I SA/Łd 1025/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia S. P. na postanowienie z 17 grudnia 2009 r. o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi S. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia podania ze względu na nieusunięcie w wyznaczonym terminie braków formalnych podania postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z 17 grudnia 2009 r. sąd odrzucił skargę S.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpatrzenia. Odpis orzeczenia sądowego wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o terminie i sposobie jego zaskarżenia został doręczony skarżącemu 28 grudnia 2009 r. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł 4 stycznia 2010 r. własnoręcznie podpisane zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Złożony przez skarżącego środek zaskarżenia jest niedopuszczalny. Po pierwsze, zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie (a takim jest między innymi postanowienie o odrzuceniu skargi) przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. O tym, że wydane przez Sąd postanowienie może zostać zaskarżone skargą kasacyjną skarżący został pouczony, a mimo to wniósł niewłaściwy środek prawny w postaci zażalenia. Co więcej, jego adresatem uczynił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zamiast Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie. Po drugie, nawet gdyby uznać, że skarżący jedynie błędnie nazwał złożony środek, gdyż intencją strony było wniesienie skargi kasacyjnej, to i tak nie można nadać jej dalszego biegu. Stoi temu na przeszkodzie treść art. 175 § 1 i § 3 pkt 1 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, zaś w sprawach obowiązków podatkowych, także przez doradcę podatkowego. Również o tym wymogu sąd pouczył stronę doręczając jej odpis kwestionowanego obecnie postanowienia. Powyższy obowiązek podlega wyłączeniu jedynie wówczas, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 175 § 2 p.p.s.a.). Natomiast sporządzenie skargi kasacyjnej obejmuje jej napisanie i podpisanie (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 859/04, niepubl.). Z akt sądowych sprawy wynika, że zażalenie z 4 stycznia 2010 r. zostało podpisane przez skarżącego, który nie wykazał by był jedną z wyżej wymienionych osób, uprawnionych do sporządzenia skargi kasacyjnej we własnym imieniu. Z tych względów, sąd na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne. P.Pij.