I SA/Łd 1026/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Anna Świderska Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Protokolant: Pomocnik sekretarza Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A. O. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 września 2013 r. sygn. I SA/Łd 845/13 w sprawie ze skargi A. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego 1. oddala skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie I SA/Łd 845/13 z 13 września 2013 r.; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi J. B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu. I SA/Łd 1026/14 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia [...] r. wydanym w sprawie I SA/Łd 845/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Wyrok uprawomocnił się z dniem 15 października 2013 r. Skarżąca nie wystąpiła o jego uzasadnienie. Z akt wskazanej wyżej sprawy wynika, że skarżąca żądała umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w celu wyegzekwowania nałożonych na nią kar pieniężnych za samowolne zajęcie pasa drogowego drogi krajowej ul. A w Ł., podważając prawidłowość decyzji o nałożeniu na nią tych kar. W dniu 9 września 2014 r. A. O. wystąpiła ze skargą o wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego w 14 sprawach zakończonych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi rozpoznawanych w Wydziale III, w których wydano wyroki oddalające skargi na decyzje w przedmiocie nałożenia na skarżącą kar pieniężnych za samowolne zajęcie pasa drogowego i w sprawie I SA/Łd 845/13 rozpoznawanej w Wydziale I, zakończonej wyrokiem oddalającym skargę na postanowienie w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wyegzekwowania nałożonych kar. Jako podstawę wznowienia wskazała art.274 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniosła o uchylenie wskazanych w skardze wyroków i umorzenie postępowania o naliczeniu kar za zajęcie pasa drogowego wobec ustalenia, że nastąpiło przedawnienie karalności czynu polegającego na usunięciu z akt dokumentu zezwalającego na umieszczenie przyczepy, w oparciu o brak którego naliczono kary. Wystąpiła także o zasądzenie od Zarządu Dróg i Transportu w Ł. na jej rzecz kosztów postępowania w sprawach, w których wystąpiła ze skargą o wznowienie postępowania. Nadto wniosła o załączenie akt spraw, w których wystąpiła ze skargą o wznowienie postępowania oraz o zwrócenie się do Sądu Rejonowego w Ł. o udostępnienie akt sprawy karnej sygn. akt [...] i zaliczenie ich w poczet materiału dowodowego tej sprawy. Wyjaśniła, że wyrok w sprawie I SA/Łd 845/13 (i w innych wymienionych w skardze sprawach) zapadł w oparciu o ustalenia wynikające z decyzji Zarządu Dróg i Transportu w Ł., że skarżąca dokonała samowolnego zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie przyczepy na kołach na stoisku handlowym przy Cmentarzu Rzymskokatolickim na ul. A w Ł.. Tymczasem, jak wywodzi skarżąca, Sąd Rejonowy W Ł. Wydział ... Karny prawomocnym postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie [...] dokonał ustaleń, w wyniku których przyjął, że dokument w postaci protokołu z posiedzenia mającego miejsce we wrześniu 2008 r. w siedzibie Zarządu Dróg i Transportu w Ł., w którym uwzględniono wniosek skarżącej o umieszczenie przyczepy przy Cmentarzu przy ul. A w Ł., został usunięty z akt. Stanowi to czyn z art.276 § 1 K.k. Nastąpiło jednak przedawnienie jego karalności, wobec czego postępowanie karne umorzono na podstawie art.17 § 1 pkt.6 k.p.k. W tej sytuacji wszelkie dotychczasowe ustalenia administracyjne wymagają zdaniem skarżącej weryfikacji, uwzględniającej wyniki ustaleń sądu karnego. W piśmie z dnia 24 października 2014 r. nazwanego także skargą o wznowienie postępowania, skarżąca zażądała wznowienia postępowania odnosząc już to żądanie tylko do sprawy I SA/Łd 845/13. Wniosła o wstrzymanie egzekucji z rachunku bankowego, toczącej się w sprawie sygn. akt [...] Urzędu Miasta Ł. na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 27 listopada 202 r nr ...– .../.... Ponowiła argumentację zawartą w uzasadnieniu skargi z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga o wznowienie postępowania sądowego jest bezzasadna. Przede wszystkim podkreślić należy, że skarga o wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych (art.270 P.p.s.a.), którą można oprzeć na ściśle określonych podstawach. W świetle przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga o wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego może być oparta na zarzucie nieważności postępowania (art. 271 p.p.s.a.), zarzucie niekonstytucyjności podstaw wydanego orzeczenia (art. 272 p.p.s.a.), a także w oparciu o tzw. przyczyny restytucyjne, do których ustawodawca zalicza między innymi uzyskanie orzeczenia za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), czy też późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.). Jako podstawę wznowienia skarżąca wskazała art.274 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej "P.p.s.a." (tekst jedn. Dz.U.2012.270 ze zm.) Przepis ten dotyczy podstawy wznowienia postępowania określonej w art. 273 § 1 pkt 2 P.p.s.a, zgodnie z którym można żądać wznowienia jeżeli orzeczenie uzyskane zostało za pomocą przestępstwa. W myśl art. 274 P.p.s.a, z powodu przestępstwa można wznowić postępowanie jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym. Od tej zasady wskazany przepis przewiduje dwa wyjątki. Wznowienie postępowania z powodu przestępstwa może nastąpić bez konieczności ustalenia czynu przestępnego prawomocnym wyrokiem skazującym, gdy postępowanie karne nie może być wszczęte (np. z powodu śmierci sprawcy) lub zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów (np. na podstawie ustawy amnestyjnej). Określenie z art.273 § 1 pkt.2 P.p.s.a. "orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa" oznacza, że wznowienie postępowania jest dopuszczalne w razie popełnienia czynu zaliczanego przez kodeks karny do przestępstw, a więc zbrodni lub występku (art.7 k.k.). Wskazana przez stronę skarżącą podstawa wznowienia, jako restytucyjna, wymaga ustalenia istnienia związku przyczynowego między przestępstwem a prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego. Według skarżącej, z prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Ł. Wydział [...] Karny z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie [...] wynika, że Sąd ten przyjął, że dokument w postaci protokołu z posiedzenia mającego miejsce we wrześniu 2008 r. w siedzibie Zarządu Dróg i Transportu w Ł., w którym uwzględniono wniosek skarżącej o umieszczenie przyczepy przy Cmentarzu przy ul. A w Ł., został usunięty z akt. Stanowi to czyn z art.276 § 1 K.k. Nastąpiło jednak przedawnienie jego karalności, wobec czego postępowanie karne umorzono na podstawie art.17 § 1 pkt.6 k.p.k. Łącząc, po rozważeniu stanu sprawy, badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy (zgodnie z art.281 P.p.s.a.) Sąd stwierdził, że skarga wniesiona została w ustawowym terminie, to jest przed upływem 5 lat od daty uprawomocnienia się wyroku w sprawie I SA/Łd 845/13 (art.278 P.p.s.a.). Skargę oparto także na ustawowej podstawie wznowienia. Jest ona zatem dopuszczalna. Z treści uzasadnienia skargi wynika, że skarżąca, odwołując się do postanowienia wydanego w sprawie karnej sygn. akt. [...] podważa w istocie prawidłowość decyzji o nałożeniu na nią kar za zajęcie pasa drogowego, czego nie można oceniać w postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie z art. 29. § 1. Ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dalej "u.p.e.a." (tekst jedn. Dz.U.2014.1619), organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Postępowanie egzekucyjne nie może służyć weryfikacji aktów wydanych w postępowaniu wymiarowym. Oddalenie skarg na decyzje w przedmiocie nałożenia na skarżącą kar pieniężnych za samowolne zajęcie pasa drogowego skutkuje przyjęciem istnienia obowiązku wskazanego w tytułach wykonawczych, podlegającego egzekucji administracyjnej. Dopiero zatem gdy w sprawach wszczętych skargami na decyzje w przedmiocie nałożenia na skarżącą kar pieniężnych za samowolne zajęcie pasa drogowego, Sąd uzna za dopuszczalne i uzasadnione skargi o wznowienie postępowania i stosownie do art.282 § 2 P.p.s.a. zmieni zaskarżone orzeczenie, albo je uchyli i skargę odrzuci lub postępowanie umorzy, możliwa będzie ocena czy skarga o wznowienie postępowania w sprawie I SA/Łd 845/13 dotyczącej odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze skargę oddalono na podstawie art.151 p.p.s.a. E.J.