem z [...]r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł., powołując się na art. 216–217 oraz art. 81b § 1 pkt 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, postanowił o bezskuteczności złożonych przez podatnika deklaracji korygujących. W uzasadnieniu Naczelnik wskazał, że postanowieniem z [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. wszczął postępowanie kontrolne wobec strony w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. Korekty deklaracji załączone do wniosku o zwrot nadpłaty zostały zatem złożone w trakcie ww. postępowania kontrolnego. Tym samym, wobec treści art. 81b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 14c ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jednolity: Dz.U. z 2011 r. nr 41, poz. 214 ze zm.), korekty te nie wywoływały skutków prawnych. Pełnomocnik skarżącej spółki, opierając się na zawartym w postanowieniu z [...] r. pouczeniu, wystąpił do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na to wezwanie organ podatkowy podtrzymał stanowisko, które wyraził w powołanym wyżej postanowieniu. W skardze do tutejszego sądu na powołane postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego, spółka A wniosła o uchylenie tego postanowienia, zarzucając organowi podatkowemu naruszenie art. 14c ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej oraz art. 74, art. 81 i art. 81b Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie przypomnieć należy, że obowiązkiem sądu, do którego wpłynęła skarga, jest w pierwszej kolejności zbadanie jej dopuszczalności. Badanie to polega w szczególności na ustaleniu czy sprawa przedstawiona pod rozstrzygnięcie sądu mieści się w zakresie jego właściwości. Katalog spraw rozpatrywanych przez sądy administracyjne zawiera art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270; dalej "p.p.s.a."). Wśród aktów poddanych kontroli sądów administracyjnych wymienione zostały między innymi postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Pozostaje zatem ustalić, czy objęte skargą postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z [...] r. mieści się w katalogu rozstrzygnięć wymienionych w powołanym przepisie. Po pierwsze zauważyć należy, że postanowienia wydane w toku postępowania administracyjnego są zaskarżalne zażaleniem tylko, gdy ustawa wprost przewiduje taką możliwość. W postępowaniu podatkowym stanowi o tym wprost art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie poza sporem jest, że żaden przepis Ordynacji podatkowej nie daje podatnikowi możliwości złożenia zażalenia na postanowienie, którego przedmiotem jest stwierdzenie bezskuteczności korekty deklaracji podatkowej. Po wtóre – zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania, ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Jest to jedno z postanowień rozstrzygających kwestie wynikające w toku postępowania, o których mowa w art. 237 Ordynacji podatkowej. Ewentualne podważenie jego zasadności będzie zatem możliwe dopiero w toku rozpoznania zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania podatkowego, wydane na podstawie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej. Reasumując, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które nie służy zażalenie, które nie kończą postępowania, albo nie rozstrzygają sprawy co do istoty, w ogóle nie mogą być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego ma taki właśnie charakter. Skarga spółki A jest zatem niedopuszczalna. Na marginesie wyjaśnić należy, że na zaskarżalność kwestionowanego postanowienia nie mają wpływu błędne pouczenia zawarte zarówno w tym postanowieniu, jak i w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Błędne pouczenie organu podatkowego nie może modyfikować przepisów prawa; w tej sprawie – nie może sprawić, że droga sądowa stanie się dopuszczalna. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji. P.C.