I SA/Łd 1019/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi A w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie m.in. art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej jako: O.p.), art. 6o ust. 1 i art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1289 – dalej jako: u.u.c.p.g.) po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej A z siedzibą w Ł. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., uchyliło decyzję organu I instancji w części, w jakiej określono SM A w Ł. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 21A w kwocie 404,00 zł miesięcznie od 1 października (tiret 6), i w tym zakresie określiło SM A w Ł. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na ww. nieruchomości w kwocie 404,00 zł miesięcznie od dnia 1 października 2016 r., w pozostałej części utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił ustalony w sprawie stan faktyczny. Przypomniał, iż decyzją z dnia [...] r., wydaną w ramach postępowania wszczętego z urzędu, Prezydent Miasta Ł. określił stronie wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na opisanej nieruchomości wskazując, że wynosi ona: - 420,00 zł miesięcznie za okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 stycznia 2015 r.; - 420,00 zł miesięcznie za okres od dnia 1 lutego 2015 r. do dnia 29 lutego 2016 r.; - 464,00 zł miesięcznie za okres od dnia 1 marca 2016 r. do dnia 31 maja 2016 r.; - 436,00 zł miesięcznie za okres od dnia 1 czerwca 2016 r. do dnia 31 lipca 2016 r.; - 376,00 zł miesięcznie za okres od dnia 1 sierpnia 2016 r. do dnia 30 września 2016 r.; - 404,00 zł miesięcznie za okres od dnia 1 października. W uzasadnieniu decyzji powołano się na art. 6o ust. 1 u.u.c.p.g. oraz inne przepisy prawa materialnego, z których wywiedziono istnienie podstaw do wydania powyższego rozstrzygnięcia w stanie faktycznym ustalonym w tej sprawie. Spółdzielnia Mieszkaniowa A w Ł. złożyła odwołanie kwestionując decyzję organu I instancji w części dotyczącej naliczania odsetek za opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od dnia 01.01.2014r. do 01.02.2016r. W ocenie strony, organ I instancji naliczył te odsetki bez uwzględnienia okoliczności, że Miejskie Centrum Medyczne "A." w Ł. uiszczało regularnie opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi od dnia 1 stycznia 2014 r. W związku z tym strona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji w części dotyczącej naliczania odsetek, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzupełnieniu odwołania strona poinformowała na piśmie, że w dniu 28 marca 2017 r. uregulowała należność wynikającą z przedmiotowej decyzji, w tym w odniesieniu do lokalu użytkowanego przez Miejskie Centrum Medyczne "A." (wcześniej Miejską Przychodnię "B." w Ł.). Strona dodała, że "opłata za odpady komunalne za przedmiotowy lokal użytkowy, została pobrana dwukrotnie przez UMŁ" i wnosi o dokonanie jej zwrotu, powołując się na następstwo prawne Miasta Łodzi wynikające § 10 pkt 3 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] października 2015 r. w sprawie likwidacji Miejskiej Przychodni "B." w Ł.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło decyzję organu I instancji w części, w jakiej określono stronie wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od 1 października (tiret 6), i w tym zakresie określiło wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na ww. nieruchomości w kwocie 404,00 zł miesięcznie od dnia 1 października 2016 r., w pozostałej części utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Przytaczając przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie, m.in. art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 6c ust. 2, art. 6h, art. 6i ust. 1 pkt 2, art. 6j, art. 6k ust. 1 pkt 2, art. 6m, art. 6o u.u.c.p.g., uchwałę Rady Miejskiej w Ł. nr [...] z dnia[...] lipca 2012 r. (Dz.Urz.Woj.Ł.. poz. [...]), uchwałę Rady Miejskiej w Ł. nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. (Dz.Urz.Woj.Ł.. poz. [...]- uchwała ta obowiązywała od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2015 r.), uchwałę Rady Miejskiej w Ł. nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. (Dz.Urz.Woj.Ł.. poz. [...] - obowiązującą od dnia 1 stycznia 2016 r.) i po dokonaniu gruntownej analizy dokumentów załączonych do akt przedmiotowej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. potwierdziło ustalenia organu I instancji prowadzące do uznania, że zachodzą podstawy do określenia SM A w Ł. wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na przedmiotowej nieruchomości od dnia 1 stycznia 2014 r. Jednocześnie SKO doszło do wniosku, że także sama kwota opłaty należnej za poszczególne okresy została prawidłowo obliczona przez organ I instancji (z tym jedynie zastrzeżeniem, iż ostatni z przedziałów czasu przyjętych w zaskarżonej decyzji został wskazany nieprecyzyjnie, tj. bez oznaczenia roku kalendarzowego w dacie początkowej). Kolegium odnotowało, iż strona aprobuje zasadność określenia jej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na ww. nieruchomości oraz zakres czasowy i kwotowy ciążącego na niej obowiązku, czego potwierdzeniem jest treść jej podań złożonych na etapie postępowania odwoławczego, a przede wszystkim sam fakt uiszczenia należności głównej z tego tytułu na podstawie nieostatecznej decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż z zebranego materiału dowodowego wynika bezspornie, że przedmiotowy grunt jest zabudowany budynkiem handlowo-usługowym i stanowi nieruchomość, na której nie zamieszkują mieszkańcy, ale powstają odpady komunalne (w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez najemców lokali wchodzących w jej skład). Zgodnie z wpisami w księdze wieczystej jest on własnością Gminy Miejskiej Ł. w użytkowaniu wieczystym SM A w Ł.. Powyższy stan faktyczny istniał już w dniu 1 stycznia 2014 r. i od tej daty nie uległ zmianie. Uwzględniając zaś zapisy ustawy (art. 2 ust. 1 pkt 4 u.u.c.p.g.) właścicielem przedmiotowej nieruchomości w rozumieniu art. 6h i art. 6m ust. 1 u.u.c.p.g., a tym samym podmiotem zobowiązanym do ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i do złożenia deklaracji o wysokości tej opłaty, jest użytkownik wieczysty gruntu, czyli SM A w Ł., nie zaś najemcy lokali użytkowych niestanowiących odrębnego od gruntu przedmiotu własności. Kolegium przypomniało niekwestionowane ustalenia, iż w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. na przedmiotowej nieruchomości powstawały odpady komunalne, a pomimo tego dopiero w dniu 11 lutego 2016 r. (nie zaś w dniu 4 marca 2016 r., jak błędnie przyjął Prezydent Miasta Ł.) SM A w Ł. wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku złożenia deklaracji, o której mowa w art. 6m ust. 1 u.u.c.p.g. Kolegium podkreśliło, iż opisany fakt niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi samoistną przesłankę określenia wysokości tej opłaty w drodze decyzji administracyjnej, w oparciu o art. 6o ust. 1 u.u.c.p.g. Odrębna przesłanka wydania ww. decyzji wiąże się z sytuacją, gdy zachodzą uzasadnione wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu I instancji, iż w niniejszej sprawie występują obie okoliczności przewidziane w powołanym przepisie, które jednak odnoszą się do różnych przedziałów czasu, tj. odpowiednio: okresu poprzedzającego miesiąc, w którym strona złożyła pierwszą deklarację, oraz okresu zapoczątkowanego przez to zdarzenie, podzielonego z kolei na krótsze odcinki czasowe z uwzględnieniem dat złożenia przez stronę kolejnych deklaracji w dniach: 4 marca 2016r., 14 czerwca 2016r., 12 sierpnia 2016r. i 12 października 2016r. Kolejną kwestią, jaką organ odwoławczy musiał zbadać po ustaleniu podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i potwierdzeniu istnienia przesłanek do wydania decyzji na podstawie art. 6o ust. 1 u.u.c.p.g., była prawidłowość określenia wysokości opłaty za poszczególne okresy, począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r., który organ I instancji przyjął w swoim rozstrzygnięciu jako datę początkową. Organ odwoławczy stwierdził, iż w świetle powyższego nie budzi wątpliwości zasadność skorygowania wysokości opłaty obliczonej samodzielnie przez SM A i podanej w deklaracji złożonej w dniu 4 marca 2016 r. oraz następnych deklaracjach. We wszystkich tych przypadkach, odnoszących się odpowiednio do okresów: od dnia 1 marca 2016 r. do dnia 31 maja 2016 r., od dnia 1 czerwca 2016 r. do dnia 31 lipca 2016 r., od dnia 1 sierpnia 2016 r. do dnia 30 września 2016 r. i od dnia 1 października 2016 r., konieczne było powiększenie opłaty zadeklarowanej przez stronę o 30,00 zł (przy wysokości stawki 15,00 zł), z takiego powodu, że wskazana przez nią częstotliwość odbioru odpadów komunalnych zbieranych nieselektywnie w pojemniku o pojemności 120 l (2 razy w miesiącu) stoi w sprzeczności z treścią przepisu § 1 pkt 1 lit. b uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ł.z dnia [...] listopada 2015 r., który wiążąco ustala inną częstotliwość odbierania odpadów komunalnych tego rodzaju z nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (4 razy w miesiącu). Jednocześnie, w oparciu o przeprowadzoną analizę całokształtu materiału dowodowego zebranego w tej sprawie przez organ I instancji, Kolegium doszło do wniosku, że organ ten poprawnie określił SM A w Ł. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi także za okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 29 lutego 2016 r., i to niezależnie od tego, że pominął milczeniem wejście w życie, z dniem 1 stycznia 2016 r., uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ł., która uchyliła i od tej daty zastąpiła powołaną w podstawie prawnej i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w Ł., gdyż wysokość stawek opłaty jest w obu wskazanych uchwałach jednakowa (powyższa uwaga odnosi się do całego okresu od dnia 1 stycznia 2016 r.). W odniesieniu do okresu od dnia 1 lutego 2014 r. do dnia 29 lutego 2016 r., zrekonstruowano takie okoliczności jak: ilość i objętość pojemników na odpady komunalne znajdujących się w tym czasie na nieruchomości, sposób zbierania w nich odpadów (selektywnie lub nie) oraz częstotliwość ich odbierania z nieruchomości. Najbardziej wiarygodnym źródłem danych dotyczących tych kwestii były informacje uzyskane przez organ I instancji od B sp. z o.o. w W., tj. przedsiębiorcy odbierającego odpady komunalne na tym terenie w ramach obsługi systemu finansowanego przez Gminę Miejską Ł.. Kolegium dostrzegło wprawdzie, że w świetle danych wynikających w szczególności z tych deklaracji nie można wykluczyć, iż w analizowanym okresie na przedmiotowej nieruchomości znajdowała się większa ilość pojemników na odpady komunalne, jednakże zdecydowało się przyznać priorytet i dać wiarę danym udostępnionym przez firmę B, uwzględniając przy tym zasadę wyjaśniania wszelkich niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony. Organ odwoławczy oparł się na opisanych i w jego ocenie uzasadnionych szacunkach także w odniesieniu do lutego 2016 r., pomimo że w tym miesiącu SM A w Ł. złożyła pierwszą deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Informacje podane w tej deklaracji, na podstawie których obliczono opłatę w wysokości 102,00 zł, odbiegają bowiem tak znacząco od danych zawartych w późniejszych deklaracjach złożonych przez stronę, jak również ustaleń organów odnoszących się do okresu poprzedzającego, że trudno uznać je za wiarygodne. Ustosunkowując się do treści odwołania SM A w Ł. oraz uzupełniającego je pisma z dnia 14 kwietnia 2017 r., organ odwoławczy wyjaśnił, że podniesione w nim zarzuty i argumenty są niezasadne, a tym samym nie mogły być uwzględnione. Przedmiotem rozstrzygnięcia organów właściwych w tej sprawie jest określenie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, przez co należy rozumieć określenie wysokości należności głównej z tego tytułu. Ani Prezydent Miasta Ł., ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie były władne do orzekania i nie orzekały co do odsetek za zwłokę w zapłacie tej należności. Chybiony jest zatem zarzut, że organ I instancji naliczył stronie odsetki - zdaniem strony nienależne - za okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 1 lutego 2016 r., w sytuacji gdy organ ten w ogóle nie rozstrzygał o odsetkach, a jedynie ograniczył się w swojej decyzji do informacyjnego wskazania, na jaki rachunek bankowy należy wpłacić należność główną wraz odsetkami, i pouczenia strony o treści art. 53 § 3 i 4 O.p., do których stosowania odsyła art. 6q ust. 1 u.u.c.p.g. Kolegium oceniło, iż także pismo z dnia 14 kwietnia 2017 r. nie ma żadnego odniesienia do przedmiotu postępowania prowadzonego w tej sprawie w oparciu o art. 6o ust. 1 u.u.c.p.g., gdyż dotyczy stricte kwestii rozliczeń cywilnoprawnych pomiędzy stroną jako użytkownikiem wieczystym nieruchomości, który uiścił należność z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a domniemanym następcą prawnym najemcy jednego z lokali, od którego próbuje on wyegzekwować zwrot części zapłaconej kwoty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona skarżąca - SM A w Ł., zarzuciła decyzji SKO naruszenie: - art. 60 ust. 1 w zw. z art. 6m ust. 1 u.u.c.p.g. wskutek ustalenia, iż podmiotem upoważnionym do składania deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest skarżąca Spółdzielnia mimo, że Miejska Przychodnia "B.", której organem założycielskim jest Miasto Ł., położona w Ł. przy ul. A 21 A, złożyła przedmiotową deklarację zaakceptowaną przez Miasto Ł., co utwierdzało Spółdzielnię w przekonaniu, że Miejska Przychodnia "B." podległa Miastu Ł. jest właściwym podmiotem do złożenia deklaracji; - § 10 ust.3 uchwały nr [...]Rady Miejskiej w Ł. z dnia [....]października 2015r. w sprawie likwidacji Miejskiej Przychodni "B." w Ł. wskutek nie wywiązania się Miasta Ł.ze zobowiązań przychodni związanych z odprowadzeniem odpadów komunalnych zapłaconych ostatecznie przez Spółdzielnię w dniu 28 marca 2017r. mimo, że zgodnie z ww. przepisem uchwały zobowiązania przychodni pozostałe po zakończeniu likwidacji stają się zobowiązaniami Miasta Ł.. Zarzucając powyższe, strona skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 3 stycznia 2018 r. strona skarżąca poinformowała, iż Urząd Miasta Ł. przekazał na jej konto kwotę 11.070 zł tytułem należności związanych z odprowadzaniem odpadów komunalnych przysługujących od Miasta Ł.. Dodała, iż żądanie w zaskarżonej decyzji zapłaty odsetek za nieterminowe dokonanie opłaty za wywóz odpadów komunalnych jest nieuzasadnione zważywszy, iż opóźnienie w zapłacie nie zostało przez stronę skarżącą zawinione. To strona przeciwna ze znacznym opóźnieniem dokonała zwrotu kwoty za odpady komunalne, do których była zobowiązana uchwałą Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] października 2015 r., a z tego tytułu przysługują stronie ustawowe odsetki. Na koniec strona znaczyła, iż dowolne i nieuzasadnione jest stanowisko Miasta Ł., iż zwrot kwoty, która wpłynęła na konto Spółdzielni, stanowi całkowitą spłatę zobowiązań przypadających Miastu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej jako: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. Nadto, co istotne, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie naruszyło bowiem przepisów materialnych i procesowych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli jest rozstrzygnięcie w sprawie określenia stronie skarżącej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 21A od dnia 1 stycznia 2014 r. Jak wynika z ustaleń organu Rada Miejska w Ł., na podstawie art. 6c ust. 2 u.u.c.p.g., podjęła uchwałę z dnia[...] lipca 2012 r., w której postanowiła o odbieraniu od dnia 1 lipca 2013 r. przez Miasto Ł. odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. I tak, zgodnie z art. 6h u.u.c.p.g. właściciele nieruchomości są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Przy czym, ilekroć w ustawie jest mowa o właścicielu nieruchomości, rozumie się przez to także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością (art. 2 ust. 1 pkt 4 u.u.c.p.g.). Wobec przytoczonej definicji ustawowej, nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowa ocena organu, wywiedziona po analizie zapisów ksiąg wieczystoksięgowych, iż strona skarżąca jako użytkownik wieczysty przedmiotowej nieruchomości, stanowiącej własność Gminy Miejskiej Ł., jest podmiotem obowiązanym do ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Co więcej, strona skarżąca z uwagi na powyższe jest obowiązana do złożenia deklaracji o wysokości tej opłaty. Zobowiązanymi do złożenia takiej deklaracji niewątpliwie nie są najemcy lokali użytkowych niestanowiących odrębnego od gruntu przedmiotu własności. Co oznacza, iż nie sposób zaaprobować zarzutów strony skarżącej, iż to najemca – Miejska Przychodnia "B." w Ł., czy Miejskie Centrum Medyczne "A." w Ł. – obowiązane są do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ich uiszczenia. Oceny tej nie zmienia fakt, iż najemca taką deklarację złożył, w żadnym razie czynność ta nie skutkuje przeniesieniem na najemcę obowiązków wynikających z u.u.c.p.g. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, nie sposób również podzielić stanowiska strony skarżącej, iż na mocy § 10 ust. 3 uchwały Rady Miejskiej z dnia 7 października 2015 r. w sprawie likwidacji Miejskiej Przychodni "B." w Ł. zobowiązania tegoż podmiotu przejęło Miasto Ł.. Miasto Ł.nie mogło bowiem przejąć zobowiązania, które nie istniało, a bezsprzecznie żaden z najemców byłych, czy aktualnych, nie jest i nie był obowiązany do składania deklaracji i uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Jak wynika z materiału dowodowego w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. na przedmiotowej nieruchomości powstawały odpady komunalne, jednak dopiero w dniu 11 lutego 2016 r. strona skarżąca wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku złożenia deklaracji, o której mowa w art. 6m ust. 1 u.u.c.p.g. Niewątpliwie, fakt niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi samoistną przesłankę określenia wysokości tej opłaty w drodze decyzji w oparciu o art. 6a ust. 1 u.u.c.p.g. której ziszczenie w okolicznościach faktycznych sprawy nie budzi wątpliwości. Podobnie, jak druga z przesłanek wymieniona we wspomnianym przepisie – wystąpienie uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji. Zgodnie z art. 6o ust. 1 u.u.c.p.g. wówczas wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Nie czyniąc powtórzeń stwierdzić należy, iż jak opisane zostało w stanie faktycznym niniejszego uzasadnienia, takie uzasadnione wątpliwości co do danych zwartych w deklaracji powstały, co więcej także za okres, za który strona skarżąca deklarację złożyła z zachowaniem terminu. Zdaniem Sądu, zasadność skorygowana wysokości opłaty obliczonej samodzielnie przez stronę skarżącą nie budzi wątpliwości. Podobnie jak nie sposób podważyć zasadności uwzględnienia przez organ przy wyliczeniach danych udostępnionych firmę B, tj. przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne na tym terenie w ramach obsługi systemu finansowanego przez Gminę Miejską Ł., tym bardziej, że organy uwzględniły przy tym zasadę wyjaśniania wszelkich niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony. Organ odwoławczy oparł się na opisanych i w jego ocenie uzasadnionych szacunkach także w odniesieniu do lutego 2016 r., pomimo że w tym miesiącu strona skarżąca złożyła pierwszą deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Odnotować warto, iż strona skarżąca na żadnym etapie postępowania administracyjnego czy sądowego, nie kwestionowała sposobu wyliczenia, ani samej wysokości ustalonej przez organ opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Co więcej uiściła należność na etapie postępowania odwoławczego, zatem zaaprobowała rozstrzygnięcie nieostatecznej decyzji. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stwierdza, że postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Organ odwoławczy prawidłowo zweryfikował ustalony stan faktyczny i prawny w następstwie czego zasadnie uchylił decyzję organu I instancji w części w jakiej określono stronie skarżącej opłatę w kwocie 404,00 zł miesięcznie od 1 października (tiret 6), i w tym zakresie określił wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na ww. nieruchomości w kwocie 404,00 zł miesięcznie od dnia 1 października 2016 r. Lektura skargi, jak również odwołania i pism procesowych wskazuje, iż strona skarżąca nie zgadza się przede wszystkim z odsetkami, której jej zdaniem zostały niezasadnie naliczone, w sytuacji gdy to strona przeciwna ze znacznym opóźnieniem dokonała zwrotu kwoty opłaty za odpady komunalne, do których była zobowiązana uchwałą Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] października 2015 r. Jak zasadnie wyjaśnił organ odwoławczy, a argumentację tę Sąd podziela, przedmiotem rozstrzygnięcia organów jest określenie wysokości należności głównej z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Ani Prezydent Miasta Ł., ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie były natomiast władne do orzekania i nie orzekały co do odsetek za zwłokę w zapłacie tej należności. Żadna z zaskarżonych obecnie decyzji nie rozstrzygała o odsetkach, nie naliczała stronie odsetek za żaden okres. Należy przypuszczać, iż zarzuty strony skarżącej wynikają w istocie z niewłaściwego odczytania prawidłowego pouczenia, jakie organ I instancji zamieścił w swym rozstrzygnięciu. Wskazał w nim bowiem na jaki rachunek bankowy należy wpłacić należność główną wraz odsetkami, i pouczenia strony o treści art. 53 § 3 i 4 O.p., do których stosowania odsyła art. 6q ust. 1 u.u.c.p.g. Tak opisany zarzut nie znajduje oparcia także w fakcie, iż strona skarżąca ustaloną kwotę opłaty uiściła. Z kolei odsetki wynikające z umów cywilnoprawnych, czy zobowiązań cywilnoprawnych jakie wiążą stronę z najemcami pozostają poza zakresem niniejszej sprawy, co za tym i kontroli sądowoadministracyjnej. Reasumując, Sąd nie stwierdził naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest prawidłowe, organ wyjaśnił swoje stanowisko odnośnie źródeł obowiązku uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami oraz wyjaśnił istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. W świetle powyższych ustaleń, należało stwierdzić, że organy zgodnie z treścią cytowanych przepisów prawidłowo określiły stronie wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę. pc