I SA/Łd 1017/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: sędzia WSA Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do grudnia 2006 r. p o s t a n a w i a : wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. A. B. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r., [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do grudnia 2006 r. w łącznej kwocie 564.792,00 zł. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie, a zatem wysokość zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji, niewstrzymanie jej wykonania może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ponadto skarżąca podniosła, że z uwagi na sytuację majątkową złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, który został uwzględniony przez Sąd. Tym samym w toku badania zasadności przyznania zwolnienia, została ustalona niemożność poniesienia kosztów sądowych bez uszczerbku koniecznego dla utrzymania skarżącej. Konkludując wniosek skarżąca stwierdziła, że niewstrzymanie wykonania decyzji, dające możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego, może spowodować wyrządzenie znacznej szkody w jej majątku. Zdaniem skarżącej jest to tym bardziej prawdopodobne, że skarga podnosi szereg zarzutów w zakresie naruszenia prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Wskazany przepis zawiera zamknięty katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: 1) wyrządzenia znacznej szkody lub 2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi tu o zagrożenia, które niekoniecznie muszą występować w dacie rozpoznawania wniosku, lecz których można się spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym. Obowiązek wykazania zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy, stąd uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie jest zasadne. Pod pojęciem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków rozumie się taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LEX nr 281811). Chodzi zatem m.in. o sytuację, w której wykonanie zaskarżonej decyzji prowadzić będzie do zakończenia prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej, a w konsekwencji utraty przez nią jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., FZ 136/04, niepubl.). Podzielając w całości przedstawione wyżej poglądy NSA, należy uznać, że okoliczności ujawnione przez stronę uzasadniają w wystarczającym stopniu istnienie przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wartość należności podatkowych dochodzonych od skarżącej i kwestionowanych przed WSA w Ł. wynosi 564.792,00 zł. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, strona wskazała na przyznane jej prawo pomocy. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy, załączonego do akt sprawy, wynika, że skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z 6-letnią córką M. D., którą utrzymuje i wychowuje jako osoba samotnie wychowująca dziecko. Nie posiada żadnego majątku, uzyskuje dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 1.317 zł brutto. Ponadto spłaca kredyt odnawialny w rachunku osobistym na kwotę 60.000 zł oraz kredyt konsumpcyjny, do spłaty pozostaje jej około 120.000 zł. Z tytułu posiadanych udziałów (10%) w Spółce A nie otrzymuje żadnych dochodów. W chwili obecnej Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej. Dodatkowo skarżąca wyjaśniła, że przeznacza na wyżywienie kwotę rzędu ok. 500 zł. Ponosi także wydatki związane z dodatkowymi zajęciami dla córki w wysokości 80 zł oraz wydatki związane z mediami w łącznej kwocie 180 zł. Opłaca ponadto polisę emerytalną, przeznaczając na ten cel kwotę 209 zł. Mając na uwadze trudną sytuację rodzinną i majątkową skarżącej, w połączeniu z argumentacją przedmiotowego wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu, Sąd doszedł do przekonania, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz związane z tym zajęcia ruchomości i rachunków bankowych skarżącej przed zakończeniem postępowania w niniejszej sprawie, stwarzać będzie dla strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych względów na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. P.Z-C.