I SA/Łd 1021/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Protokolant: Pomocnik sekretarza Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za okres 1.04.2009 r. - 31.03.2010 r. oddala skargę. A.Rz. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w sprawie określenia "A" Spółce z o. o. w Ł. zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1 kwietnia 2009 r. do 31 marca 2010 r. w wysokości 2.866.759 zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że spółka bezzasadnie zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na organizację FESTIWALU "B" w łącznej kwocie 123.125,12 zł, a w konsekwencji zaniżyła zobowiązanie podatkowe o kwotę 23.394 zł. Zdaniem Dyrektora UKS wydatki te nie miały związku z przychodem spółki, miały zaś charakter reprezentacyjny. Zaliczając je do kosztów uzyskania przychodów spółka naruszyła zatem art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.; dalej: "u.p.d.o.p."). Wobec powyższego organ kontroli skarbowej decyzją z [...] 2014 r. r. określił spółce zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za wskazany wyżej okres w wysokości 2.866.759 zł. W odwołaniu od decyzji pierwszej instancji spółka zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., poprzez błędne zakwestionowanie kosztów uzyskania przychodów z tytułu organizacji festiwalu, a także naruszenie prawa procesowego, w szczególności art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej "Ordynacja podatkowa"), poprzez nie zebranie całości materiału dowodowego oraz nie odniesienie się do podniesionych przez spółkę argumentów, a w rezultacie działania naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organu, zasadę przekonywania stron oraz zasadę prawdy obiektywnej. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. przedstawił następujący stan faktyczny: W dniu 1 lipca 2009 r. pomiędzy Spółką z o.o. "C" a Spółką "A" została zawarta umowa, której celem było zapewnienie profesjonalnej organizacji oraz obsługi public relations Festiwalu "B" 2009. Spółka "C" zobowiązała się do organizacji festiwalu. Festiwal odbył się w dniach od 15 sierpnia do 19 września 2009 – trwał kolejnych sześć sobót. Była to druga impreza tego rodzaju. W związku z organizacją festiwalu Spółka "C" wystawił cztery faktury na łączną kwotę 122.975 zł (netto), którą Spółka "A" zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów. Ponadto do kosztów uzyskania przychodów zaliczono kwotę 150,12 zł wynikającą z faktury wystawionej przez spółkę jawną "D" tytułem opłaty za domenę: "E". Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu kontroli skarbowej zgodnie z którym wydatki poniesione przez Spółkę "A" w związku z organizacją festiwalu, nie stanowiły kosztów uzyskania przychodów z uwagi na treść art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. Na podstawie przywołanego przepisu z katalogu wydatków uznawanych za koszty uzyskania przychodów wyłączono koszty reprezentacji, w szczególności poniesione na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Organ podatkowy ocenił, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zasadnicze znaczenie ma ustalenie znaczenia pojęcia kosztów reprezentacji. Odwołując się do słownikowego znaczenia słowa "reprezentacja" oraz poglądów wyrażanych w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. przyjął, że "reprezentacja" w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. to działanie w celu wykreowania oraz utrwalenia pozytywnego wizerunku podatnika wobec innych podmiotów. Organ podkreślił, że pojęcia "reprezentacji" nie można sprowadzać tylko do "okazałości, wystawności w czyimś sposobie życia", zwłaszcza jeżeli kwestia dotyczy reprezentacji firmy (podmiotu gospodarczego). W ocenie organu podatkowego zorganizowany przez Spółkę festiwal był bezspornie adresowany do osób z zewnątrz firmy. O fakcie tym świadczy miejsce zorganizowania imprezy - nie była to siedziba firmy, bądź miejsce dostępne tylko dla pracowników, lecz Pasaż [...] dostępne dla każdej osoby, znajdujące się przy najbardziej znanej ulicy w Ł.. Festiwal odbywający się w przestrzeni miejskiej miał charakter otwarty - jak wskazała Strona w odwołaniu. Niewątpliwie celem tej imprezy było podniesienie prestiżu firmy, wypromowanie marki "A", jako interesującego i silnego pracodawcy na rynku łódzkim. Program festiwalu nie pozostawia, zdaniem organu podatkowego żadnych wątpliwości, co do celu zorganizowania festiwalu. Zarówno projekcje filmów, występy artystyczne, pokazy, konkursy jak i degustacje -miały na celu ukazanie kultury Indii i popularyzację wiedzy o tym kraju. Wniosek taki wynika także z dokumentu zatytułowanego: "II "B"" opracowanego przez Spółkę "C" oraz wywiadów udzielanych przez pracowników skarżącej Spółki. Spółka "A" wniosła skargę na przedstawioną powyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania: a) art. 122 w związku z art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nierozpoznanie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji błędne zakwestionowanie kosztów uzyskania przychodów z tytułu organizacji festiwalu, b) art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, a w konsekwencji wydania decyzji na podstawie wybiórczej analizy wybranych materiałów dowodowo-informacyjnych, c) art. 124 Ordynacji podatkowej, przez naruszenie zasady przekonywania przez brak prawidłowego uzasadnienia decyzji w zakresie przyjętej podstawy faktycznej i prawnej w odniesieniu do uznania poniesionych przez stronę skarżącą wydatków na organizację festiwalu, jako niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., poprzez niewłaściwą jego wykładnię, a w konsekwencji nieuznanie za koszt uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez skarżącą spółkę na zorganizowanie festiwalu. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że gdyby organ podatkowy wnikliwie przeanalizował materiał dowodowy, w szczególności wyjaśnienia pełnomocnika spółki, która przedstawiła kontekst biznesowy zaangażowania się skarżącej spółki w organizację festiwalu, to dostrzegłby cel i jego założenia, które w rzeczywistości przyświecały podatnikowi. Oceniając cel zorganizowania festiwalu organ podatkowy oparł się wyłącznie na treści umowy ze Spółką "C", która wyznaczała jedynie techniczne warunki realizacji przedsięwzięcia pomijając faktyczne cele promocyjno-rekrutacyjne zorganizowanego festiwalu. Organ pominął korzyści jakie wynikały z organizacji tego festiwalu, a polegające na zwiększonym zainteresowaniu potencjalnych kandydatów, pracą w skarżącej spółce. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Sąd podzielił przyjętą w zaskarżonej decyzji, wykładnię pojęcia kosztów reprezentacji oraz ocenę materiału dowodowego, zgodnie z którą poniesione przez spółkę wydatki na organizację festiwalu miały na celu wykreowanie pozytywnego wizerunku skarżącej spółki. Wobec braku ustawowej definicji kosztów reprezentacji, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odwołał się do słownikowego znaczenia pojęcia "reprezentacja" oraz do poglądów wyrażanych w orzecznictwie sądów administracyjnych, przyjmując że "reprezentacja" w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. stanowi działanie w celu wykreowania oraz utrwalenia pozytywnego wizerunku podatnika wobec innych podmiotów. W podanym znaczeniu reprezentacja to przede wszystkim każde działanie skierowane do istniejących lub potencjalnych kontrahentów podatnika lub osoby trzeciej, w celu stworzenia oczekiwanego wizerunku podatnika dla potrzeb ułatwienia zawarcia umowy lub stworzenia korzystnych warunków jej zawarcia. W takiej sytuacji wydatki na reprezentację to koszty, jakie ponosi podatnik w celu wykreowania swojego pozytywnego wizerunku, uwypuklenia swojej zasobności oraz profesjonalizmu. W celu ustalenia, czy działania skarżącej spółki polegające na organizacji festiwalu odpowiadają tak rozumianemu pojęciu reprezentacji, organ podatkowy przeanalizował umowę skarżącej spółki ze Spółką "C", program festiwalu, dokument opracowany przez tę Spółkę zatytułowany: "B" oraz wypowiedzi pracowników skarżącej Spółki dla mediów. Wnioski wynikające z tej analizy zostały przedstawione w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji sąd uznał, że podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nierozpoznanie całego materiału dowodowego, a także błędną ocenę tego materiału – nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skargi organ podatkowy nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej) przyjmując na podstawie ww. dokumentów, że celem zorganizowania festiwalu było wypromowanie marki "A" i nie dając wiary wyjaśnieniem pełnomocnika spółki, która "przedstawiła kontekst biznesowy" zaangażowania się spółki z organizację festiwalu, który wskazywał na cele "promocyjno-rekrutacyjne" festiwalu (str. 3 skargi). Zauważyć należy, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że podczas festiwalu nie reklamowano usług świadczonych przez skarżącą spółkę. Program festiwalu, który obejmował wyświetlanie filmów indyjskich, konkursy itp. był skierowany do ogółu mieszkańców miasta. Świadczy o tym dokument opracowany przez Spółkę "C" (karty 82 i nast. akt podatkowych) podsumowujący przebieg festiwalu, z którego wynika, że festiwal promowano m.in. przez stronę internetową i plakaty rozwieszane na słupach ogłoszeniowych. Festiwal był również promowany wśród pracowników skarżącej spółki – autopromocja festiwalu wśród pracowników "A" (karta 93 aky podatkowych). Z omawianego dokumentu nie wynika by promując festiwal jego organizatorzy podejmowali działania w celu rekrutacji nowych pracowników. Po drugie z zebranych w sprawie dokumentów wynika, że celem festiwalu było przybliżenie mieszkańcom miasta kultury indyjskiej. Wydatki na promocję kultury indyjskiej (kuchni, sztuki filmowej, tańca, makijażu bollywoodzkiego itp.) nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodu, nie mają bowiem żadnego związku z działalnością gospodarczą skarżącej spółki. Z załączonej do akt sądowych informacji z KRS wynika, że spółka zajmuje się m.in. działalnością wydawniczą, doradztwem w zakresie informatyki, przetwarzaniem danych, zarządzaniem stronami internetowymi). Zatem nawet gdyby przyjąć, że organizacja festiwalu nie miała charakteru reprezentacyjnego, to wydatki na jego organizację nie mogłyby zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., ponieważ promocja kultury indyjskiej nie ma żadnego związku z osiągnięciem przychodów lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów. W ocenie sądu na uwzględnienie nie zasługuje podniesiony w skardze argument (karta 9 akt sądowych), iż organizacja festiwalu miała na celu pozyskanie nowych pracowników oraz że był to element akcji rekrutacyjnej. W ocenie sądu strona skarżąca nie wskazała na żadne elementy w programie festiwalu, które miałyby świadczyć o takim jego celu. Sąd podziela argument, iż promocja marki "A" w trakcie festiwalu może wpłynąć pozytywnie na prowadzoną w przyszłości akcję rekrutacyjną jednak związek wydatków na organizację festiwalu promującego markę przedsiębiorstwa i kulturę indyjską nie spełnia przesłanki bezpośredniości wydatku i celu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Z powyższych względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. E.J.